Geef mij maar Amsterdam. Daar kun je lekker kankeren. Zooi zat. Troep genoeg. En anders doen we gewoon nog een riedel over de Noord/Zuidlijn, het Stedelijk Museum, de bestuurlijke spaghetti, of het bedenkelijke spelpeil van Ajax.

Veel is waar, rommelt maar door, kost veel meer, en duurt vooral zo lang, maar het is ook een beetje waar je je aan wilt ergeren. Hoofdpijndossiers kantelen en veranderen. Zo lees ik dat het CDA hier te velde de Noord/Zuidlijn door wil trekken naar Schiphol. Dat is een ander verhaal dan het 'kappen met die hap' van Red Amsterdam.

En dan kan ik wel weer kankeren dat ze die lijn natuurlijk veel langer hadden moeten maken, maar ik weet ook dat ze dat in de jaren '90 er nooit door hadden kunnen drukken. Andere tijden. En dan kunnen we ook nog een nummertje maken over het Stedelijk Museum, maar vandaag kwam de openingsdatum naar buiten. Het gaat gebeuren.

Het Stedelijk Museum (ook wel SM, dat begrijpt u) gaat vier jaar later open dan gepland, maar het is nu ook af, op klimaatregeling enzo na, en voor de historici: 23 september is de dag waarop ooit - dan 26 jaar geleden - Het Muziektheater aan de Amstel werd geopend.

Met de zon vandaag van mondhoek tot mondhoek over Mokum vanmiddag even aangelegd in foam, het fotografiemuseum aan de Keizersgracht. En dat zouden meer mensen moeten doen. Want foam heeft - net open en nog tot 30 mei te zien - de prachtige tentoonstelling 'The New York Times Magazine Photographs', een visueel bombardement dat tot grote vreugde stemt.

De tenstoonstelling laat zien waarom The New York Times in haar Magazine al zo'n dertig jaar fotografie letterlijk en figuurlijk veel ruimte geeft. De bescheiden ruimtes van foam lijken overvol met overdonderende foto's, thematisch gerangschikt, en hier en daar ook voorzien van interessante extra's als call sheets en handschetsen voor de indeling van een magazine.

En op een klein scherm, wat weggestopt in een hoek, zag ik een slow-filmpje van de fantastische acteur Robert Duvall die een soort cursus 'grimassen voor beginners' deed, om je vingers en je pupillen bij af te likken. Nog een half jaar wachten op het Stedelijk, gebruik je sluitertijd goed in foam.

André Ooijer stopt bij Ajax. De bijna 38-jarige verdediger hangt aan het eind van dit seizoen zijn profkicksen aan de wilgen. Niemand zal van dit bericht vandaag in de media hebben opgekeken. Behalve ik. Want André Ooijer en ik hebben een speciale band. Alleen weet Ooijer daar niets van. 

Het zal rond 1993 zijn geweest. In een nabrander van mijn nooit echt goed van de grond gekomen keeperscarrière, werd ik op een veredeld kroegenvoetbaltournooi alsnog en op de valreep gescout door trainer Rob Uytermerk die mij verleidde om tweede keeper bij vv Animo (het latere en inmiddels overleden Xanthos) te worden.

En zo geschiedde het toch en alsnog dat ik net wat jonger dan Ooijer nu nog hoog in het zondagse amateurvoetbal terecht kwam en daar voor enkele zilverlingen het genoegen mocht smaken van betaald voetbal. Niet dat ik veel aan spelen toekwam. Voor mij als eerste doelman stond de van FC Haarlem afkomstige Marcel Oost, en die verdiende niet voor niets flink wat meer dan ik, al was het maar omdat hij van verder moest komen. 

Animo speelde toen in de zijtuinen van Ajax, vlakbij Zeeburgia, onder de rook van De Meer. De banden met Ajax zullen goed zijn geweest, want naast een bekerwedstrijd tegen het 2e van Ajax (met een toen net weggedegradeerde Stanley Menzo) mocht ik ook mijn minuten maken tegen spelers die het nog zouden gaan maken en spelers die het niet gingen halen.

