The Economist schreef een prachtig artikel over twitteren en introduceert twee interessante personae; zombie-followers en fake-retweeters. Het gaat over China en hun Twitter of Weibo zoals de Chinese equivalent heet. De Engelse omschrijving van Twitter bevalt me ook wel. Ze hebben het consequent over Microblogs.
De Chinese overheid vindt dit fenomeen uitermate bedreigend. Want het verspreiden van zowel valse geruchten als nieuws houden ze liever zelf in de hand. Al eeuwen worden er geruchten verspreid als dat de machtshebbers beter uitkomt. Ook wordt al sinds jaar en dag ieder nieuwtje nauwlettend gevolgd. Niet wenselijke informatie wordt snel de kop ingedrukt, censuur wordt ver doorgevoerd en troublemakers de mond gesnoerd. Inventief als ze zijn hebben ze voor de nieuwe variant van informatieverspreiding Sina Weibo al snel de geëigende middelen gevonden om er grip op te krijgen. Om te beginnen de kracht van zelfcensuur. In China moeten de gebruikers van Weibo zich met de eigen naam en het eigen identiteitnummer registreren. Ze mogen online wel een andere identiteit aannemen maar de provider moet in staat zijn de echte naam te noemen als daarom wordt gevraagd.
De chinezen zelf gaan ook op geheel eigen manier om met de mogelijkheden van Twitter al dus de Economist. Voor een kleine bijdrage kun je followers kopen om populairder te lijken, de zogenaamde zombie followers. En je kunt ook retweets kopen of commentaar op je posts. Als de burgers dit kunnen, kunnen wij dit ook moet de overheid hebben gedacht. Overheidsorganisaties, partij organisaties, en individuele officials hebben 50000 Weibo accounts geregistreerd. Dit levert aparte taferelen op waarbij verschillende geruchten elkaar tegenspreken en versterken. Soms uit overheidshoek, soms met onduidelijk herkomst. De grote microblogs hebben honderden mensen in dienst die onwelgevallige content verwijderen.
Rumours gaan erg snel in China, vooral ook omdat er geen infrastructuur is van onafhankelijke pers die kan fungeren als referentiekader. Oorsprong van geruchten zijn vaak lastig te vinden. Marketingbureaus staan soms aan de basis van geruchten die ze eerst met zombie follower en fake retweets verspreiden totdat de echte grote Weibo-celebs het overnemen en er echte followers worden bereikt. Een mooie Chinese uitspraak: you only need to move your lips to start a rumour, but you need to run untill your legs are broken to refute one.
Volgens de Economist is het maar de vraag of user-verification uiteindelijk de informatie en geruchten waar de overheid bang voor is zal beïnvloeden. Het zijn vooral geruchten die als ze niet gechecked worden heel gevaarlijk kunnen worden als ze als waarheid worden omarmd. Maar aan het eind van de rit is het gevaar niet het gerucht, maar de onderliggende aanleiding voor veel geruchten; ontevreden burgers. Steeds vaker komen de nieuwe trends uit China. Zoals deze geboorte van de zombie-followers en fake-retweeters om burgers te beïnvloeden en de waarheid waar nodig te verdraaien. NLTwitteraars opgelet.
Het wordt een spannend jaar 2012. Worden het nog diepere dalen of vinden we de weg omhoog? Houdt het MKB zich staande? Wat doen we met de democratie in Europa en de euro? Wordt het milieu toch weer belangrijk en zet duurzaamheid door? Vinden we het antwoord op groeiende armoede en gevoelens van onveiligheid? En niet onbelangrijk winnen we nog iets met voetbal?
Over 12 maanden zullen we het allemaal weten. Misschien zijn we Europees kampioen en is de economie juist sterker. Zijn er nieuwe politieke leiders opgestaan die over de eigen schaduw heen kunnen stappen. Is duurzaamheid weer een echt thema. En hebben we nieuwe manieren gevonden om op eigen kracht en met nieuwe structuren samen te leven. De overheid houden we daarbij op afstand en we telen groente in onze stadstuinen en daken. Het is allemaal niet onmogelijk maar vraagt vooral om veel daadkracht en optimisme.
