Youp van 't Hek kreeg ooit het niet te drinken alcoholvrije Buckler uit de schappen. Johannes van Dam wikt, proeft en beschikt over het lot van restaurants in Amsterdam. Als DeDikkeMan is weten ezen, staan ze daarna maanden voor je in de rij, of je kunt de kok zo de straat op schoppen en iets anders beginnen.

Johannes van Dam houdt van eerlijk. Eerlijk naar elkaar, eerlijk koken. Een foutje ziet hij door de vingers, maar bedrog stelt hij meedogenloos aan de kaak. "Ik ben een schoolmeester, een dominee, een debunker," zo omschreef van Dam zichzelf ooit.

Van Dam is zich bewust van zijn macht om restaurants te maken en te breken. Het zij zo. Als Amsterdam veel groter was en meer stadskranten had dan Het Parool, dan was de impact van Van Dam's 'Proefwerk' een stuk geringer. 

Ik smul van zijn stukjes. Hoe Van Dam ragfijn fileert wat op zijn bord komt. Viezigheid, het vleesgeworden onbenul, de schoenzolen, onherkenbaar verminkt voer, maar ook de engeltjes op de tong, de pareltjes, de ambachtelijke heerlijkheid, hemel in zicht.

Ik volg Van Dam niet blind, ik bel geen dagen achtereen om in een bejubeld restaurant binnen te komen. Maar ik beschouw Van Dam wel als gids en padvinder, als sorteerder op de Amsterdamse eetmarkt, voorproever om ons te behoeden of gelukkig te maken. En er valt nog veel te doen en neer te sabelen. Er zijn nog veel koks die er niets van kunnen. Het is een onbeschermd vak. Dat proef je. 

"Iemand moet het vuile werk opknappen, maar ik dank God op de blote knietjes dat ik maar één keer per week uit eten hoef," zo verzuchtte de schrik van het Amsterdamse eetgilde. Maar het is altijd een genoegen om te lezen hoe het hem verging en dat hij het weer overleefde,

Zo was hij recent in Chiaro aan de Amstelveenseweg. De kop van het artikel, 'Amateur achter de kachel', was al veelbelovend. De terrine van vis bleek er ...'een blok rubber',  bij de huisgerookte boerderijkip '..droop van het gerecht het amateurisme af.' En er was een zeebaars op een 'groezelig bed' en 'in een grote plas vocht.' Het geheel leek meer op '...een moeras met een enge ziekte..'. Smakelijke voortzetting. 

Dit restaurant mag niet klagen. Het rapportcijfer was een 6-, net voldoende, maar als je echt lekker wilt eten lijkt het me te minnetjes. De schuld van Van Dam? Ik denk het niet. Beter gaan koken, dat zou helpen. Niet zo moeilijk, niet zo protserig, maar eerlijk, dat smaakt het langst.  

De soap die '24 uur tussen leven en dood' heet, krijgt weer een nieuwe aflevering. Het Parool brengt vandaag op de voorpagina het nieuws dat RTL4 en producent Eyeworks 'een vergoeding voor gemaakte kosten' willen van VUmc dat na één aflevering de stekker trok uit het omstreden programma.

Kranten waren vroeger meneren, en journalisten schreven als echte heren over het nieuws in de wereld, en op tv mochten politici nog keurig uitpraten. Zonder valse nostalgie: het is er allemaal niet leuker, en zeker niet beschaafder op geworden. 

Mijn dochters denken vast dat je geen tv-format kunt bedenken zonder dat er telkens iemand afvalt. en dat reality-tv betekent dat elke gek met zijn lek of gebrek, gestoorde partner, vastgelopen relatie, dodelijk overgewicht, of gebrek aan muzikaal talent reden is om er tv-kanalen mee vol te plempen. 

VUmc trapte ook in de val en stapte op de commerciële trein, ongetwijfeld om te laten zien hoe 'professioneel' en 'betrokken' er wordt gewerkt, en in de hoop dat het ziekenhuismarktaandeel zou stijgen. Voor meer geld moet je investeren. Zoiets. 