Ik werd gekgetikt door de maat 52 van Nwanko Kanu, net uit Nigeria geplukt, een slungel met elastieken benen en met beweigingen die ik als ervaren keepersrot echt niet kon volgen. En er was een bleke, spichtige, lange rechtsback. Ik had nog nooit van hem gehoord. Het bleek André Ooijer te zijn. 'Hé, Ooijer, korter', klonk het, en 'Tsjezusss, Ooijer, kom nou..'. 

Amsterdammer Ooijer haalde het niet. Maar via Volendam, Roda JC, PSV (2x) en Blackburn Rovers kwam hij in 2010 via de achterdeur toch nog bij Ajax binnen als 12e man, de ervaren rot voor als het nodig is. Ooijer was geen groot talent, maar heeft het maximale uit zijn carrière gehaald, zo schat ik, en dat is iets dat ik niet kan zeggen. En hij speelde ook nog even 55 interlands. Dat kunnen toch ook niet echt veel spelers hem nazeggen.

'André Ooijer, daar heb ik nog tegen gespeeld.' Dat was mijn zinnetje en mijn bruggetje naar mijn eigen voetbalverleden. Ik - ja, jullie papa - had nog tegen de Ajax-mannen gespeeld, en die Oojer, die spichtige, die speelt nu nog steeds, en weer bij Ajax. Maar nog heel even maar. Dan is het klaar. En dan kan ik niet meer naar die Ooijer wijzen. Dan kan ik echt alleen nog maar zeggen dat ik zaterdag toch best behoorlijk heb gekeept tegen Swift 8, of dat er tegen Argon 6 echt geen houden aan was. 

Frank de Boer heeft respect voor de keuze van Ooijer om te stoppen. Hij was volgens De Boer 'de aanvoerder van de kleedkamer.' Die hebben wij bij SC Buitenveldert nu dus weer niet. Maar ja, amateurs. Ik zal André Ooijer gaan missen, dat begrijp je...
 

Morgen mag Ajax op het heilige gras van Old Trafford proberen een 2-0 achterstand op Manchester United goed te maken. Het zal niet lukken. De ploeg van manager Alex Ferguson is - in welke samenstelling dan ook - een flinke maat te groot voor Ajax.

De glorie van United is groot, maar hing ooit aan een zijden draad. Op 6 februari 1958 stortte een toestel met team en entourage van United te pletter op de besneeuwde startbaan van het vliegveld van München. Ruim 20 mensen vonden de dood, waaronder 8 spelers. Onder hen het talent aller talenten Duncan Edwards die 15 dagen in een ziekenhuis van München voor zijn leven vocht maar toch verloor.

Het team van United in 1958 heette liefkozend 'Busby's Babes', de kinderen van manager Matt Busby, een jong en zeer getalenteerd elftal dat furore maakte in de Britse competitie. Na de ramp van München dacht iedereen dat het voor heel lang gedaan zou zijn met Manchester United, maar Busby - die de ramp ook maar net overleefde - bouwde een nieuw elftal dat in de tweede helft van de jaren '60 ook weer furore maakte met George Best, Dennis Law enook  routinier Bobby Charlton, survivor van de vliegramp.

Britten en München. Het klikt niet. Twintig jaar voor het drama van Manchester United was de Britse premier Chamberlain bij Hitler op bezoek en liet zich daar een rad voor ogen draaien. Vanuit München vloog hij terug naar Londen waar hij met een papiertje zwaaide en verklaarde dat hij 'peace in our time' had gered. Een krap jaar later viel Duitsland Polen binnen. De rest is bekend.

Het toestel met Manchester United aan boord verongelukte twee dagen voordat ik werd geboren. Behalve ik heeft niemand daar iets aan. Maar het plaatst de ramp van en voor United voor mij in de tijd. Net zo goed als de speciale klok bij Old Trafford altijd de datum 6 februari 1958 aangeeft.

Ruim een halve eeuw na München herdenkt en eert Manchester nog steeds zijn gevallen helden, zoals op de foto uit 2008, 50 jaar na de ramp, en het tijdstip van 3.04 pm, het moment dat het vliegtuig weer niet los kwam en te pletter stortte.