Het lijkt erop dat iedereen erg blij is dat 2011 voorbij is. En eerlijk gezegd verheug ik me erg op het nieuwe jaar. Lokaal voedsel, eigen tradities en erfgoed zijn in ieder geval blijvende thema's die in 2012 aan kracht zullen winnen. De schaarse kerstpakketten die nog werden uitgedeeld hadden allen deze onderwerpen als thema.
Nieuwe rondes, nieuwe kansen.
Amitav Ghosh beschrijft in zijn prachtige River of Smoke hoe in het jaar 1838 de Engelsen en Amerikanen door de Chinezen worden gedwongen te stoppen met de opiumsmokkel. Niet langer accepteren de Chinezen dat buitenlanders vrijspel denken te hebben binnen de Chinese landsgrenzen. De veranderingen kondigden zich al langer aan maar werden door de handelaars genegeerd. Er zat veel geld en politiek achter de volgeladen schepen die voor Canton voor anker lagen te wachten. De verwachting was dat de vrije markt gekoppeld aan de menselijke zwakte waardoor corruptie eenvoudig is, ook nu weer sterker zou blijken dan de voornemens van de Chinezen om opiumsmokkel uit te bannen. De Chinezen hielden echter voet bij stuk en hele vlootladingen opium werden vernietigd. De Engelsen lieten het er niet bij zitten en stuurden oorlogsschepen naar het gebied.
Het leidende motief van deze handelaren was de vrije markt en het recht om om het even wat te verkopen zolang er maar mensen zijn die het willen kopen. De markt zag alleen een recht op handelen en geen verantwoordelijkheid voor de maatschappelijke consequenties. Sterker nog de staat kwam te hulp om iets af te dwingen wat op eigen bodem verboden was.
Bij het lezen van het boek vond ik het knap hoeveel parallellen er te trekken zijn met de huidige financiële crisis. Ondanks vele alarmbellen blijven landen en bedrijven dezelfde koers varen en verwacht men de crisis met toverspreuken te kunnen bezweren. Politici zijn banger voor de eigen peergroup en investeerders dan dat ze oog hebben voor de belangen van de burgers. Er wordt op grote schaal met twee maten gemeten. Rookgordijnen worden opgetrokken. Het wordt steeds moeilijker om feit en fictie van elkaar te onderscheiden. En het is pas na veel dwalen door fantasy land dat er een nieuwe generatie opstaat die de slechte en oude gewoontes durft te verwerpen en met overtuiging een geheel nieuwe koers inslaat.
Alle protesten ten spijt blijft het kabinet bij eerdere dwalingen. Hier en daar probeert een coalitiefan betrokkenheid te simuleren. Te doorzichtig om geloofwaardig te zijn. De cultuurbegroting blijft wat het is. En dat hadden we natuurlijk kunnen verwachten. Interessanter was het geweest als we met elkaar een discussie hadden kunnen voeren over waar deze samenleving met kunst en cultuur naar toe wil.
De focus op subsidies maakt de discussie te dun en oppervlakkig. Het geeft overheidsfinanciering een veel te grote rol. Alsof alleen de publieke zak met geld bepaalt of een land een cultureel klimaat kent. Al jaren is er een ruim aanbod van cultuur buiten de subsidiestromen om. Er zijn grote groepen kunstenaars en instellingen waarbij aanvragen niet werden gehonoreerd omdat ze niet voldeden aan de eisen die voor subsidies werden gesteld. Of die gewoonweg geen zin hadden om hun aanbod in het kunstenplan jargon te framen. Hun ideeen zagen vaak wel het licht. De afwezigheid van subsidies geeft vrijheid en ruimte voor ondernemerschap. Een cultureel aanbod dat zich in vrijheid ontwikkelt is zoveel interessanter dan het artistieke product dat aan overheidseisen moet voldoen.