En het effect? Omgekeerd. En pijnlijk. In plaats van 'professioneel' en 'betrokken' is het VUmc nu beschadigd, het schendt de privacy van klant en patiënt ter meerdere eer en glorie van zichzelf en de Oerlemansen van deze tv-wereld.

En nu men ten halve is gekeerd, vragen de commerciéle jongens natuurlijk geld. Iets met 'gemaakte kosten', en waar een beetje advocaat waarschijnlijk eenvoudig wanprestatie of contractbreuk van kan maken. Dus moeten er nu nog wat tonnen van eigenaar veranderen.
 
'Schande', roept de politiek. Tuurlijk. En natuurlijk zouden die Oerlemansen dat geld niet alsnnog toch moeten willen hebben, maar zich stil gaan zitten schamen. De opnamestop als moment van bezinning. Het zal er niet van komen.

Vele jaren her dichtte ik voor VUmc het mooie zinnetje 'Kennis maakt ons beter'. Dat kan nu ook zijn werk doen voor directie, bestuurderen en communicatiedeskundigen die zichzelf op dit slechte pad hadden gewaagd. En als dat niet werkt, dan kan ontslagen uit het ziekenhuis mooi een nieuwe betekenis krijgen.

Vanochtend in Den Haag. Even over het Binnenhof. Kijken of de democratie nog ademt na de deconfiture van Hero. Ridderzaal. Torentje. Mauritshuis. Plein. Centraal Station. Terug naar huis. Zon over de velden. En daar lagen ze, de lammetjes, editie 2012, dicht bij mama, vers in het leven.

Het is lente. Spring. De zon. De lucht. Het licht. De schapenwolkjes. Alles is voorjaar. En als je het verrommelde stadse Nederland achter je laat, kun je ook nog steeds het mooie land zien, het groene oneindig laagland, polders zwanger van nieuw leven, van lammeren en velden vol bloemen.

Mooier dan in Voorschoten wordt het contrast niet. Kijk je op het station uit de trein naar rechts, dan zie je slechts een boerderij, kijk je naar links dan zie je de nieuwbouwwijk en vermoed je de stad.

Koeien springen naar buiten, bevrijd van de winterse ketenen en de gestookte stallen. Ik betrap mezelf op veel meer energie en zin naar buiten toe. Het licht heeft de donkerte overleefd en overwonnen, en nu laden we de batterijen weer op. 'Here comes the sun.'

Spring. Lente. Laagovervliegende koeien. Dartele lammeren. Groen is het gras. Onder mijne voeten. De aarde draait zijn ronde rond de zon, en nu is het tijd voor het nieuwe leven. Primavera. En dus vieren we de volgende verjaardag van onze oudste dochter. Lekker Japans eten. Smullen aan de lopende band.

Allemaal rokjesdagen. Drukte in de stad. Opeens lijkt de bevolking van Amsterdam verviervoudigd. Allemaal naar buiten. Iedereen in het licht. Adem het leven in. Mooie dag. De voorbode van meer moois. Ik geniet met volle teugen. Nieuw leven. Spring.

De dood had al een tijdje terug hard en langdurig aangeklopt, maar het overlijden is toch altijd een moment van schrik, het gevreesde wordt definitief. Zoals vandaag voor Jan Carmiggelt, 68 jaar pas, en nu op weg naar de eeuwige voetbalvelden.

Ik kende Jan eigenlijk nog niet zo lang, een seizoen of drie, ik ben een late toevoeging aan het elftal van SC Buitenveldert zaterdag 3 dat al eeuwen lijkt te bestaan en dat van vader op zoon of neef en vriend over gaat.

Jan was technisch directeur, duvelstoejager, spiritueel leider, voorganger, aanjager, commissaris en wat al niet, en dat alles onbezoldigd en uitermate vrijwillig. Een hele oude jongen, of een hele jonge oude man, guitig, stout, dwars, licht recalcitrant, het soort man dat je ook direct enorm mist.

