Youp van 't Hek kreeg ooit het niet te drinken alcoholvrije Buckler uit de schappen. Johannes van Dam wikt, proeft en beschikt over het lot van restaurants in Amsterdam. Als DeDikkeMan is weten ezen, staan ze daarna maanden voor je in de rij, of je kunt de kok zo de straat op schoppen en iets anders beginnen.

Johannes van Dam houdt van eerlijk. Eerlijk naar elkaar, eerlijk koken. Een foutje ziet hij door de vingers, maar bedrog stelt hij meedogenloos aan de kaak. "Ik ben een schoolmeester, een dominee, een debunker," zo omschreef van Dam zichzelf ooit.

Van Dam is zich bewust van zijn macht om restaurants te maken en te breken. Het zij zo. Als Amsterdam veel groter was en meer stadskranten had dan Het Parool, dan was de impact van Van Dam's 'Proefwerk' een stuk geringer. 

Ik smul van zijn stukjes. Hoe Van Dam ragfijn fileert wat op zijn bord komt. Viezigheid, het vleesgeworden onbenul, de schoenzolen, onherkenbaar verminkt voer, maar ook de engeltjes op de tong, de pareltjes, de ambachtelijke heerlijkheid, hemel in zicht.

Ik volg Van Dam niet blind, ik bel geen dagen achtereen om in een bejubeld restaurant binnen te komen. Maar ik beschouw Van Dam wel als gids en padvinder, als sorteerder op de Amsterdamse eetmarkt, voorproever om ons te behoeden of gelukkig te maken. En er valt nog veel te doen en neer te sabelen. Er zijn nog veel koks die er niets van kunnen. Het is een onbeschermd vak. Dat proef je. 

"Iemand moet het vuile werk opknappen, maar ik dank God op de blote knietjes dat ik maar één keer per week uit eten hoef," zo verzuchtte de schrik van het Amsterdamse eetgilde. Maar het is altijd een genoegen om te lezen hoe het hem verging en dat hij het weer overleefde,

Zo was hij recent in Chiaro aan de Amstelveenseweg. De kop van het artikel, 'Amateur achter de kachel', was al veelbelovend. De terrine van vis bleek er ...'een blok rubber',  bij de huisgerookte boerderijkip '..droop van het gerecht het amateurisme af.' En er was een zeebaars op een 'groezelig bed' en 'in een grote plas vocht.' Het geheel leek meer op '...een moeras met een enge ziekte..'. Smakelijke voortzetting. 

Dit restaurant mag niet klagen. Het rapportcijfer was een 6-, net voldoende, maar als je echt lekker wilt eten lijkt het me te minnetjes. De schuld van Van Dam? Ik denk het niet. Beter gaan koken, dat zou helpen. Niet zo moeilijk, niet zo protserig, maar eerlijk, dat smaakt het langst.  

Amsterdam en Rotterdam. 020 en 010. Vrienden zullen het niet worden. Al was het maar vanwege het voetbal. En al was het maar omdat er een nummer één moet zijn waar de nummer twee op afgeeft en tegenaan schopt. Zoals de legendarische reclamecampagne 'We try harder' van autoverhuurder nummer 2 Avis tegen marktleider Hertz.

Maar in Mokum zijn we ook de rotste niet, al ziet menig Rotterdammer ons hart graag gekookt op onze rug hangen. Gisteren lieten we zien de nummer twee best serieus te nemen. De PS van Het Parool was een special over 010, 'Geeft mijn maar Rotterdam.'

Ik woonde er ooit zelf, en ben exemplarisch voor de dominante migratiestroom van 010 naar 020. Maar misschien ben ik ook wel exemplarisch voor die wat ´opgesloten´ Amsterdammer die het liefst zijn Jeruzalem niet verlaat en alles daarbuiten saaie provincie en stomme boeren vindt en vooral ook heel erg veel minder dan het eigen 020.

Rotterdam wordt nooit Amsterdam, maar heeft wel tijdelijk John Guidetti,´s nachts Jules Deelder, De Ballentent voor gehaktballen en bier, Gerard Cox, de Koopgoot, KunstHal, Euromast, Hotel New York en het is de bakermat van Patatje Kapsalon, de caloriehutspotbom die uitermate goed valt op een avond los.