De argumenten tijdens het debat in de tweede kamer waren eenzijdig en vertoonden een verontrustende mate van eenvormigheid. De argumenten van de verschillende partijen waren niet onderscheidend. 200 miljoen overheidssubsidie mag en kan niet staan voor het voortbestaan van een hele sector. Een verschuiving in de subsidiestromen kan geen kwaad. De richting van de ombuiging is de mijne niet. Juist de grotere instellingen hebben veel meer mogelijkheden om als A-merk sponsoren aan zicht te binden. De verantwoordelijkheid om meer geld uit de markt te halen blijft dan ook voor hen van kracht. Extra budget dat vervolgens kan worden besteed aan bijvoorbeeld talentontwikkeling en cultuur educatie. Ook ligt er een schone taak voor deze organisaties om initiatieven te nemen die de collectieve marketing en professionaliteit van de hele sector ten goede komen. Koepelorganisaties hebben bij de protesten laten zien dat ze heel goed kunnen samenwerken, hopelijk zet zich dit door. Het opheffen van de culturele zuilen waardoor veel meer verbindingen mogelijk worden zal het culturele product ten goede komen. Net als een meer gelijkwaardige samenwerking tussen zakelijke en artistieke kant van de culturele onderneming. Dit kan prachtige resultaten opleveren. Met vernieuwende creatieve en goed verkoopbare culturele producten tot gevolg.
Het slaafse volgen van de overheid heeft de sector afhankelijk gemaakt. BIj een volgend kabinet dat de kunsten gunstiger is gezind moet dat vooral in het geheugen blijven. En stop per direct met het gratis inviteren van alle ministers, kamerleden, wethouders en gemeenteraads leden. Cultuur is een gewoon product waar ook zij voor moeten betalen. Bij de bakker ontvangen ze toch ook geen gratis brood. En laten we de discussie voeren over hoe we het ondernemersklimaat voor de culturele ondernemers kunnen verbeteren. Daar is zo veel te winnen!
Ik moet het nog eens precies uitzoeken hoe het in Italië werkt met referenda. Misschien kunnen we daar nog iets van leren hier. Blijkbaar worden daar referenda regelmatig uitgeschreven, lokaal en nationaal, maar bereiken ze tot nu toe meestal niet de gewenste drempel van 50% opkomst en een meerderheid voor het onderwerp. Zo is er blijkbaar sinds 1994 geen opkomst van meer dan 50% gerealiseerd en werden de referenda verworpen. Maar dat is aan het veranderen omdat de Italianen eindelijk openlijk de pik hebben op Berlusconi. En als gevolg daarvan zien ze hem graag vallen. De Italianen konden afgelopen weekeind stemmen tegen de herinvoering van kernenergie, de privatisering van het waternet en de afschaffing van een wet die de Italiaanse premier ten dele beschermt tegen rechtsvervolging. Om zover te komen hadden om te beginnen al 500.000 Italianen een handtekening onder de referendumaanvraag gezet. Heerlijk toch, om zo als volk je president duidelijk te maken dat kernenergie in, het toch niet aardbevingvrije, Italië geen slimme optie is, het water van alle Italianen moet blijven en hem zelf te sommeren naar de rechtbank te komen.
Nederlanders (of de Nederlandse politiek?) lijken een hekel te hebben aan referenda. Er zijn al meerdere initiatieven geweest om het landelijke referendum wettelijk te regelen. Tot nu toe is het niet gelukt. Landelijk is er maar een keer een referendum geweest; het referendum over de Europese grondwet. Hiervan hebben nog steeds meerdere (oud)politici een trauma. Dat werd ons zondagavond in het programma de Slag om Brussel weer duidelijk. Jammer deze terughoudendheid. Een referendum dwingt politici helder uit te leggen en te beargumenteren waarom ze iets graag willen. Lokaal zien we meer animo voor het referendum. Amsterdammers bijvoorbeeld houden er best wel van, maar boeken niet altijd succes. Het referendum tegen de Noord-Zuidlijn en tegen het stadsdeel Centrum bracht helaas niet genoeg mensen op de been. Het referendum tegen de verzelfstandiging van het openbaar vervoer wel. Het mislukken van twee burgemeester referenda werd als een bewijs gezien dat de Nederlander er eigenlijk niet aan wil. Deze mogelijkheid werd dan ook snel (naar ieders tevredenheid??) weggewerkt. Dat de burger zich mogelijk afkeerde van schijndemocratie werd niet als optie onderzocht.