We waren straatgenoten, en dat kwam voor een verre uitwedstrijd goed uit toen ik geen auto had. Ik stapte naast Jan in zijn antracietgrijze Volvo Station, het jaren '80-model dat het zo lang zo goed deed in de betere Amerikaanse suburbs, ideaal gezin met twee kinderen en labrador.

Maar die auto was meer een rijdende asbak, binnen twee minuten was ik weggapaft en uitgerookt en moest mijn raam hoognodig open. Jan rookte als een een kudde ketters op een brandstapel, en spoelde het graag weg met witte wijn, bij verlies uit troost, bij winst uit euforie.

"Hé, fijne knul", was een standaard Jan Carmiggelt-begroeting die altijd voelde als een handwarm bad. Op onze leeftijd en met onze cv's moet het voetbal vooral heel erg leuk zijn, en daar heb je vooral heel veel leuke mensen voor nodig. Mensen zoals Jan Carmiggelt, onze eigen JC.

Dus staan er direct prachtige pareltjes met warme woorden op de mail. Jaap schreef net "God rukkerderukt altijd eerst de mooie mensen weg. Ik kan zaterdag in de kleedkamer op De Toekomst er zo een paar aanwijzen die Hij voor mijn part in een hele bundel tot zich had mogen roepen." Maar het werd dus Jan. Lege handen.

Bij Frits blijft "eeuwig in zijn hart na een wat uit de hand gelopen voorbereidingsdiner bij de Italiaan in de Jacob Obrechtstraat waar Jan als oppepper voor de slechts acht uur later te spelen uitwedstrijd tegen RKAVIC uitriep, ‘mannen, morgen de gehate kathoilieken’."

Jan is niet in het harnas op de middenstip gestorven, maar wel nog heel lang blijven komen naar zijn 'cluppie' waar het niveau zich iets te vaak naadloos leek aan te passen aan de wankele toestand van Jan.

Nu het laatste fluitsignaal. Er is verdriet en vreugde. Zoals het gaat als het goed is. De netten hangen halfstok. Ons wachten nu de grootste uitdagingen: zaterdag van de Veteranen van Ajax winnen. Voor Jan. Voor die fijne knul. En volgende week nemen we afscheid. Voorgoed. Maar de bank blijft warm.

Han de Vries was decennialang de beste hoboïst ter wereld. Ter gelegenheid van zijn 70ste verjaardag verscheen de box 'The Radio Recordings' met de allermooiste opnamen, waaronder het voor hem gecomponeerde Derde hoboconcert van Bruno Maderna.

Han de Vries is een kind van zijn tijd. Hij werd in 1941 in Den Haag geboren. Zijn vader was toen al opgepakt en via kamp Vught gedeporteerd naar Oranienburg-Sachsenhausen. Zijn vader overleefde de oorlog maar was 'knettergek' geworden en verongelukte toen Han 17 was, zijn moeder ging van de ene psychiatrische instelling naar de andere.

Het Parool besteedt dit weekend een pagina aan Han de Vries en zijn 'poëtische oeuvre' en over zijn jeugd en het tranendal vol raadselachtige huilbuien. "Musici praten onderling niet over hun scheiding of over je familie die zich van je heeft afgekeerd", stelt De Vries. "Als je het vak verlaat en zo oud bent als ik ga je nadenken  over wat er nou eigenlijk gebeurd is. Dat zorgt soms voor sombere momenten."

Via het Paroolartikel kwam ik de documentaire 'Hoera! Ik heb de klassieke muziek overleefd' op het spoor die Hans Polak voor Bonanza Films maakt over Han de Vries en zijn jeugd, verdriet en de verwerking waar het vak nooit ruimte voor bood. Benieuwd naar het portret van deze imponerende hobo sapiens.

Maar eigenlijk heeft Han de Vries - zonder het te beseffen - enorm veel geluk. Volgens Rick Santorum, misschien binnenkort wel de nieuwe Amerikaanse president, worden in Nederland bejaarden vermoord dat het een lieve lust is. Volgens de homofobe en diepgelovige katholiek Santorum sterft in Nederland zo'n 10% van de bejaarden door euthanasie. En lang niet allemaal vrijwillig. Zo zouden veel bejaarden polsbandjes dragen met de tekst 'geen euthanasie alstublieft.'

