|
Ons adres:
Posthoornkerk
Haarlemmerstraat 124 A
1013 EX Amsterdam
Postbus 14551
1001 LB Amsterdam
Telefoon: 020 305 94 44
Fax: 020 305 94 22
Mail BBK
|
Sneeuwwitje is - als zoveel andere sprookjes - een draak van een verhaal, en met dat soort draken vallen we onze kinderen de hele tijd maar lastig. Hans en Grietje die in hert bos worden achtergelaten, Assepoester die getreiterd wordt door de lelijke stiefzusters, en dan is er ook nog eens de ellende van een Studio 100 met de Ploppen en Gert met een hond met keelkanker.
Als kind denk je dan toch dat het leven vreselijk zal zijn en dat je ouders en al die anderen het spoor volledig bijster en gewoon niet te vertrouwen zijn. Toch lezen we onze kinderen al het moois en engs en ergs voor, en we nemen ze mee naar de bioscoop, en daar overwinnen ze angsten en doen enorm veel indrukken op.
Kleine kinderen worden groter, en vandaag in de lange voorjaarsvakantie maar eens met dochter Hedda naar de film, naar een mooie 'dwarse' verfilming van Sneeuwwitje. Dat viel nog niet mee. De film wel. Die zag er zelfs prachtig uit. Maar in het roemrijke Tuschinski haperde van alles.
Misschien hadden de zeven dwergen de projectie, het geluid en het licht maar moeten regelen, want dat ging aan alle kanten mis. Eerst geen geluid, toen wel geluid maar bij het verkeerde beeld, toen stilstaand beeld, en toen het goed leek te komen, ging het zaallicht niet uit. Tel daar dan nog de te kleine kinderen bij die door hun (groot)ouders waren meegenomen naar een verfilming die ze niet snapten, en dan begrijp je dat het best een lastige middag werd.
Maar goed, Sneeuwwitje was mooi, en Julia Roberts deed erg haar best om mooi te zijn, ondanks haar nare karakter. De dwergen waren geen kabouterachtige mijnwerkertjes meer, maar lieve boefjes, dieven met een klein hart, en één of twee verdenk ik ervan dat ze de maagdelijkheid van Sneeuwwitje graag hadden bevlekt.
Het overbekende verhaal wordt wat door elkaar gehusseld - de appel zit aan het eind, maar bereikt de klant niet -, maar vooral de vormgeving, de art direction is meer dan de moeite waard. En hoewel de film zeker niet bedoeld is voor volwassenen, viel er ook voor mij veel te lachen toen geluid en beeld gelijk liepen en de zaalverlichting was gedoofd. En zeker sensueel was de scène waarin Sneeuw haar prins uit zijn betovering kust en heerlijk naar aardbeien smaakt. Het was net een sprookje. Maar dan met een twist.
Gisteravond was het weer zover. Toen strafschoppen dan maar de beslissing moesten gaan brengen na 210 minuten voetbal, sprak de NOS-verslaggever over 'een loterij'. Alsof die zwaar overbetaalde en hypergetalenteerde toppers van Real Madrid en Bayern München hun onderlinge duels niet allang 'normaal' hadden kunnen beslissen.
Vroeger werd er een muntje opgegooid, penalty's lijkt me dan al een enorme vooruitgang, en het is ook zeker geen loterij. Het is gewoon een discipline uit het voetbalspel die je moet beheersen, en dat geldt zowel voor speler als keeper. Je kunt erop trainen, je kunt er op (af)studeren, het is zelfs een mooie kunst om het goed te doen, zowel het nemen en scoren als het stoppen.
Gisteren stonden de doelmannen van Real en Bayern tegenover elkaar. Casillas en Neuer. Niet geheel toevallig ook de doelverdedigers van hun nationale teams. Op hun schouders de drang en druk om toch in ieder geval vroeg in de reeks één van de vijf strafschoppen te stoppen. Neuer werd de held. Hij stopte de eerste twee - vrijwel identieke - strafschoppen, en werd de 'held van Bernabeau'.
