Toen de slavernij werd afgeschaft, was er nog geen betaald voetbal. Vandaar dat deze vrolijke volkssport nu de laatste vrijhaven is voor ongereguleerde en ongure mensenhandel. Kijk maar eens naar Klaas-Jan Huntelaar.

Ik las vanochtend over de transfer van Huntelaar van AC Milan naar Schalke 04 en onder de douche bedacht ik maar eens uit te gaan zoeken hoeveel geld er de afgelopen jaren is rondgepompt voor een ooit succesvolle spits die nauwelijks meer speelt maar waar iedereen aan lijkt te verdienen.

Huntelaar vertrok in januari 2006 vanuit het vriendelijke Heerenveen naar Ajax voor een slordige € 9 miljoen. Ajax verkocht de veelscoorder vervolgens met gigantische overwinst aan Real Madrid. Op het web kom ik een bedrag van rond € 27 miljoen tegen. Geen kattedrek.

Maar in Madrid wordt het niks, dus hup naar Milan. AC maakt voor de aanvaller € 15 miljoen over en vangt nu van Schalke '04 bijna hetzelfde. Een snelle optelsom brengt mij op het kapitale transferkapitaal van € 65 miljoen. Zoveel is er dus uitgegeven en in 4,5 jaar rondgepompt voor een voetballer.

Dan hebben we het nog maar even niet over additionele kosten zoals salaris, premies, teken- en handgelden, managementfees, commissies, koerswinsten, merchandising, afschrijvingen, percentages bij verkoop en wat er zo links en rechts nog meer wordt verdeeld en uitgedeeld. Ik maak me sterk dat het 'produkt' Klaas-Jan Huntelaar sinds januari 2006 een totale waarde van € 80 à 90 miljoen vertegenwoordigt. 

Dat is ziek, en wat het nog zieker maakt is dat de vriendelijke Huntelaar al een jaar of twee niet of nauwelijks speelt. Van al die geldsmijterij is de speler Huntelaar geen snars beter geworden, zijn banksaldi ongetwijfeld wel.

Diep van binnen wil Klaas-Jan Huntelaar weer dat jongetje zijn dat lekker tegen een bal trapt, scoort, en na afloop een frisje pakt. Nu brengt hij meer tijd door bij keuringsartsen en zaakwaarnemers dan in de basis van zijn team(s). Zonde, toch?

Je kunt Geert Wilders van alles voor de voeten werpen, maar niet dat hij onstandvastig is. Gisteren kwam naar buiten dat hij in het Australische tv-programma Dateline de islam 'achterlijk' had genoemd. Het programma is al anderhalve maand geleden opgenomen, maar Wilders neemt er niets van terug. Hij is niet achterlijk.

De Islam dus wel. Achterlijk. En het is ook nog eens geen godsdienst, zo weet Wilders. Dat mensen zich beledigd voelen kan hem niet schelen. Tsja. De uitholling overdwars van de samenleving kan niet beter worden geïllustreerd. Grof, uit op confrontatie, splijtende zwammen. 

Even gaan zoeken naar de betekenis(sen) van achterlijk. Wilders hecht zo aan dat begrip dat hij wel zal weten wat hij zegt. Dus voor iedereen die denkt dat een woordje er niet toe doet hier een kleine bloemlezing van synoniemen: debiel, idioot, stom, zwakbegaafd, zwakzinnig, achtergebleven, kleinsteeds, provinciaal, onnozel, verouderd, onwetend, gek en in de tweede graad ook getikt, ridicuul, zot, geestesziek, zwakhoofdig, zwakzinnig, krankjorum, niet goed snik en gaat u nog maar even zo door.

Zo. Dat is duidelijke taal. Je moet behoorlijk getikt en achterlijk zijn om niet te begrijpen waar Wilders het over heeft. Dit 'gedachtengoed' krijgt dus gedoogsteun van 1 op de 6 Nederlanders en van de VVD en wat er nog rest van het CDA. Fijn land. Mentale moerasdelta.

Schelden doet geen zeer. Maar het komt wel aan. Iraanse media maakten Carlo Bruni, toch de vrouw van de Franse president, uit voor hoer omdat zij het gewaagd had iets te zeggen over een aangekondigde steniging van een vrouw die overspel zou hebben gepleegd. Zie je wel, zou Wilders zeggen. Achterlijk en agressief. 