Ik vermoed dat Santorum nooit in Nederland is geweest, maar in de race naar de macht mag gelogen en bedrogen worden en alles erbij worden gesleept dat zijn anti-abortus-, anti-homo- en anti-euthanasie-agenda voedt. Dat Nederland koploper is wat betreft levensverwachting staat haaks op het idee van links en rechts bejaarden doden. Maar ja, feiten, daar hebben vele diepgelovigen niet zoveel mee. Die handelen liever in angst. In God we Trust. Ik hou m'n hart vast.  

In de vroege vrieskou vanochtend voor vriendschappelijke bijstand naar Zaanstad voor een mooie kleine afscheidsplechtigheid en crematie. De moeder van een goede vriend was overleden. Ze was bijna 83 jaar geworden. Haar dood kwam niet onverwacht. Maar aan haar 'descendants' de zware taak afscheid te nemen.

Lang had ze gestreden met en tegen Alzheimer, en zo was er al langer toch vrede met haar al langer aangekondigde dood. Dat verklaarde voor mij de vrolijkheid-in-droefenis en de herinneringen die blijkbaar al een plaats hadden kunnen vinden. Het was klein en mooi, en er was prachtige muziek van Simeon ten Holt, Astor Piazzola, en Philip Glass, en dat voor een vrouw die - heel bijzonder - nooit iets met muziek had.

Onbedoeld, zoals het leven gaat, werd deze zaterdag de dag van de dood. Na de crematie was er later op de dag de film 'The Descendants', een familiedrama waarin de moeder een zwaar bootongeluk krijgt, in coma raakt, niet meer beter wordt, en waar de behandeling - op haar vastgelegde verzoek - gestaakt moet worden.  

Normaal krijg ik bij het woord familiedrama al erge jeuk, maar deze film van Alexander Payne neemt je mee en raakt je, misschien juist wel omdat het een slow movie is zonder grote gebaren en opbollend effectbejag. En eindelijk is er voor George Clooney eens een serieuze vaderrol waarin hij in de verwerking van alle leed en drama een band vindt met zijn beide eerst onhandelbare dochters.

Het knappe van 'The Descendants' is de hoge mate van invoel- en inleefbaarheid, je zit eigenlijk gewoon naar jezelf te kijken in plaats van naar een verhaal dat oneindig ver van je afstaat. En Clooney, met de trouwe hondenogen en met zijn nespressokoffiegeur, is overtuigend herkenbaar, kwetsbaar, klein, maar ook sterk en zelfs voorop in de strijd.

Payne bouwt gelukkig ook de nodige lachmomenten in, zoals die er ook vanochtend bij de crematie toch waren. Invoelbaar drama. Met het onvermijdelijke 'that's it'. Vanochtend. En vanmiddag. Zo werd een vrieskoude dag toch een dag vol leven, en optimisme, van verder en opnieuw. En het was ook even enkele minuten genieten van Beau Bridges, de broer van Jeff, heel lang niet gezien, maar hier een prachtige hoofdbijrol.

Het was verdomme mijn verjaardag, maar deze 8e februari zal de boeken ingaan als de dag waarop de Elfstedentocht 2012 niet doorging. Heb ik dat. Maar het kon natuurlijk ook alleen maar fout gaan gisteren. Iedereen was hysterisch en de media wakkerden de vuren alleen nog maar verder aan. Iedereen moest en zou en eiste een nieuwe tocht der tochten.  Of die Friezen maar even wilden leveren.

Gisteravond ging het helemaal mis. Toen wij ons vieren vierend in Yamazato in het Okura schuilhielden, kwamen de rayonhoofden tot de conslusie aller conclusies: "it giet net oan." Waar heel Nederland wachtte op het verlossende 'ja', stortte plots iedereen in een enorm emotioneel wak, en daar zijn 'we' nog steeds niet uit en van bijgekomen. Sterker nog, na de hysterie tevoren, is er nu het gejank en geweeklaag na het 'njet'.