Het is een volkswijsheid dat een goede penalty 'niet te stoppen is.' Gisteravond in Madrid bleek het tegendeel. Het leek wel lastig om er een door te laten. De keepers regeerden, en dat tot mijn grote genoegen. Zij mochten de zinderende duels tussen de twee grote kemphanen gisteren beslissen, en dat is een keeper op het lijf geschreven, want daar wacht het eenzaamste én mooiste moment.
Het is dan ook niet 'De angst van de doelman voor de strafschop', maar veeleer de angst van de schutter om te schutteren. Iedereen rekent er immers op dat een penalty een goal is, en dus is de keeper enorm in het psychologische voordeel. De voetballer heeft veel te verliezen, de keeper veel te winnen, zo bleek gisteravond ook maar weer eens.
Ooit was er het boekje van Jan Reker, de PSV-trainer die voor zijn goalies noteerde wie bij de tegenstanders de strafschoppen nam en hoe en waar. Zelf mocht ik op latere doelmanleeftijd van een trainer leren hoe je met een grote mate van waasrchijnlijkheid kunt zien in welke hoek een speler gaat schieten.
En als je dat weet, dan ben je al een heel eind. Dan hoef je niet meer te gokken op een hoek - 50% kans - maar kun je dat percentage flink opkrikken, zo rond de 75%, schat ik. Dan ligt het er alleen nog maar net aan hoe zuiver, strak en hard de penalty genomen wordt. De stress om te scoren jaagt menig bal het stadion uit, de adrenaline om de penalty te stoppen, maakt heden als Neuer. Het was voor keepers een hele mooie avond te Madrid.
Jongetjes en auto's. Het gaat nooit echt over. Kortgeleden biechtte ik op dat ik nu wel 'genezen' ben van mooie, snelle auto's, maar ik heb nog steeds een zwak en in stilte een prachtig gelijnde stille liefde, de Jaguar E-type, made in the U.K.
De E-type is de sportwagen der sportwagens, wat andere jongetjes ook vertellen over de Porsche of Ferrari van hun natte dromen. Het is dus ook niet gek dat de E-type is opgenomen in de tentoonstelling 'British Design 1948 - 2012: Innovation in the Modern Age' in het Victoria & Albert Museum in Londen.
De tentoonstelling 'British Design' is een onderdeel van de 'Culturele Olympiade' in de hoofdstad, een imponerend web van exposities rond en tijdens de Olympische Spelen die op 27 juli starten in Londen. De toevoeging 1948 - 1912 aan de tentoonstelling is dan ook geen toevallige: in 1948 had Londen ook de Olympische Spelen al, en toen hadden wij Fanny Blankers-Koen.
Of Amsterdam (of Rotterdam, of samen, of de Randstad) net als in 1928 de Olympische Spelen ooit nog krijgt, lijkt me uiterst twijfelachtig. Hoe mooi zou het zijn in 2028, exact een eeuw na 1928, maar gezien de discusssies, de verwarring en het ongeloof in eigen kunnen in dit oneindig laagland, zal het er wel niet van komen.
Toch sneuvelde er zestien jaar voor het startschot al bijna een minister over, en werden de zakkenvullers die een dienstreis en lunches hadden gedeclareerd voor hun werk en voor de olympische missie al op het webschavot geplaatst. Sneller, hoger, sterker? Dacht van niet. Fijn land zo achter de duinen.
In Londen dus weer wel olympisch vuur (dat overigens een Nederlandse vinding is, dat dan weer wel..). Hoog tijd dat ik zelf weer eens ga kijken aan de Thames. Dan ga ik zeker naar Victoria & Albert en naar 'British Design 1948 - 2012.' Tracy Metz schreef er in NRC Handelsblad al een groot artikel over, en dat maakte me nog nieuwsgieriger. Net als naar Picasso in Tate, en Damien Hirst in Tate Modern en nog zoveel meer moois. London Calling to the far-away-towns...
Deze week overleed Ferdinand Alexander 'Butzi' Porsche, de kleinzoon van, en de ontwerper van de wereldberoemde Porsche 911, de sportauto der sportauto's waarvan de oerversie in 1963 werd gepresenteerd.