Als we een grotere referendumtraditie zouden hebben, dan is er op dit moment wel een leuk lijstje van wensen te formuleren. Het huidige Nederlandse beleid, dat door de samenwerkende partijen voor de belangen van blanke mannen van 55-plus wordt vastgesteld, kan wel een duwtje in de goede richting gebruiken. Valt het jullie ook op dat er vooral gekort wordt in die domeinen waar veel vrouwen actief zijn? Nog maar te zwijgen van het bevoordelen van rechtse-mannen hobbies. We hebben het te laat zien aankomen. De mogelijkheid van referenda zorgt er voor dat wij ons kunnen uitspreken tegen beleid, als draagvlak lijkt te ontbreken. Ontwikkelingen gaan zo snel tegenwoordig dat uitgangspunten geen 4 jaar overeind kunnen blijven. Ook helpt het referendum ons om de partij van onze keuze duidelijk te maken dat de compromissen gesloten in een regeerakkoord onacceptabel zijn. Gezien de grote groep wiens belangen niet goed worden gediend, kan ik me toch voorstellen dat referenda een mooie vorm van oppositie had kunnen worden. Wie weet slaagt de next generation er wel in om deze verrijking van de democratie te realiseren.
Een mooie trip naar New York voor de boeg op het moment dat de voorpagina’s van alle kranten world-wide worden gevuld met de dood van Bin Laden. De aanval op zijn verblijfplaats is tot in de puntjes voorbereid. Er blijken twee teams van professionals al maanden te trainen in nagebouwde huizen. Maar de werkelijkheid is toch weer onvoorspelbaarder dan de videogame. De officiële lezing van zijn dood moet inmiddels al worden bijgesteld. Osama was niet gewapend zoals eerder gemeld, maar vertoonde wel weerstand voordat hij werd neergeschoten. De druk om meer details en het echte verhaal nemen toe. Als ik de gezichten op de foto zie denk ik dat er nog veel te vertellen is.
Veel aandacht nu ook voor de grote vraag over het al dan niet vertonen van de foto van het lijk. Hier moet van te voren toch ook over na zijn gedacht. Amerikanen die dagenlang hun President overhoren over zijn geboortebewijs zullen de dood van aartsvijand nummer 1niet zomaar accepteren. Interessant is nu om te zien hoe sterk de roep om bewijs gaat worden. De enquête op Fox News laat zien dat 80% van de stemmers vindt dat de foto’s moeten worden vrijgegeven. De hele actie komt op een goed moment voor Obama. Hij had een duw in de rug nodig. En als er in het binnenland niet veel te winnen valt wordt het buitenland snel weer belangrijker. Het bombarderen van Libië valt in dezelfde categorie. En daar vond hij een Franse president aan zijn zijde die het thuis ook niet makkelijk heeft. Amerikanen zijn lastig te begrijpen. Ze kunnen eindeloos negatief zijn over de President en lijken een positieve actie dan als het resultaat te zien van de druk die ze hebben uitgeoefend. Waarschijnlijk hebben ze gelijk en werkt dat ook zo. Het stemt ze direct milder en dan begint het spel weer van voor af aan.
Het wachten is nu ook op de eerste YouTube filmpjes en Abbottabad-leaks want gelekt wordt er overal. Voor mijn digitale footprint is geen Posthoorn-leaks nodig. Deze footprint is de afgelopen dagen weer goed aangevuld. De online systemen in de VS weten inmiddels via meerdere kanalen dat wij er aan komen. Er komt heel wat bij kijken voordat alles is ingevuld. Maar daar blijft het niet bij. Bij het voorbereiden van onze reis naar New York heb ik een aantal sites bezocht waaronder die van de New York Pass. En ook een aantal hotels. De commerciele afdeling van het world wide web vergeet niets van dit alles. De sites van The New York Times en Fox News bestoken mij sindsdien vrolijk met advertenties voor deze producten. Osama zelf was lange tijd wel geheel van de radar verdwenen ; online en offline . Hij had geen digitale footprint die hem van A tot Z transparant maakte. In het huis was geen telefoon of internet. Alleen een koerier zorgde voor de link naar buiten. En een buurjongen die vertelde dat hij twee konijnen heeft gekregen van de mensen in het grote huis.