We gaan helemaal los. Erben Wennemars vanochtend in AD: "Ik ben aangeslagen, helemaal leeg." Alsof er een naast familielid plots is overleden. "Dit was toch Nederland op zijn mooist. En waarom zijn we eigenlijk niet altijd zo?" Ofschoon onduidelijk blijft waar hij nu precies op doelt, is zijn verdriet hét verdriet van Nederland. Alom en onpeilbaar. Ons is een volksfeest ontnomen. We zijn bestolen. Kutijs. Kutfriezen.

Maar ja, zonder humor wordt het allemaal wel erg zwaar. Dus kwam VNO/NCW-baas Wientjes (klinkt als een rayonhoofd) vanochtend met het voorstel om alle salarissen te bevriezen. Leuke inhaker. Geintje. 

Een nog leukere inhaker had HEMA. Softijs van 15 centimeter, en dat maar voor € 0,50. Ik weet niet of iedereen deze in eenvoud briljane op ware humor kan schatten. Ik zie Erben Wennemars zijn tong en tanden er niet één-twee-drie inzetten. Daarvoor zijn de wonden te diep en te vers. En de vraag is nu prangend: wat moeten we dan nu in godsnaam gaan doen in Nederland? Toch maar weer carnaval?  

Ik was in slaap gesust. Ik dacht dat het al bijna lente was. De schok van de kou is groot. Koning Winter regeert, en ik sta er sip en bibberend bij en bezie alle blijheid met ogen vol ongeloof en onbegrip. Of ik ook zo dol ben op schaatsen? Nou, nee. Mag ik weg?

De hele dag denk ik aan dikke dekbedden en een door de natuur gedwongen winterreces. De winterslapende beer is mijn held en voorbeeld. Ik ben geen Paping in het diepst van mijn gedachten. De 'Hel van '63' - natuurlijk gelijk alweer op tv deze week - was voor mij niet de Elfstedentocht, maar de moord op Kennedy.

Ik ga niet schaatsen, ik ben blij dat ik het leven heb. De laatste keer dat ik op schaatsen stond was toen ik een jaar of 10 of 11 was, op het bevroren buitenwalwater van Brielle. Het is de enige winter, en misschien wel de enige dag dat de duurbetaalde zwarte kunstschaatsen uit de kast kwamen.Nee, doe mij het voorjaar maar. En dan een mooie zomer. 

Toen ik een jaar of 6 was, was ik zo onwetend dom en roekeloos dat ik vlakbij ons huis aan de Vlaardingse Van Hoogendorplaan in een wak schoot waar ik gelukkig heel snel uit werd gesleurd. Misschien is dat wel het grote omslagpunt geweest in mijn winterbeleving. Als ik nu naar buiten kijk naar sneeuwend Amsterdam, dan trekt er een rilling door mijn lijf en rolt er een zachte 'brrrr' over mijn lippen. Mijn winterwak.

Oudste dochter Bente kwam pas thuis met een 8 voor schaatsen (!..), ze had als gymles binnen 20 minuten behoorlijk wat rondjes weggetrapt op de Jaap Edenbaan. En met haar jongere zus heeft ze er les gehad. Het wordt hen dus niet onthouden omdat ik er niets aan vind. Zij mogen hun rondjes rijden, maar superfanatiek zijn ze ook niet. Ook zij staan nu niet te trappelen voor de deur om natuurijs of het Hof van Eden aan te vallen. En ik begin er niet over. Dat zou teveel gevraagd zijn. 

Ook de grote Jaap Eden verruilde op zeker moment de schaats voor de racefiets en was daar ook heel goed in en op. Wist niet dat deze grote sportheld aan lager wal raakte en veel te jong en berooid stierf. Maar zijn naam en faam zijn in ieder geval bevroren in 'zijn' ijsbaan in Amsterdam-Oost. Voor de liefhebber. 