Wat er een halve eeuw geleden nog uitzag als een in een windtunnel gladgeblazen sporteditie van een Volkswagen, is inmiddels één van de beroemdste en meest gewilde strakke sportauto's, van die dingen op vier wielen waar jongens van alle leeftijden onrustig van dromen.
Ik had het nooit met een Porsche, ik was meer van de Britse sportschool, van de Austin Healey, de MG B, of de Triumph TR 4 of 5, desnoods de Spitfire, of - de natste der dromen - de Jaguar E-type.
Ik zag mezelf al met zo'n pracht sportauto met lederen koffer achterop over Britse landweggetjes met heggetjes toeren, met een ongetwijfeld prachtvolle jonge dame naast me. Maar toen ik er van kwijlde, was ik nog te jong, daarna miste ik het geld, en nu ik de poen heb, ben ik te oud en interesseert het me eigenlijk geen moer meer.
Porsche 911. Hij zou eigenlijk 901 heten, maar daar staken de Fransen van Peugeot een stokje voor. Peugeor claimde het monopolie op driecijferige autoaanduidingen met een 0 in het midden. Zo wordt 901 Porsche 911, en op 9/11 2001 kreeg dat weer een heel andere klank, waarde, inhoud, en blijvende associatie.
Dus is de foto van een kerstman die zijn 911 in New York slorig en met schade op een stoep op Fifth Avenue parkeert best bizar. De politieman of security rechts kan het ook niet echt geloven. Waarom een 911? Waar is de sneeuw? En zou die kerstman - om de verwarring compleet te maken - het alarmnummer 911 hebben gebeld?
Let trouwens op een prachtig detail. Onder het rechterportier zie je net twee enorme stilettohakken de New Yorkse stoep zoeken. Zou deze hooggehakte de reden zijn dat de kerstman niet met slee en rendieren maar met de vinding van Ferdinand Alexander Porsche op stap ging en afgeleid de winkel ramde? Of is dat ook zo'n jongensdroom?
The Doobie Brothers. Wie kent ze nog? De Amerikaanse band uit San José die in de jaren '70 een aantal hits scoorde met 'Listen to the Music', 'Jesus is Just Alright', 'Long Train Runnin' en 'China Grove', kwam vandaag weer even in het nieuws door het overlijden van hun drummer Michael Hossack.
The Doobie Brothers zijn een drummer kwijt, maar ze hadden er altijd twee. Dat was wel bijzonder. Maar ook een beetje maf. De muziek van de Doobies was nogal rechtdoor, en de toegevoegde waarde van een dubbele drummer hoorde ik niet, hoe imponerend het er bijvoorbeeld op de hoes van hun album 'What Were Once Vices Are Now Habits' ook uitzag.
The Doobie Brothers. Wie kent ze nog? In Nederland is het de echo van een ver verleden, maar in de V.S. is het nog een actieve retroband, binnenkort on tour met Chicago, en wie kent die band nog? Chicago Transit Authority, zoals ze oorspronkelijk voluit heetten, en die op hun eerste (dubbel)albums een aanstekelijke mix van rock, jazz, soul en r+b produceerden, de neefjes en tegenhangers van Blood, Sweat & Tears.
The Doobie Brothers. Chicago. En vandaag ook het bericht dat John Fogerty naar Amsterdam komt, ooit de voorman van de Amerikaanse hitmachine Creedence Clearwater Revival, die eind jaren '60 en begin jaren '70 in een sneltreinvaart een serie hits scoorde zoals 'Proud Mary', 'Who'll Stop The Rain?', 'Fortunate Son' en 'Have You Ever Seen The Rain'.
Fogerty had steenrijk moeten zijn, maar zijn muziekrechten werden weggegoocheld door onbetrouwbaar management, een bekend verhaal in de muziekwereld. En dus komt Fogerty weer optreden, hij kan het geld goed gebruiken, en voor zijn prachtnummers is nog steeds een groot publiek.