Door de hoogbouw en de tocht geniet je er minder van de zon en lijkt het altijd maar te waaien. Ik verzin het niet, Rotterdammers zeiken er zelf over. Je kunt wel harder je best doen, maar het blijft toch nummer 2, de runner up, veel ambitie, grote bek, klein hart, hand in hand, en geen woorden maar daden.

En dan zit er ook nog een burgemeester die wethouder was van 020. Dat is toch wel een grote belediging voor de Maasstad. In de Ballentent vertrouwen ze hem niet, zien hem bij de eerste de beste mogelijkheid vertrekken voor nog iets leukers. Dat hij voor Feyenoord is, zien ze eerder als een rookgordijn dan als een teken van loyaliteit. Zo diep zit het tussen nummer 1 en nummer 2, tussen 020 en 010.

Maar dankzij Het Parool weten we nu wel waar we moeten zijn als we dan toch een keertje in 010 geraken. En we weten wat een kapsalon is. En dat we er geen patatje bij moeten zeggen, want dat weten ze gelijk dat je niet uit 010 kompt...

De soap die '24 uur tussen leven en dood' heet, krijgt weer een nieuwe aflevering. Het Parool brengt vandaag op de voorpagina het nieuws dat RTL4 en producent Eyeworks 'een vergoeding voor gemaakte kosten' willen van VUmc dat na één aflevering de stekker trok uit het omstreden programma.

Kranten waren vroeger meneren, en journalisten schreven als echte heren over het nieuws in de wereld, en op tv mochten politici nog keurig uitpraten. Zonder valse nostalgie: het is er allemaal niet leuker, en zeker niet beschaafder op geworden. 

Mijn dochters denken vast dat je geen tv-format kunt bedenken zonder dat er telkens iemand afvalt. en dat reality-tv betekent dat elke gek met zijn lek of gebrek, gestoorde partner, vastgelopen relatie, dodelijk overgewicht, of gebrek aan muzikaal talent reden is om er tv-kanalen mee vol te plempen. 

VUmc trapte ook in de val en stapte op de commerciële trein, ongetwijfeld om te laten zien hoe 'professioneel' en 'betrokken' er wordt gewerkt, en in de hoop dat het ziekenhuismarktaandeel zou stijgen. Voor meer geld moet je investeren. Zoiets. 

En het effect? Omgekeerd. En pijnlijk. In plaats van 'professioneel' en 'betrokken' is het VUmc nu beschadigd, het schendt de privacy van klant en patiënt ter meerdere eer en glorie van zichzelf en de Oerlemansen van deze tv-wereld.

En nu men ten halve is gekeerd, vragen de commerciéle jongens natuurlijk geld. Iets met 'gemaakte kosten', en waar een beetje advocaat waarschijnlijk eenvoudig wanprestatie of contractbreuk van kan maken. Dus moeten er nu nog wat tonnen van eigenaar veranderen.
 
'Schande', roept de politiek. Tuurlijk. En natuurlijk zouden die Oerlemansen dat geld niet alsnnog toch moeten willen hebben, maar zich stil gaan zitten schamen. De opnamestop als moment van bezinning. Het zal er niet van komen.

Vele jaren her dichtte ik voor VUmc het mooie zinnetje 'Kennis maakt ons beter'. Dat kan nu ook zijn werk doen voor directie, bestuurderen en communicatiedeskundigen die zichzelf op dit slechte pad hadden gewaagd. En als dat niet werkt, dan kan ontslagen uit het ziekenhuis mooi een nieuwe betekenis krijgen.

Het was lang geleden dat Job Cohen een staande ovatie ten deel viel. Bij het afscheid van de partijleider, klapte de partij de handen bijkans stuk. Het was ongetwijfeld bedoeld als teken van dank en respect. Maar in de nagalmtijd van de Doelen zat ook een echo van diepgevoelde opluchting.

De koning is dood, leve de koning, en we noemen hem Diederik Samsom, de PvdA-hoop in bange dagen. Hij won de campagnerace van vier van zijn fractiegenoten, maar ik vond het toch niet zo overweldigend als Hans Spekman mij wilde verkopen. Als 54% voor is, dan is toch 46% tegen, of beter: voor een andere kandidaat.

Maar goed. Niemand zal zo stom zijn om de nieuwe leider nu een mes in de rug te frommelen. De PvdA krabbelt -in de peilingen althans - net weg van het infuus en de gevarenzone en Samsom zal tijd en ruimte claimen en krijgen om het nieuwe gezicht van de PvdA vorm te geven. En hij heeft het tij mee. 'The only way is up', zouden Amerikanen zeggen.