De verruwing is alom. In sommige oorden van beschaving is in het taalgebruik elk derde woord naar keuze kanker of tyfus. Volgens voetbalminnend Den Haag was Silvie Meijs ooit 'de hoer van Amsterdam', en uit de Hofstad komt nu het nieuwe begrip kettingrukkers. Ik had daar een beeld bij van oneindig onanerende adolescenten, maar het bleek om boeventuig te gaan dat kettingen van je hals rukt. De goudprijs is hoog, dus gaan we rukken. Fijne dag nog.

We krijgen veel ons op bordje vandaag de dag. Maar veel deugt niet. Vieze smaak, rare bijsmaak, misleidende beloften, allerlei ongewenste toevoegingen, voedingsarm en smakeloos eten. 'De levensmiddelenindustrie hangt van hele leugens en halve waarheden aan elkaar', vindt Foodwatch, de van oorsprong Duitse organisatie die nu ook in Nederland aan tafel schuift.

Het Parool had zaterdag een groot artikel over Foodwatch en over de - terechte - zorgen over ons voedsel. In een tijd waarin actievoeren en dwarsliggen niet populair is, zou juist Foodwatch onze steun verdienen. We worden namelijk hogelijk belazerd. En het gaat wel om ons eigen lijf, onze eigen gezondheid.

Keurmerken zijn vaag en niet-objectief. Veel claims zijn bewuste leugens. gezond eten suggereert meer dan het waar kan maken. Het is onduidelijk wat er nu in ons eten zit en wat er mee gebeurd is. wat is nog echt, wat is nameek, en waarom is er bijna geen 'echt' eten te krijgen? Alle sis bewerkt, verwerkt, processed food, en het een is nog smakelozer en ongezonder dan het ander.

Dat is geen toevel, geen ongeluk, maar opzet, we worden bewust misleid, de held dag door. We zijn met velen, en velen moeten veel eten. En daar moet ook aan verdiend worden. Liefst zoveel mogelijk. De afstand tussen bron en bord is gigantisch, ertussen zit een enorme industrie die de wereld uitmelkt en ons berooft van gezondheid en besef van bron en smaak.

En als je net Tony Judt hebt gelezen, dan is de (op)roep van Foodwatch aan overheden om consumenten te beschermen tegen 'volksverlakkerij en schadelijke producten' een hartekreet die navolging verdient. De voedselindustrie wil geld verdienen. Wij als hongerige koper hebben de macht in handen over de keuzes die zij maken. We kunnen stemmen met onze tong en onze smaakpapillen en met ons hele lijf.

Stefan de Vries twitterde vanmiddag over een bananenmonarchie. Mooi en treffend woord voor een inmiddels tenenkrommend politiek schaakspel waarin elke dag alles gebeurt behalve regeren. Fascinerend.

Vandaag kwam Ruud Lubbers zijn gram halen. De vorige (of die daarvoor?) informateur had zijn 'ja, mits' voor het nu in aanbouw zijnde kabinet ingeruild voor een 'neen, tenzij'. Pikant. Lubbers wil een 'time out' om te zien of het zo wel verder kan met die PVV.

Het is een schaakspel en ook een klucht, jammer alleen dat er zo weinig te lachen valt, tenzij je fan van leedvermaak bent. En, ik herhaal het nog maar eens, sinds februari zit Nederland al zonder echt kabinet. 'Het loopt best lekker', meldt de één, de ander vindt het een gotspe in deze toch zware tijden.

De informatie voor de formatie wordt nu op scherp gezet. Wilders noemde CDA-voorzitter a.i. Bleker vanochtend 'een zeurpiet'. Geen teken van grote affectie. En nu Lubbers die alle voorpagina's, journaals en actualiteitenrubrieken kaapt.

Niemand die nog vol kan houden dat de onderhandelingen 'in goede sfeer' verlopen. Het is oorlog op en rond het Binnenhof. De strijd om de macht ziet er nooit echt fraai en gezellig uit. Benieuwd naar de volgende scriptpagina's van 'Onderweg naar morgen'.