The Doobie Brothers, Chicago, Creedence Clearwater Revival, het zijn iconen uit mijn jeugd, ik draaide hun platen, hoorde hun hits op de radio, danste of sleep er op bij kaarslicht, visnet, en Chiantikruik, en alle hits sloegen zich op in het grote hoofdgeheugen, en zijn op afroepbaar reproduceerbaar. De muziek uit je jeugd, is de muziek de je vormt en je voorsorteert voor later.
De krassende LP werd de CD en toen de MP3 en de download, en is nu toch weer terug, want voor vinyl viel best veel te zeggen. Zo is ook het papieren boek nog niet ter dood veroordeeld, hoe somber sommigen ook zijn over aanbod, aandacht, liefde en nieuwe methoden en technieken. Nieuwe hoofdstukken worden geschreven, maar hoe het verhaal precies gaat lopen en waar dan nog muziek in zit...
Het is zijn handelsmerk. De lach. Altijd maar die lach. Die uitbundige lach. Hysterisch bijna. Die lach van 'het gaat goed', 'geen gezeur', en 'schouders er onder'. Altijd een lachende Mark Rutte. Geen zuur. Geen azijn. Alles lachen we weg. Het gaat goed met Nederland. Management by smile.
Het heeft iets manisch, al dat gelach. Politici hebben er een behoorlijk handje van. Een camera in de buurt en ze gaan lachen, bulderen vaak. Gerrit Zalm, bijvoorbeeld, altijd in een fit en een kramp, gierend van de lach. En Rutte idem. Altijd maar die lach van dat brave Haage jongetje dat de beste van de pianoklas wilde worden maar nu het land aanvoert. Lachuhhh...
Vorige week was er wat ophef over gejok van de premier over mediatraining en coaching die hij wel of niet gehad zou hebben. Wel dus. Maar dat geef je niet toe. Daar lieg je gewoon over. Want trainen dat zou maar 'zwak' zijn en slecht staan op je conduitestaat. Raar. Voetballers stuur je ook niet ongetraind de wei in. Dan worden ze weggehoond. Maar bij politici is het een smet dat getrain, dan zijn politici plots niet meer 'echt', en 'dus' niet te vertrouwen.
In de documentaire Profiel over Rutte zat een fantastisch zinnetje. 'Mark Rutte heeft geleerd om authentiek te zijn.' Mooier kan niet. Aangeleerd authentiek. Hoe authentiek is dat? Of is die vraag irrelevant? Blijkbaar. Want Rutte lacht gewoon door.
Alleen weten we nu zeker dat het aangeleerd authentiek is. Lachen op commando. Zoals een getrainde aap. Management by smile. Omdat het zo positief overkomt. En dat hebben we zo hard nodig. Nu nog meer dan ooit. De BV Nederland komt met een Saab en vertrekt met een lach. Altijd die lach. Tot iedereen er gek van wordt.
In den beginne was alles donker en levenloos, en toen was er licht, stroom, Apple, iPod en iPad en de wereld was weer een nieuw geloof rijker. Sinds gisteren heeft ook Amsterdam een 'beleveniswinkel' van Apple. Eigenlijk is het geen winkel, zo stelt marketinggoeroe Paco Underhill, maar ".. een oefening in de evangelische leer."
Er waren al Apple's voordat Apple er was. Boomgaarden vol, van Elstar tot Jonagold. En er was Apple van The Beatles, het eigen platenlabel van The Fab Four dat een grote flop werd en leeggeklauwd door de klaplopers en aasgieren die op de geur van geld afkomen.
En daarvoor en heel lang her was er Eva die van een appel van 'de boom van de kennis van goed en kwaad' gegeten zou hebben en ook Adam aan de appel kreeg. Allemaal het werk van de als slang vermomde duivel, maar dat maakte de Schepper niet genadig. Al bij het eerste mensenpaar dat hij zelf op de woeste aarde zette, liep de relatie spaak. Foutje in de schepping, lijkt mij.