Het AD heeft een geweldig onderdeel op haar website; planet watch. Daar komen de meest interessante en soms ongelooflijke dierenweetjes voorbij. Wat te denken van hond Lola die trouwt met Mugly. Een mooie publiciteitsstunt van een hondenkapsalon. Of de ezelin die een schaap redt. Wie bedenkt dit allemaal? Mooie filmbeelden komen uit Duitsland, dus dat moet echt gebeurd zijn. Neushoorn Hulk ontsnapt uit een circus en neemt het dorp Goslar over. De bewoners geloofden hun ogen niet. Het is ook wel echt indrukwekkend als je hier tegenop rijdt. Zie daar maar eens vrienden mee te worden. Dat zou ook voor Door Vriendschap Sterker een hele uitdaging zijn.
Een triviaal stukje krant hoor ik u denken. Maar dit AD onderdeel wordt interessanter als je verder kijkt. Dan kom je bij de World Population Clock terecht. Deze klok toont de ontwikkeling van de wereldbevolking en dat is best wel schrikken. Even een paar weetjes. Wat direct opvalt is de snelheid waarmee de wereldbevolking groeit. Als ik het goed lees zijn we dit jaar al ruim met 21 miljoen mensen gegroeid en zitten we nu op ruim 6.800.00.00 wereldburgers waarvan er bijna 1.900.000.000 onder de 15 jaar. De groei is samengesteld uit 38 miljoen geboortes en bijna 17 miljoen sterftes. Ook valt direct op dat er een overschot is van bijna 35. miljoen mannen. De 11 miljoen abortussen kunnen dit voor een deel verklaren. Onder het kopje milieu staan nog meer fascinerende gegevens. Zoals het aantal geslachte runderen en kippen (al bijna 13 miljard dit jaar). De meeste mensen lijden aan malaria en longontstekking, En als je het wilt weten; over 15889 dagen is de olie uitgeput. En terwijl ik dit schrijf is de aarde weer iets warmer geworden.
Maar zijn dit echte weetjes? Er blijken meer van dit soort World population klokken op het web te vinden te zijn. En de getoonde aantallen verschillen behoorlijk. En daarmee komt de vraag naar boven. Wat is waarheid en wie is de afzender van de gegevens. Wat zijn weetjes en wat is manipulatie? Wie heeft baat bij kleinere en grotere vertekeningen van de werkelijkheid. Getallen suggereren objectiviteit maar zijn dat maar zelden. Gelukkig zit neushoorn Hulk weer veilig in zijn hok, de waarheid over de wereldpopulatie is minder makkelijk te vangen.
Democratie is een vreemd verschijnsel. Als je het niet hebt zijn mensen bereid er voor te sterven zoals we nu kunnen zien in de Arabische wereld. Als je het wel hebt wordt het niet door iedereen op waarde geschat. Ook nu wordt weer een lage opkomst voor de Provinciale Staten verkiezingen verwacht.
Op de radio hoorde ik een verslag uit Egypte. Aan het woord een correspondent die vertelde over zijn contacten met een uitbater van een lokaal koffiehuis. Wat deze man het meest opviel, vertelde de correspondent, was dat hij zich sinds de afgelopen gebeurtenissen omringd voelde met intelligente mensen. Vroeger waren er alleen gesprekken over roddels en voetbal. En nu, nu werd er gesproken over hoe de grondwet er uit zou moeten zien, mensenrechten, de rol van de staatsveiligheid en het leger. Ik voelde enige jaloezie over de, zo stel ik me voor, geanimeerde discussies in de koffiehuizen van Cairo.
In de ervaring van deze Egyptenaar maakt democratie mensen intelligenter. Je mag over dingen nadenken, een mening vormen en invloed uitoefenen over belangrijke beslissingen in het land.