De klok is 'bevroren' op die 6e februari 1958. De club zelf is natuurlijk verder gegaan, hoe moeilijk dat ook was in de jaren na de ramp. Het geeft het woord United uit de naam alleen maar nog meer lading. 

Wie op een wonder had gehoopt, kwam bedrogen uit in de ArenA of voor de buis. Ajax had niets in te brengen tegen Manchester United, en verloor kansloos met 0-2. Ik was zelf slechts gedeeltelijk getuige. Ik kan maar niet wennen aan elke dag voetbal, elke dag weer een ander tijdstip en weer een andere zender met nog intelligentere commentatoren.

Dus toen ik er gisteravond eens lekker voor ging zitten, was ik nog net op tijd voor de tweede traffer van de Mancunians. Het zag er niet echt uit als een voetbalgevecht. Dat gevecht had al eerder plaatsgevonden. Op en rond de Wallen. Daar moest de Amsterdamse politie massaal en vaak hardhandig ingrijpen om aanhangers beider clubs te scheiden. 

Vechten en ruzie maken gaat de voormalige Amsterdamse trots beter af dan een potje voetbal. De twintig minuten of zo die ik gisteren nog meepikte, waren karakteristiek voor het midedelmatige, lees armetierige niveau van Ajax. Niet voor niets ging vanochtend door de media het dodelijke zinnetje 'Ajax is het RKC van Europa' rond.

Grappig en bizar is dan om elders te lezen dat Ajax onbedreigd koploper is waar het gaat om salarislasten. Rond de € 50 miljoen geeft Ajax uit aan de spelersschare en is daarmee onbedreigd Nederlands kampioen. Het komt mij zo voor dat deze uitgaven niet geheel in verhouding staan tot het rendement, en dat lijkt me slecht nieuws voor de beursgenoteerde Griekse held op slof en voetbalschoen.

Hoodsponsor Aegon mengde zich gisteren publiekelijk middels een paginagrote advertentie in de slangenkuil die Ajax heet en riep allen bij en rond de club op om zich eensgezind achter de Mokummer trots te scharen. Ajax United.

Het zal niet baten. Het gevecht op het veld ziet er niet uit, het gevecht achter de schermen om de macht is nog pijnlijker en heeft mij inmiddels op verre afstand gezet van de club. Niet zo gek dus dat ik te laat inschakelde. En ik had ook nog niks gemist. Dat was vroeger wel anders. Maar toen werd er ook gewoon op een woensdagavond om 20.15 uur afgetrapt. Ach ja, andere tijden.

We wisten het wel, maar we wilden het niet weten. We geloofden maar al te graag wat iedereen ons vertelde. Dat Ajax een heerlijke voetbalclub was, synoniem voor gedurfd en creatief voetbal. Maar Ajax staat voor oorlog. Ajax was een held in de Trojaanse oorlog. Dat was nietvleugelrijk aanvallen, dat was moord en doodslag. Een bloedbad in een vuile oorlog.

Dat was Ajax. En dat is Ajax. Ajax is een synoniem voor oorlog. Een hele vuile oorlog. Met enorme legers, met heel veel houten paarden, hordes ratten, valse slangen en blaffende honden die op de gekste momenten bijten. Ajax speelt niet toevallig in een Arena. En waar gaat het allemaal om? Precies. Macht. What's new?

De media verslaan deze oorlog niet, ze nemen er actief aan deel. De tweekamp tussen Cruyff en niet-Cruyff wordt genadeloos en tot in den treure uitgevochten. Het roept een beeld op van ranzigheid, achterklap, valsspelerij, egomanie, broedermoord en nog veel meer onaangenaams. Ajax ligt bloedend op het slagveld.

Het is een oorlog die woedt tot in de diepste krochten en tot in de rechtszaal, met nu Ling vs Ten Have. U hoeft ze niet te kennen om het toch pikant te vinden. Want vandaag reppen de media plots over een lening van 150.000 gulden in een plastic zak die Tscheu la Ling - de door Cruyff naar voren geschoven Ajax-directeur - op mocht halen bij een Rotterdamse hasjkoning.