Want voro het eten van die appel (als het al een appel was, de bijbel heeft het over fruit, en appel heeft in Latijn helaas hetzelfde woord als slecht) beroofde God zijn eigen mens van het eeuwige leven, zegde de vriendschap op, en gaf Adam en Eva een rotschop Eden uit. Weg paradijs.
Dat er van dat heftige conflict toch een geloof kwam, is eigenlijk niet te geloven. Net zo bizar eigenlijk als het evangelie van Steve Jobs dat ons nu ook te Mokum massaal het Hirschgebouw injaagt om te beleven, te ervaren en bevestigd te worden in de grootheid van 'hun' merk en hun profeet.
Ik was afgelopen zomer in New York en op het af te vinkenattractielijstje stond ook een duik in de ondergrondse Apple Store op Fifth Avenue, 7/24 en 7/7 open, eigenlijk net als een Godshuis. Het was vooral heel erg druk met gelovigen die allemaal zoekende waren naar de feelgoodwinkelervaring die zo naadloos lijkt te passen bij het 'coole' Apple.
Mijn 'ding' is het niet, ik heb het niet zo op geloven en aanbeden gouden kalveren, maar op de schaal van imponerende grootheid is het merk Apple natuurlijk megacool. Dat veel Amerikanen hun logo niet blasfemisch vinden, verbaast mij. Er is heel duidelijk van de appel gegeten ondanks dat God het verbood. Dus zou Apple het op een accoordje met de duivel hebben gegooid om het grootste merk ter wereld te worden?
Ik dacht dat ik het snapte. Als één vrouwelijk fractielid (vies woordje, eigenlijk) van de PvdA zich zou kandideren tegen een overmacht aan mannen, dan moest het voor deze vrouw wel bijna een gelopen koers zijn. De vrouwenvote zou dan eenduidig naar deze kandidate gaan, terwijl het herendeel zich zou splitsen. A-B-C-tje, leek me. Maar toen brak vannacht het mediarelletje rond Nebahat Albayrak uit.
Ik had het helemaal gemist, de aanvaring tussen Albayrak en Pauw en ook wel Witteman. Ik was in de Stadsschouwburg naar 'Breaking the News' van Orkater, maar beide - theater en televisie - bleken plots akelig op elkaar te lijken.
Het was wonderlijk hoe een gesprek nooit een gesprek werd, en hoe interviewers en geïnterviewde zich zichtbaar en hoorbaar en hardnekkig aan elkaar ergerden. Albayrak vond dat het niet over haar 'vrouw-zijn' mocht gaan en niet over haar Turkse achtergrond, ze deed beide als niet-relevant af, en dat leek mij nu weer relevant voor Pauw en Witteman die er dan ook duchtig op doorgingen.
Waar er drie kibbelen, daar hebben er drie schuld, zo heb ik geleerd, maar Albayrak had de slimste moeten zijn. Had zij niet ooit in het mediaklasje geleerd dat het gevecht niet met de journalist(en) is, maar dat je kiezers (partijgenoten in dit geval) moet overtuigen en meekrijgen. Maar Albayrak zat vast in humorloze gekwetstheid, zonder dat ze duidelijk kon maken waarom ze nu zo chagrijnig slachtoffer moest spelen.
'Sneuneuzerij' bitste Jeroen Pauw die al heel snel heel erg afhaakte en helemaal geen zin meer had in de dwarse en barse en hak-op-tak Albayrak die vooral niet kon bewijzen dat ze de nummer twee van de PvdA was en nu de gedroomde nummer één. Sterker nog, ze leek tegen zichzelf in te willen aantonen dat juist alle kwade gedachten over het naar boven tillen van een vrouw van Turkse afkomst nu juist is wat de PvdA deed (en doet).
En dus waren de vragen van Pauw en Witteman nog relevanter dan zij misschien zelf doorhadden. En waar Albayrak krampachtig bleef volhouden dat het ging om 'de beste kandidaat met de beste plannen', zag ik een kandidate die me niet bepaald de gedroomde leider (m/v) van een partij in doodsnood lijkt, eerder een symptoom van de electorale afkeer van kiezers van de sociaal-democratie.