Goed. Mooi. Fijn. Afgetikt. Diederik Samsom mag het gaan doen. Hij zal het vast beter doen dan Job Cohen. Dat lijkt me ook niet zo moeilijk. Hij zal scherper het debat in willen. Hij zal duidelijk maken dat er een kloof is tussen kabinet en PvdA. Hij zal expliciet maken wat velen veronderstelden of hoopten dat de PvdA al een hele tijd vond. Dat heet inhalen. Repareren.

Mooie woorden en geklaag en gezeur over fatsoen dat je moet doen hebben de PvdA slechts windeieren opgeleverd. Aan Samsom de schone, maar zware taak om te laten zien dat de sociaal-democratie nog een actueel en aansprekend verhaal heeft dat gehoord mag worden, maar dat vooral beeldend verteld zal moeten worden. Richtingen, kleuren, die kant op. 'Show, don't tell,' heet dat. 

De peilingen trekken nu aan. Net zoals bij de kandidatenrace ooit tussen Verdonk en Rutte. Er is veel media-aandacht en dat trekt weer belangstelling en voorkeur. Maar nu gaat het er echt om. Is de PvdA een SP-Light, of is de PvdA toch nog en weer dat A-merk dat het zelf denkt te zijn. Voorwaarts, Diederik Samsom, laat zien waarheen wij gaan.

En dan de foto. Het beeld is prachtig. Samson bezweert. De nieuwe  voorganger. De genezer die net zijn hand heeft opgelegd, en het volk dat euforisch wordt. Zo ziet geloof in een beter morgen er uit. Prachtig. En nu aan het werk.

Het is zijn handelsmerk. De lach. Altijd maar die lach. Die uitbundige lach. Hysterisch bijna. Die lach van 'het gaat goed', 'geen gezeur', en 'schouders er onder'. Altijd een lachende Mark Rutte. Geen zuur. Geen azijn. Alles lachen we weg. Het gaat goed met Nederland. Management by smile.

Het heeft iets manisch, al dat gelach. Politici hebben er een behoorlijk handje van. Een camera in de buurt en ze gaan lachen, bulderen vaak. Gerrit Zalm, bijvoorbeeld, altijd in een fit en een kramp, gierend van de lach. En Rutte idem. Altijd maar die lach van dat brave Haage jongetje dat de beste van de pianoklas wilde worden maar nu het land aanvoert. Lachuhhh...

Vorige week was er wat ophef over gejok van de premier over mediatraining en coaching die hij wel of niet gehad zou hebben. Wel dus. Maar dat geef je niet toe. Daar lieg je gewoon over. Want trainen dat zou maar 'zwak' zijn en slecht staan op je conduitestaat. Raar. Voetballers stuur je ook niet ongetraind de wei in. Dan worden ze weggehoond. Maar bij politici is het een smet dat getrain, dan zijn politici plots niet meer 'echt', en 'dus' niet te vertrouwen.

In de documentaire Profiel over Rutte zat een fantastisch zinnetje. 'Mark Rutte heeft geleerd om authentiek te zijn.' Mooier kan niet. Aangeleerd authentiek. Hoe authentiek is dat? Of is die vraag irrelevant? Blijkbaar. Want Rutte lacht gewoon door.

Alleen weten we nu zeker dat het aangeleerd authentiek is. Lachen op commando. Zoals een getrainde aap. Management by smile. Omdat het zo positief overkomt. En dat hebben we zo hard nodig. Nu nog meer dan ooit. De BV Nederland komt met een Saab en vertrekt met een lach. Altijd die lach. Tot iedereen er gek van wordt. 

In den beginne was alles donker en levenloos, en toen was er licht, stroom, Apple, iPod en iPad en de wereld was weer een nieuw geloof rijker. Sinds gisteren heeft ook Amsterdam een 'beleveniswinkel' van Apple. Eigenlijk is het geen winkel, zo stelt marketinggoeroe Paco Underhill, maar ".. een oefening in de evangelische leer."

Er waren al Apple's voordat Apple er was. Boomgaarden vol, van Elstar tot Jonagold. En er was Apple van The Beatles, het eigen platenlabel van The Fab Four dat een grote flop werd en leeggeklauwd door de klaplopers en aasgieren die op de geur van geld afkomen.