Ik zag haar vorig jaar in Den Bosch waar zij net als ik wachtte op de autotrein. Ik ging naar Frankrijk, staatssecretaris Tineke Huizinga - net als dit jaar - naar Italië, met de Audi en het gezin naar Bologna.

Een jaar later was er niet de autotrein maar een privé jet die volgens de nu (demissionaire) minister Huizinga eigenlijk vliegtaxi heet. Voor de prijs maakt het niet uit. Een retourtje Firenze naar het Ministerie van VROM kwam de schatkist op zo'n € 11.000,-. Dat kon niet goed gaan.

Huizinga was zich echter van geen kwaad bewust. De goedgelovige bewindsvrouwe had goed gehandeld, volgends de regels, en begreep alle commotie niet. Tsja. Jammer. Want regels of geen regels, het is een krankzinnig bedrag voor een vluchtje naar Den Haag terwijl je daar eigenlijk allang had moeten zijn. En het land stond niet in brand of onder water, dus waarom niet rustig met de auto, de trein of een lijnvlucht van een vliegveld wat verder weg.

Maar goed, misschien hadden brave ambtenaren het geregeld en had ze niet echt stil gestaan bij de kosten en de gevolgen. Vanochtend ging het echter in de zesde versnelling van hatseflats. Eerst schudde ze de kritiek nog af als een lastige vlieg. 'Terugkomen is altijd duur', probeerde ze. Maar niemand kocht de boodschap.

Enkele uren later moest ze onder grote druk bakzeil halen. Ze had niets fout gedaan, maar de kosten voor de vliegtaxi komen nu van het spaarbankboekje van de Huizingatjes. Een publieke afrekening. Het gaat hard in deze tijd. In een paar uur moet je 180 graden om en door het stof.

Maar hoe nu? Niets fout gedaan, noodzakelijk, en volgens de regels. Waarom dan zelf betalen? Omdat het aanzien van de politiek weer eens is geschaad. Omdat mevrouw de demissionaire minister niet begrijpt dat in een tijdsgewricht van onzekerheid en financiéle malheur het niet zo handig is om een privé jet te charteren voor een bedrag van vier netto-maandsalarissen. Beetje dom. Behoorlijk stom. 'Terugkomen is altijd duur'. Dat blijkt. Nadenken en gezond verstand is een stuk goedkoper. 

Vroeger was alles beter. Zoals Zomergasten van de VPRO. Vroeger bleef je er voor thuis. Nu zap je weg. Vanwege Jelle Brandt Corstius. Te beschaafd om een lastige of prikkelende vraag te stellen. Gelukkig was dat zondag geen probleem. Toen was light, sound, camera and roll voor filmregisseur Paul Verhoeven.

Ik kreeg het na een half uur Verhoevenwatching behoorlijk benauwd. De man is enorm gejaagd, praat in de zesde versnelling en heeft na elk antwoord nog stof voor een uur of tig. Wat een power en drive. En wat een leuke televisie werd het opeens weer.

Verhoeven is 72, maar hij leek wel een 22-jarige die auditie kwam doen om een eerste film te mogen regisseren. Fascinerend vond ik het dat hij aan de hand van heel concrete voorbeelden liet zien hoe hij zich had laten inspireren. Een scène uit de TV-serie 'Floris' had hij bijna 1:1 gehaald uit de NSDAP-documentaire 'Triumph des Willens' van de Duitse filmster Leni Riefenstahl. Ik heb het gevoel dat veel andere kunstenmakers maar doen alsof ze alles zelf hebben verzonnen.

Het viel me vandaag en gisteren aan menig tafel en in menig gesprek op dat Paul Verhoeven zo'n indruk had gemaakt. Opeens was Zomergasten weer een gespreksonderwerp en in één avond werd Paul Verhoeven een grote meneer, een Nederlandse regisseur met een boeiend Nederlands cv en een imposante Amerikaanse carrière, een filmer met een Basic Instinct dat hij ook verbaal bijna weet te verfilmen.

In de VPRO-gids kwam ik, als afsluiter van een stuk met Verhoeven over emoties, deze afsluiter tegen. Alsof ik mezelf hoorde praten: 'Ik ben niet zo van de hoop. Ik ben meer van kijken of het kan. Is het mogelijk, zijn de omstandigheden er naar, en als ik er hard aan werk, bestaat er dan een kans dat het doorgaat. Kan ik er iets van maken, krijg ik het voor elkaar? En dan zie ik het wel.'