Het verhaal kwam niet van Ten Have, het verhaal kwam van Willem van Hanegem en van een voormalig rechercheur die het verhaal bevestigt. Maar is het waar? Geen idee. Is het belastend? Nogal. Het is een nekschot voor Ling. Het slagveld ligt vol bloed.

Als nu zelfs 'De Kromme' zich met de burgeroorlog van Ajax gaat bemoeien, dan is het einde zoek, of dan zorgt Van Hanegem in een aanval van briljantie die ik niet zou vermoeden voor nog meer haat en tweespalt in een club die hij veracht.

En dan lijkt het als die twee druppels op de oproep die ik las om bij de semi-open verkiezing van de PvdA voor het lijsttrekkerschap massaal 'van buiten' op de zwakste kandidaat te stemmen. Ondermijnen. Door het Paard van Troje. Daar weet Ajax alles van. Maar wie heeft er lessen van geleerd? Precies. Daar was ik al bang voor.

Eind jaren '70 was de TV-serie 'Soap' razend populair. 'Soap' was een bij vlagen hilarische parodie op de daytime soap operas op de Amerikaanse televisie. Beroemd is nog steeds de catchline van de serie: "Confused? You won't be after this week's episode of...Soap."

Van 'Soap' naar Ajax is een kleine stap. De trots van Amsterdam is in een permanent proces van zelfdestructie terecht gekomen. De sloop is ingezet door hordes grijzende mannen die allemaal 'het beste voorhebben' met 'hun' club. Nou, dan weet je wel hoe laat het is.

En wat Ajax zelf niet kan mollen, doen corrupte Kroaten of space cakes zoals Wesley van W. wel. Ajax zit in de hoek waar de klappen en de karatetrappen vallen, de meeste overigens dankzij 'vriendelijk vuur.' En net nu de Verlosser en de Antichrist Rick ten Have even niet elke dag op de voorpagina staan, is er de volgende soap: Ajax - AZ, de replay.

Het verhaal van Wesley van W. en Esteban is genoegzaam bekend. Maar dan wordt het nog raarder. De bij 1-0 gestaakte wedstrijd moet geheel opnieuwe met een 0-0 startstand. Vreemd. De met rood van het veld gestuurde Esteban mag gewoon aan de aftrap verschijnen. Ook raar. Gele kaarten uit de wedstrijd zijn geschrapt. Bijzonder. En Ajax moet nog wat boetegeld overmaken aan de KNVB. Maar dankzij Wesley van W. mag er niemand het nieuwe duel bijwonen. Ajax - AZ zonder publiek. Tenminste, dat dacht ik.

Maar in een poging om wat gezicht en imago te redden, heeft Ajax nu het voorstel gedaan om vrouwen en kinderen wel toe te laten op 19 januari bij de rerun. Zonder publiek, maar dan wel vrouwen en kinderen. Omdat die niks gaan slopen en geen keepers aanvallen? De KNVB - windgevoelig als zo vaak - staat niet onsympathiek tegenover het plan. Zo ondermijn je lekker je eigen tuchtrecht.

Maar de fans van Ajax - die niet zelden woeste mannen - zijn woest. Niet zo'n slimme zet van Ajax. Maar het kan altijd nog leuker. Gay.nl heeft het idee gelanceerd dat ook homo's naar de wedstrijd moeten kunnen. Voetbalstadions zijn immers 'broeinesten van homofobie' en dan kunnen homo's eens rustig van voetbal gaan genieten. Controle is geen probleem. Vrijwel elke homo heeft een profiel op gay.nl (.. ) - effe checken op de laptop bij de ingang - of een COC-pasje.

En zo gaat er weer iemand met het wankele Ajax aan de haal en de club staat er bij en kijkt ernaar. Het ballonetje van Gay.nl is een kleine homosoap, maar de aandacht is mooi en hard nodig. Homo's staan bij het tribal voetbal enorm op achterstand en zijn chronisch mikpunt van scheldkoren en haat. De kast bij voetbal zit nog steeds op slot. Maar de beladen bekerstrijd tussen Ajax en AZ lijkt me niet het podium om een punt te scoren en de afkeer van de woeste mannen nog eens extra over je af te roepen.