En daarvoor en heel lang her was er Eva die van een appel van 'de boom van de kennis van goed en kwaad' gegeten zou hebben en ook Adam aan de appel kreeg. Allemaal het werk van de als slang vermomde duivel, maar dat maakte de Schepper niet genadig. Al bij het eerste mensenpaar dat hij zelf op de woeste aarde zette, liep de relatie spaak. Foutje in de schepping, lijkt mij.

Want voro het eten van die appel (als het al een appel was, de bijbel heeft het over fruit, en appel heeft in Latijn helaas hetzelfde woord als slecht) beroofde God zijn eigen mens van het eeuwige leven, zegde de vriendschap op, en gaf Adam en Eva een rotschop Eden uit. Weg paradijs.

Dat er van dat heftige conflict toch een geloof kwam, is eigenlijk niet te geloven. Net zo bizar eigenlijk als het evangelie van Steve Jobs dat ons nu ook te Mokum massaal het Hirschgebouw injaagt om te beleven, te ervaren en bevestigd te worden in de grootheid van 'hun' merk en hun profeet.

Ik was afgelopen zomer in New York en op het af te vinkenattractielijstje stond ook een duik in de ondergrondse Apple Store op Fifth Avenue, 7/24 en 7/7 open, eigenlijk net als een Godshuis. Het was vooral heel erg druk met gelovigen die allemaal zoekende waren naar de feelgoodwinkelervaring die zo naadloos lijkt te passen bij het 'coole' Apple.

Mijn 'ding' is het niet, ik heb het niet zo op geloven en aanbeden gouden kalveren, maar op de schaal van imponerende grootheid is het merk Apple natuurlijk megacool. Dat veel Amerikanen hun logo niet blasfemisch vinden, verbaast mij. Er is heel duidelijk van de appel gegeten ondanks dat God het verbood. Dus zou Apple het op een accoordje met de duivel hebben gegooid om het grootste merk ter wereld te worden? 

Het verhaal is genoegzaam bekend. Het mes is in de cultuurbegrotingen gezet. Dat voelt voor velen nog steeds als een dolkstoot. Tel daar de recessie bij op, en je begrijpt dat menig podium, orkest en theatergezelschap in de problemen zit en gaten met gaten vult.

Maar er is ook optimisme. Er is ook een steeds breder gedragen gevoel dat het in de culturele wereld 'te automatisch, te vanzelfsprekend en te makkelijk' ging. Kunstpausen moeten nu cultureel ondernemer worden. En daar is eigenlijk niet zoveel mis mee.

Het Concertgebouw is al heel lang een culturele onderneming. Bij de directie van het muziekpaleis dan ook geen gesomber. Integendeel. Directeur Simon Reinink spreekt vandaag in Het Parool over het "..vieren van de toekomst van de muziek." Het Concertgebouw weigert artistieke concessies te doen, dat zou volgens Reinink het begin van het einde zijn. "Het is voor musici en publiek van groot belang dat het goed gaat met het Concertgebouw."

En er komt een prachtig jubileum aan. In 2013 - om precies te zijn op 11 maart -bestaat het wereldberoemde Concertgebouw 125 jaar. Jacob Olie nam zijn foto in 1902, kijkend vanaf waar nu het Stedelijk Museum staat.

Wat in de Amsterdamse polders door muziekliefhebbers als huis voor de klassieke muziek werd neergezet, is nu het podium waar de helft van alle klassieke concerten in Nederland plaats vindt en waar de grootste orkesten - het Koninklijk Concertgebowuorkest voorop - en solisten de sterren van de hemel spelen.

De polders zijn dichtgebouwd, het Concertgebouw uitgebreid, maar de 2e Mahler klinkt nu nog even prachtig als toen, of toen al net zo prachtig als nu. Eén van mijn eerste grotere opdrachten toen ik als copywriter startte, was een campagne voor het toen 100-jarige Concertgebouw. Uit mijn toetsenbord rolde toen 'Het Concertgebouw. Al een eeuw klassiek.'

Inmiddels zijn we bijna een kwart eeuw verder en ouder, maar prijs ik mij nog steeds gelukkig met het Concertgebouw (en straks een trio musea) in mijn voortuin. En dat zinnetje kan natuurlijk nog steeds. 'Het Concertgebouw. Al 125 jaar klassiek.' Niks mis mee. En wie kan het ze nazeggen?