In Nederland doen de kieswijzers hard hun best om de kloof tussen politiek en burger te verkleinen. Op zich een goede uitvinding maar de gevaren van versimpeling liggen op de loer. Een kritische blik op het kieskompas, en dan vooral de beeldende versie, doet bij mij de tenen krommen. Prima om voorlichtingsmateriaal te ontwikkelen voor mensen met een verstandelijke beperking. Zij hebben ook stemrecht en moeten geïnformeerd kunnen deelnemen aan de verkiezingen. Echter deze vorm van voorlichting presenteren als een volwaardige en objectieve bron die via de officiële website van de Provincies wordt aangeboden is voor mij een stap te ver. De pictogrammen zijn niet neutraal; ze laten platgereden hazen zien waar nieuwe bedrijventerreinen worden gebouwd, de afgeschoten ganzen en herten liggen in grote getale bloedend op de grond en het creëren van banen voor lager opgeleiden wordt gemotiveerd door het tonen van blowende hangjongeren.
Het diepte punt voor mij, is de pictogram over het al dan niet in een andere taal bieden van informatie over de Provincies. Helemaal mee eens is daarop mijn antwoord want ik denk direct aan alle internationale contacten die onze provincie in de vaart der volkeren moeten doen opstoten. En de EU verplichting om overheidsinformatie ook voor andere nationaliteiten toegankelijk te maken. De maker van de pictogrammen geeft echter een geheel andere interpretatie van de achtergrond van deze vraag door het afbeelden van alleen niet-westerse allochtone Nederlanders.
Versimpeling en democratie gaan niet goed samen. Simpele en neutrale voorlichting over verkiezingen is erg lastig zo niet onmogelijk. Je moet intelligent zijn om de vertekening die door de afzender wordt aangebracht te herkennen. En als de afzender zichzelf niet prijsgeeft en de informatie manipuleert dan noemen we het propaganda. Gelukkig is het volgende week carnaval en ik begrijp dat veel politieke partijen zich in de Provincie Limburg hard maken voor het stimuleren van de plaatselijke culturele gebruiken. De pictogram is hier wel heel duidelijk. Jammer van het bandje.
Zou slecht management bij Chemiepack net als bij BP de aanleiding zijn voor de enorme brand? Achterstallig onderhoud? Verwaarloosde veiligheidsvoorschriften? Heel veel ongelukken worden toegeschreven aan menselijk falen of gebrekkig materieel en materiaal. Maar daarachter liggen dan vaak weer managementbeslissingen. Om kosten en tijd te sparen worden medewerkers minder getrained, materieel later vervangen, slechtere materialen gebruikt en minder risicovolle alternatieven genegeerd. De toedracht bij Chemiepack komt vast wel boven water. De milieugevolgen zijn nu nog onbekend, er lijkt geen direct gevaar voor de volksgezondheid. Interessant wordt of de organisatie verantwoordelijk kan worden gesteld voor de lange termijn effecten.
Het rapport over BP is erg helder. De risico’s werden bewust genomen. De fouten zijn systematisch en vinden nog steeds plaats. Niet alleen bij BP maar bij alle drie de bedrijven die betrokken zijn bij de ramp. Slecht management en onverantwoorde risico’s zorgen niet alleen voor ongelukken maar zorgen er ook voor dat waardevolle zaken voorgoed verdwijnen; dieren, planten, culturen. Wat bijvoorbeeld precies de oorzaak is van miljoenen (ik kan me hier eigenlijk geen voorstelling bij maken) vissen die dood aanspoelen en duizenden vogels die uit de lucht vallen is nog onduidelijk.
Zowel BP als Chemiepack laten zien dat de bedrijven systemen bouwen en technieken hanteren die vervolgens niet meer in de hand te houden zijn met alle gevaren van dien. Bij Chemiepack lijkt het nu mee te vallen maar een volgende keer kan het ook anders aflopen. Er gaat beleidsmatig heel veel aandacht naar veiligheid en terrorisme bestrijding. Maar de vraag is of we met elkaar wel genoeg beeld hebben van de gevaren die uit ogenschijnlijk betrouwbare hoek op ons af komen.
RSS Feed