Willem Holleeder is weer vrij man. Het zal weinigen zijn ontgaan. Als 'de grootste crimineel van Nederland' mag je rekenen op gepaste media-attentie. Voor Holleeder zal het vooral bijzonder zijn dat hij weer vrij man is; hij sleet een flink deel van zijn leven achter de tralies. Dat maakt je in ieder geval geen gezonder mens.

Het kan raar lopen met de mensch. De ene Willem Frederik wordt één van de grote drie Nederlandse schrijvers, de andere een grootcrimineel. En Holleeder en ik zijn jaargenoten, maar ook wij hebben toch weinig gemeen, behalve Amsterdam als woon- en verblijfplaats en een flinke neus.

En Holleeder had al vroeg een neus voor slechte zaken. Recent konden we in de bioscoop genieten van de ontvoering van Rutger Hauer door de bende van vier waar Holleeder dan weer tegen procedeerde omdat hij vond dat hij er niet goed uitkwam. Tsja. Dat had je ook eerder kunnen bedenken, zo'n grote ontvoering en dan zeuren dat je als sadistische etterbak wordt geportretteerd. De scenarioschrijver en regisseur konden het niet veel leuker maken, zo schat ik.

W.F. Holleeder is vrij man. Hij drinkt thee. En moet vaak een pilletje. Voor het hart. De rikketik is niet zo goed meer. Hij zat bij Café 't Smalle, zo wist Parooljournalist Auke Kok vandaag in Het Parool te melden en te beschrijven. Kok - die prachtige boeken over Oranje 1974 en 1988 schreef - pende ook een wel wat erg vriendelijke jeugdbio over de Jordanese boef. 

Holleeder mijdt de pers, hij wil kuieren, een zwaai hier en een hand daar, als een echte Don Corleone, en hij wil familie bezoeken, het klinkt allemaal  te mooi om heel lang waar te zijn.

De grootste crimineel ten lande krijgt geen rust en kuiertijd. Die ligt onder vuur. Van de media. En God mag weten van wie nog meer. Maar dat weet Holleeder vast zelf heel goed. Misschien zit er nog een film in. The End.

Voor wie het nog niet wist: Nederlanders worden steeds dikker en zwaarder. De helft van onze bevolking is te zwaar. Bij mannen drukt het probleem nog wat zwaarder dan bij vrouwen. 1 op de 7 te dikke mensen is er slecht aan toe: zij - maar nog eerder hij - heeft of krijgt te maken met ernstige gezondheidsrisico's. Welkom bij volksziekte nummer 1.

In mijn jeugd was een dik kind in de klas een uitzondering, en daar was dan vaak ook iets mee. Tijden zijn veranderd. De uitzondering is norm geworden, de gesel van de nieuwe tijd. Overconsumptie, onderbeweging, slecht voedsel, geen rem, of het is de schuld van iets anders of een ander.

En ach, ja, tuurlijk, heel veel dikke mensen kunnen er niets aan doen. Het zal wel. Maar het zijn er wel heel veel die er niets aan kunnen doen. En anders zijn ze toch best wel heel gezellig, al die lekkere dikkerdjes. Ook zo'n hardnekkige fabelsmoes. Ze zijn wat dikker, maar jongens, wat kun je er mee lachen. Dikke pret, heet dat.

Nederland heeft dichtgroei. We eten en drinken te veel, en we doen te weinig aan zelfverbranding. Dus worden we dikker, vetter en misschien wordt het morgen wel even beter, maar het komt toch nooit goed.

Al die excuses, al dat verschuilen achter Montignac of Sonja Bakker, het gaat om beheersing, beweging, en discipline, en als je dat niet kunt en wilt, stop dan met al die zogenaamde goede voornemens of al dat gemekker dat het er juist bij jou zo aanvliegt en nooit meer afgaat. Get a life.

En ja, als je dan zo dik bent, dan kom je de trap niet meer op, en dan moet je dus de lift wel nemen. Oorzaak, gevolg, we zien het niet meer. Net zo als we de schaal niet meer zien onder onze enorme penzen. En waarom gaan we dan eigenlijk nog op die schaal staan? De pens die ons het zicht ontneemt vertelt het hele verhaal: te zwaar.