Ik heb ongetwijfeld ooit eerder geblogd over Randy Newman, and well deserved, de kleine grote man is al veertig jaar een muzikaal baken en het is dan ook niet zo gek dat bij het vertrek van SAIL uit Amsterdam zijn prachtige 'Sail Away' mij direct te binnen schoot.

Componist, tekstdichter, zanger en pianist Randy Newman is het volkomen tegenbeeld van een popster, en toch heeft zijn muziek een enorme impact gehad. Hij heeft een nieuwe standaard gezet voor tekstdichten, en heeft laten zien en horen dat een groot componist vrijwel alles aankan zonder te vervallen in leeghoofdigheid of plat winstbejag.

'Sail Away' is het titelnummer van het album dat Reprise in 1972 uitbracht en dat de naam van Newman vestigde. Het nummer klinkt als een avonturenlied, een reis over de woelige baren, maar het nummer gaat over de slavenhandel van Afrika naar Amerika, lees maar mee:

In America you'll get food to eat
Won't have to run through the jungle
And scuff up your feet
You'll just sing about Jesus and drink wine all day
It's great to be an American

Ain't no lions or tigers ain't no mamba snake
Just the sweet watermelon and the buckwheat cake
Ev'rybody is as happy as a man can be
Climb aboard little wog sail away with me

CHORUS
Sail away sail away
We will cross the mighty ocean into Charleston Bay
Sail away-sail away
We will cross the mighty ocean into Charleston Bay

In America every man is free
To take care of his home and his family
You'll be as happy as a monkey in a monkey tree
You're all gonna be an American

Newman schrok nooit terug voor moeilijke onderwerpen, zware thema's en harde humor. het maakt zijn teksten ongeëvenaard. En het is ook niet erg het bruggetje te maken tussen Newman's klassieker en de klassieke schepen die IJ bevoeren en Amsterdam aandeden.

De slavenhandel was een botenhandel, schepen hebben eeuwenlang de ontdekking van de wereld en vervolgens de exploitatie ervan mogelijk gemaakt. SAIL is nu geschiedenis, 'Sail Away' ook, maar beide blijven terugkomen, de één over vijf jaar, de ander via YouTube

Cijfers en lijstjes. Feiten en rijtjes. Behoefte aan duiding en duidelijkheid en overzicht. Gisteren 500.000 mensen bij SAIL. Vandaag scoort El Hamdouai de 50.000ste eredivisiegoal in het betaalde voetbal. En het heelal blijkt ergens tussen 390.000 en 2 miljoen jaar ouder dan men dacht. Zo. Even bijkomen.

Het zijn de feiten van massa. Het was dus druk bij SAIL. Heel druk. Maar waren het veel mensen? Er zijn sinds 1954 heel veel goals gescoord in de eredivsie. 50.000 maar liefst. Maar is dat veel of juist belabberd weinig? En als je al wist dat het heelal zo'n 14,7 miljard jaar oud is, wat maken dan die 390.000 jaar nog uit? Of hoeveel doelpunten had je dan wel niet kunnen maken?

Het Grachtenfestival trok 45.000 bezoekers, dat is de headline. Dat vinden we dus belangrijk. Net als de botenfile in de Prinsengracht. Niemand gehoord over de muziek waar het toch voor bedoeld was. Cijferfetisjisme. De macht van de getallen. Ribery verdient € 10.000.000 bruto bij Bayern München, ruim voldoende om alle minderjarige prostituees van zijn smaak netto te betalen. Overigens verdient zijn coach en zelfverklaard genie Louis van Gaal slechts een miljoen of vier. Maar is dat dan weinig? 

Het heelal is nog ouder dan heel oud. Moeten we ons nu zorgen maken? Zorgen omdat het eerder in elkaar klapt? Geen idee. En wat heb ik dus aan die opgepoetste dateringskennis, die enorme miljardenorder waar ik nog steeds niets van snap. Een paar jaartjes erbij helpen me geen snars verder.