Wie op een wonder had gehoopt, kwam bedrogen uit in de ArenA of voor de buis. Ajax had niets in te brengen tegen Manchester United, en verloor kansloos met 0-2. Ik was zelf slechts gedeeltelijk getuige. Ik kan maar niet wennen aan elke dag voetbal, elke dag weer een ander tijdstip en weer een andere zender met nog intelligentere commentatoren.

Dus toen ik er gisteravond eens lekker voor ging zitten, was ik nog net op tijd voor de tweede traffer van de Mancunians. Het zag er niet echt uit als een voetbalgevecht. Dat gevecht had al eerder plaatsgevonden. Op en rond de Wallen. Daar moest de Amsterdamse politie massaal en vaak hardhandig ingrijpen om aanhangers beider clubs te scheiden. 

Vechten en ruzie maken gaat de voormalige Amsterdamse trots beter af dan een potje voetbal. De twintig minuten of zo die ik gisteren nog meepikte, waren karakteristiek voor het midedelmatige, lees armetierige niveau van Ajax. Niet voor niets ging vanochtend door de media het dodelijke zinnetje 'Ajax is het RKC van Europa' rond.

Grappig en bizar is dan om elders te lezen dat Ajax onbedreigd koploper is waar het gaat om salarislasten. Rond de € 50 miljoen geeft Ajax uit aan de spelersschare en is daarmee onbedreigd Nederlands kampioen. Het komt mij zo voor dat deze uitgaven niet geheel in verhouding staan tot het rendement, en dat lijkt me slecht nieuws voor de beursgenoteerde Griekse held op slof en voetbalschoen.

Hoodsponsor Aegon mengde zich gisteren publiekelijk middels een paginagrote advertentie in de slangenkuil die Ajax heet en riep allen bij en rond de club op om zich eensgezind achter de Mokummer trots te scharen. Ajax United.

Het zal niet baten. Het gevecht op het veld ziet er niet uit, het gevecht achter de schermen om de macht is nog pijnlijker en heeft mij inmiddels op verre afstand gezet van de club. Niet zo gek dus dat ik te laat inschakelde. En ik had ook nog niks gemist. Dat was vroeger wel anders. Maar toen werd er ook gewoon op een woensdagavond om 20.15 uur afgetrapt. Ach ja, andere tijden.

Het was verdomme mijn verjaardag, maar deze 8e februari zal de boeken ingaan als de dag waarop de Elfstedentocht 2012 niet doorging. Heb ik dat. Maar het kon natuurlijk ook alleen maar fout gaan gisteren. Iedereen was hysterisch en de media wakkerden de vuren alleen nog maar verder aan. Iedereen moest en zou en eiste een nieuwe tocht der tochten.  Of die Friezen maar even wilden leveren.

Gisteravond ging het helemaal mis. Toen wij ons vieren vierend in Yamazato in het Okura schuilhielden, kwamen de rayonhoofden tot de conslusie aller conclusies: "it giet net oan." Waar heel Nederland wachtte op het verlossende 'ja', stortte plots iedereen in een enorm emotioneel wak, en daar zijn 'we' nog steeds niet uit en van bijgekomen. Sterker nog, na de hysterie tevoren, is er nu het gejank en geweeklaag na het 'njet'.

We gaan helemaal los. Erben Wennemars vanochtend in AD: "Ik ben aangeslagen, helemaal leeg." Alsof er een naast familielid plots is overleden. "Dit was toch Nederland op zijn mooist. En waarom zijn we eigenlijk niet altijd zo?" Ofschoon onduidelijk blijft waar hij nu precies op doelt, is zijn verdriet hét verdriet van Nederland. Alom en onpeilbaar. Ons is een volksfeest ontnomen. We zijn bestolen. Kutijs. Kutfriezen.

Maar ja, zonder humor wordt het allemaal wel erg zwaar. Dus kwam VNO/NCW-baas Wientjes (klinkt als een rayonhoofd) vanochtend met het voorstel om alle salarissen te bevriezen. Leuke inhaker. Geintje. 

Een nog leukere inhaker had HEMA. Softijs van 15 centimeter, en dat maar voor € 0,50. Ik weet niet of iedereen deze in eenvoud briljane op ware humor kan schatten. Ik zie Erben Wennemars zijn tong en tanden er niet één-twee-drie inzetten. Daarvoor zijn de wonden te diep en te vers. En de vraag is nu prangend: wat moeten we dan nu in godsnaam gaan doen in Nederland? Toch maar weer carnaval?