Hier, halverwege Terschelling, werd rond 1550 Willem Barentsz (of Barents, het kwam toen nog niet zo nauw) geboren. Hij zit als nadenkend standbeeld aan de rand van de doorgaande weg die Terschelling doorsnijdt van West naar Oost. Je kunt Barentsz niet missen als je van Midsland naar Barentsz' geboortedorp Formerum rijdt om boodschappen te gaan doen bij Jumbo.

We kennen Barentsz van de hem fataal geworden overwintering op Nova Zembla die in ons nationale gedachtengoed is ingeslepen en recent door Reinout Oerlemans tot een mislukt schoolreisje werd verfilmd met Derek de Lint als een stijle Barentsz. Zelfs voor Nederlandse begrippen was 'Nova Zembla' wel een erg ernstige bordkartonnen 3D-drama.
 
Aan het eind van de Terschellinger hoofdweg ligt Oosterend, en daar werd vele jaren her 'Sil de Strandjutter' opgenomen met dezelfde Jan Decleir die ook in 'Nova Zembla' weer te zien. In een heerlijke huifkartocht kwam het juttende verleden en heden van het eiland samen, en daarbij de van oudsher moeizame verhouding tussen eilanders en gezag.

Eilandbezoek is ook altijd goed voor het leesgenoegen. Ik las eindelijk 'Confidence Men. Wall Street, Washington and the Education of a President' uit, en genoot van 'Jaap & Max, het verhaal van de broers van Praag' van Marga van Praag en Ad van Liempt, een ongecompliceerd boek over het gecompliceerde leven van twee Joodse broers die de Tweede Wereldoorlog overleven en daarna - vaak ook ondanks zichzelf - succesvol worden.

En een mooie brug van Barentsz naar nu is André Kuijpers die zijn rondjes draait en door ons de afgelopen dagen twee maal kraakhelder aan een coöperatieve winterhemel gezien en op bijna 500 kilometer hoogte gevolgd kon worden, de ISS die mooi onder het oog van de maan bij Jupiter voorlangs kruiste. De ontdekking van zeewegen en handelsroutes op aarde is uitvergroot naar de ruimte en de onvoorstelbare oneindigheid om ons heen. Een nieuw hoofdstuk in de vaderlandse geschiedenis.

En ik lees nog een hoofdstuk in 'De grote ontdekkingsreizigers', een prachtig geïllustreerd boek over de grote mannen (en vrouwen) die de afgelopen eeuwen oceanen, continenten, woestijnen en gebergten ontdekten, in kaart brachten en koloniseerden. Barentsz staat er niet in. Op Terschelling vinden ze dat vast geschiedvervalsing.

Het is crisis bij Ajax. En eigenlijk is het woord crisis nog te soft voor de enorme chaos die de Mokumse trots regeert. Maar het kan altijd nog erger, zo bleek gisteravond. Het bekerduel in de ArenA tegen AZ kreeg een vroegtijdig en dramatisch hoogtepunt toen AZ-doelman Esteban werd aangevallen. 

Onrust is van alle tijden. Overal zijn excessen. Maar dit kon gisteren niet op een fouter moment voor Ajax komen. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan het zogenaamde staafincident in 1989 toen de doelman (ja, ook toen) van Austria Wien door een uit het publiek geworpen staaf werd geraakt en Ajax internationaal paria werd.

Nu weer een keeper, en als keeper neem ik het voor hen en voor hem op. Veel is er gezegd en geschreven over de rode kaart die Esteban Alvarado Brown gisteren kreeg van scheidsrechter Nijhuis. De AZ-doelman had zich verdedigd en zijn belager twee maal geschopt. 'Noodweer' riepen velen, en de KNVB haastte zich vandaag de rode kaart zonder gevolgen te laten maar ook et benadrukken dat de scheidsrechter keurig conform de regels had gehandeld. 