En SAIL was druk, zeker, ik zag het zelf, maar 500.000? Het zouden er best meer geweest kunnen zijn. Of minder. En die eredivisiegoals, wie heeft die bijgehouden? Of komt daar ook nog een rectificatie of een vlammend protest op?

Amsterdam is een stad in het water, gebouwd op palen, maar toch vergeet menigeen wel eens dat al dat water in en om Amsterdam er niet alleen voor rondvaartboten is maar dat Amsterdam van oudsher een havenstad is. Gelukkig is er SAIL.

Amsterdam liep binnen in de Gouden Eeuw van de handel in Oost- en West-Indië. Amsterdam was een internationale stad waar koopwaar en fortuinen zich stapelden. Via de open Zuiderzee werden fortuinen binnen gesleept. Door die roemrijke geschiedenis wordt de huidige haven en industrie wel eens vergeten. Terwijl daartoch veel van ons geld wordt verdiend.

Dezer dagen is het weer SAIL, het grote nautische evenement dat zijn Mokumse roots heeft in de viering van Amsterdam 700. Sail 2010 is de 8e versie en ook dit jaar zijn boten en publiek niet aan te slepen. Dit weekend worden er nog meer boten en burgers en buitenlui verwacht op en om het IJ.

Maar SAIL is niet alleen. Amsterdam is een thematische feeststad. De Gay Parade is nog niet klaar, of de stad wordt ondergedompeld in het Grachtenfestival en elders aan de Amstel staan de tenten van de jaarlijkse Parade. Volgende week de Uitmarkt.

Amsterdam is een feeststad, een festivalstad, en soms verlang je ook wel eens even naar een rustdag of twee, en dan wordt oranje weer bijna wereldkampioen. Maar ja, teveel rust in de tent trekt geen toeristen. Dat geld is ook hard nodig. SAIL moet zo'n € 90 miljoen opbrengen.

Vanavond vaar ik mee op de boot waarmee Sint-Nikolaas jaarlijks zijn opwachting maakt in de hoofdstad. Ik voel mij bevoorrecht. Binnensmonds zal ik ergens op de plecht pogen 'I am Sailing' te zingen, het door Rod Stewart fameus gezongen titelregeltje van een compositie van de Schote Sutherland Brothers die wij voornamelijk kennen van de megahit 'Arms of Mary', die armen waar menig zeeman ooit in strandde...

Afgelopen zondag zagen we hem nog. Edgar Davids stapte uit lijn 16 en stak over naar de Jacob Obrechtstraat. Wat zou hij nu doen, vroegen we ons af. Nu weten we het. Hij bereidde zich voor op zijn bezoek aan Londen. Want daar tekende hij vandaag een contract met het roemruchte Crystal Palace.

Davids is een fenomeen, in elk opzicht. Hij is één van de buitencategorie voetballers die een erelijst hebben waar anderen slechts in groepsverband van mogen dromen. Maar net als zijn Surinaamse mede-middenvelder Clarence Seedorf heeft hij misschien wel meer vijanden dan vrienden. Beide mannen zijn lastig, en Davids kon dat in overtreffende trap zijn.

Het is alweer even terug dat Davis op niveau speelde. Hij keerde terug naar 'zijn' Ajax, en daarna poogde hij actief te blijven in het betaalde voetbal, maar dat lukte niet totdat nu dus Crystal Palace hem oppikte. De 'pitbull' heeft nu een verbintenis met de Londenaren waarbij hij per gespeelde wedstrijd wordt betaald. De Britten nemen geen risico met Davids, maar zijn wel heel blij met zijn komst. http://www.cpfc.co.uk/page/News/0,,10323~2128733,00.html

Heetgebakerd. Woest. Tot en over het randje. Een bikkel en een bikkelaar. Etter met een ongetwijfeld gouden randje. Ruwe bolster, blanke pit. Dat type, dat was en is Edgar Davids ten voeten uit.

Maar toch, zo rustig als hij de tram uitstapte, mooi blauw shirt, lichte broek, sneakers, bruine schoudertas, heel relaxed en collected. Maar geef hem een bal, gras en een handvol tegenstanders en Edgar Davids gaat los als een pitbull. De Britse First Division is gewaarschuwd. Edgar is coming to your town!