Ooit was er de Spyker. Toen kwam de DAF. Daarna de Volvo-DAF. En nu lijkt het met de terugtrekking van Mitsubishi uit NedCar in Born gedaan met de autoproductie in ons land. Mooi moment voor wat nostalgie rond de DAF, de 'truttenscheurder met jarratel- aandrijving.'
DAF kwam net als Philips uit Eindhoven. Officieel Van Doorne's Automobielfabriek N.V. Eindhoven. Van Hub en Wim. In 1959 kwam hun eerste DAF-personenauto op de weg, het kleine wederopbouwwonder van vaderlandse vooruitgang dat met flinke rugwind best wel 90 kilomter per uur kon halen.
De DAF is slachtoffer van zijn eigen revolutionaire vinding, de variomatic. In een DAF hoefde je niet te schakelen. De DAF had een pienter pookje, en daar wist Freek de Jonge wel weg mee. Met Neerlands Hoop maakte hij een fantastische grap over een lifter die te maken krijgt met een opdringerige DAF-rijder. De chauffeur betast de lifter die daar niet zo van gediend is. "Oh, ik dacht dat het mijn pientere pookje was." Waarop de lifter antwoordt: "Nou, het is mijn pookje, en of 'ie pienter is, dat moeten we nog maar even afwachten."
Die revolutionaire variomatic-vinding van Van Doorne was de doodsteek voor het imago van de DAF. De DAF was een koekblik-truttenauto voor oude vrouwtjes en andere mensen die niet konden autorijden. 'Elke maf rijdt in een DAF', zo heette het.
Pas veel later werd de DAF een beetje camp doordat er op de tv wedstrijden achteruitrijden kwamen met de DAF in de hoofdrol en André van Duin die het hilarisch becommentarieerde. De pruttelbak bleek achterwaarts net zo snel als voorwaarts. Een veeg teken. Maar leuk om er mee te hossen en te botsen.
En ja, de DAF was inderdaad voor oudere dames. Mijn oma had een DAF. Een prachtige pikzwarte. Model 1963, schat ik. Met de DAF gingen we naar Blijdorp. Met de DAF naar Avifauna. Miijn nicht en neef en mijn broer en ik fijn compact geplet op de achterbank, en oma en opa voorin. Dat was wat. Ik was enorm trots op mijn oma. Zij had toch maar haar rijbewijs - mijn opa niet - en zo'n wonder van Van Doorne voor de deur.
Een truttenscheurder. Een koekblik. Botsauto. De Brabantse Trabant. De Trabantia. Af en toe zie je er nog eentje. Nieuwe generaties zegt het niks. Maar het is toch een stukje industriële geschiedenis die nu eindigt met de Colt van Mitsubishi, niet toevallig de naam ook van een pistool dat nu dus bij NedCar op de borst staat. Maar: DAF Trucks zijn er nog. Die zijn razend populair. De tegenpolen van de DAFjes 33, 44 en volgende nummers. En die Trucks zijn niet populair omdat ze zo goed achteruit kunnen rijden...
Vliegen is een bron van vervuiling maar ook van vernieuwing. Nieuwe vliegtuigen zijn minder vervuilend en minder lawaaierig. Dat is alvast wat. Maar de grote doorbraak moet toch komen uit alternatieven voor fossiele brandstof. De KLM jubelt dan ook vandaag over de vluchten met gerecycled frituurvet die vanaf september Parijs aandoen.
Het is een belangrijke vlucht voorwaarts die op termijn moet gaan leiden naar 100 procent duurzame energie. Technisch kan het. De vliegtuigen hoeven niet te worden aangepast. De motoren lusten ook frituurvet.
Wij moeten alleen wel voldoende patat en kroketten blijven verslinden en zo zorgen voor voldoende brandstof. Wel een beetje genant natuurlijk dat de eerste vluchten op frituurvet richting Parijs gaan. In de culinaire republiek had men waarschijnlijk liever foie grasolie of langoustinesmeersel gehad in plaats van deze patatgeneratie blauwe vogels.
|
|
RSS Feed