Wat zal Esteban geschrokken zijn. Opeens komt er in het allerachtertse van je ooghoek van achter je een mafkees op je af die je met een karatetrap wil vellen. Esteban is de mafkees te snel en te goed af, en geeft hem twee stevige schoppen. Een derde had wat mij betreft ook gemogen. Ik wil niet aanzetten tot geweld, maar de reactie van de doelman lijkt mij begrijpelijk, legitiem, en te rechtvaardigen. Gloria Esteban.

En die mafkees, hooligan of crimineel - we noemen hem Wesley, 19, uit Almere, had al een stadionverbod, maar vloog in hoog tempo - volgens Ajax was hij dronken; so what? - op Esteban af. Deze mafkees had er dus nooit mogen zijn, maar een stadionverbod zal wel net zoiets zijn als rijden zonder rijbewijs, je komt er redelijk eenvoudig mee weg.

En nu? De wedstrijd is gestaakt. Er staat nog 53 minuten op de klok, en een 1-0 voorsprong voor Ajax. Maar wie gaat de tol betalen? Ajax? Het kan bijna niet anders. Een aanslag op het veld op een tegenstander door een hooligan of mafkees met een stadionverbod zal niet ongestraft kunnen blijven. En AZ dan? Dat ging van het veld na het gevecht van Esteban en Wesley. Iedereen vond dat heel verstandig. Maar wat vindt de tuchtrechter van de KNVB ervan?

Ajax ging gisteren en vannacht weer de wereld over. Helaas ging het weer niet over voetbal, een keertje niet over Cruyff, maar wel over de plaag die opgefokt gedrag en geweld heet. Die schade is aangericht. Benieuwd wat er van officiële zijde nog bij gaat komen. Wordt volgende week vervolgd...

De zaterdagse voetbaldag werd een hele mooie dag voor SC Buitenveldert 3. Na achterstand na achterstand wonnen we gisteren op het Rie Mastenbroeksportpark in Almere met 4-5 van ASC Waterwijk 2. En met alle gezeur en ellende op en rond de velden mag ook wel eens genoteerd worden dat de wedstrijd vrijwel zonder overtredingen was. Zo kan het ook.

Hoe het ook kan, liet ADO-verdediger Leeuwin vandaag in de ArenA zien tegen Ajax. Met twee benen gestrekt probeerde hij Ajacied Eriksen te doorboren en scheidsrechter Blom stuurde hem direct richting kleedkamer. Dieprood. En schaamrood, mag ik hopen.

Die vroege snelle kaart werkte zeer helend. Verder geen kaarten en heel weinig overtredingen of naar gedoe. Zo kan het dus. Maar het was er de wedstrijd ook wel naar. een tamme pot, waar Ajax met 11 tegen 10 met 4-0 uiteindelijk veel te sterk was, hoe tam en dof het zelf ook speelde.

In de auto terug uit het verre Almere was er even tijd voor wat gedachten over beter voetbal dan wijzelve. Zo kwamen we ook op Sulejmani, de linksbenige Serviër die weliswaar clubtopscorer is op dit moment maar ook veel kritiek scoort. Typisch een linksbuiten. Typisch een linksbuitenbeen.

Maar ik word bij vlagen helemaal gek van deze tovenaar. Recent zag ik Ajax - Real Madrid en zag zelden een spits zo verkeerd staan en telkens de verkeerde kant opdraaien als Sulejmani. En in de ArenA vat dat gevoel ook steeds vaster post. Suljemani kon vanmiddag rekenen op enkele stevige fluitconcerten en hij raakte daardoor zichtbaar van slag. Zijn late goal, de vierde van Ajax, leek dan ook veel op een persoonlijke revanche.

Ik weet het, Sulejmani kostte een vermogen - bijna 18 miljoen, ex salaris, en dat hangt om zijn nek als een wel erg duur prijskaartje. Martin Jol was hem liever kwijt dan rijk, verhuur aan West Ham United lukte net niet, maar Frank de Boer geeft hem nu - vooralsnog - krediet.

Maar vreemd blijft het, zoveel geld betalen voor zo'n jonge en nog niet uitontwikkelde speler die ook nog eens met zijn rechterbeen net zoveel kan als ik met mijn linker...