'Kinderen eerst'. Dat was het credo van het rood-groene Amsterdams college. Scholen moeten veel beter presteren, slechte scholen moeten uiteindelijk dicht. Dat lot treft nu ook de Nicolaas Maesschool, de school van onze dochters. Niet omdat het onderwijs slecht is, maar omdat het gebouw niet deugt.

Gisteren haalde de Nicolaas Maesschool zelfs de voorpagina van Het Parool. 'School toparchitect moet nu al verbouwd'. In de kolommen van onze stadskrant brak gelijk een zwarte-pieten-spel uit tussen Stadsdeel en architecten, het leek veel op het jij-bakken van Bos en Balkenende.

De school is goed verstopt, een typische binnenpleinschool in Amsterdam-Zuid. Dik tien jaar geleden werd er na veel gezeur en gehannes op de plaats van het oude gebouw een nieuwe school neergezet voor een behoorlijk krap budget. En al jaren is er gezeur over ontwerp, functionaliteit en vooral het belabberde klimaat waardoor je flauw valt van de hitte of vernikkelt van de kou. Alle ingrepen tot nu toe hebben dat niet opgelost.

Nu gaat de school na de zomer dicht. Lekker is dat. De school om de hoek wordt nu een tramschool en vooral onze oudste dochter baalt. Komend schooljaar is haar laatste op de Nicolaas Maesschool, en dat laatste jaar moet ze dus haar eigen school uit.

Het lijkt erop alsof de € 2miljoen die nu in het gebouw gestopt wordt beter een decennium geleden geïnvesteerd had kunnen worden. Nu is het veel en duur geld, een langdurige ingreep, typisch 'penny wise, pound foolish'. En komt er in druk en hectisch Amsterdam twee keer per dag een niet-gewenste verkeersstroom naar een noodgebouw in de Hoofddorppleinbuurt op gang. Weinigen zullen daar vrolijk en rustig van worden.

Op de schaal van grote rampen is het natuurlijk niets, maar in onze kleine habitat is het een behoorlijk aanslag op tijd, flexibiliteit en veiligheid. En vooral het gevoel dat het allemaal niet nodig was geweest of allang echt goed verholpen had kunnen worden, maakt het nogal zuur.

Slechte scholen moeten dicht. Zeker. Maar slechte scholen mogen vooral niet worden gebouwd. Slecht opdrachtgeverschap, slechte architecten die het toch neerzetten met een te krap budget. Maar van de schuldvraag krijgen we nu geen betere school. Maar lessen zijn er wel te leren, daar is een school voor.

Ieder mens heeft recht op een afwijking. Ik ben keeper. Doelman van SC Buitenveldert 3. Als ik tenminste niet geblesseerd ben zoals nu. En nu duurt al vier weken.

Zaterdagochtend moest ik mij weer verbijten. De altijd lastige uitwedstrijd tegen Jos/Watergraafsmeer stond op het programma, maar ik ben nog te geblesseerd. Mijn middelste teen van mijn rechtervoet. Het botje aan de binnenkant. Vier weken geleden gebroken in een rechtstreekse confrontatie met de centrale spits van De Meer die ook zijn voet niet terug trok.

Op de foto is een keurige breuk te zien. Een fraktuur, extra-articulair ter plaatse van de proximale matafyse. Maar de stand is goed, zo heet het. Zo strompel ik al enkele weken rond en het kan nog even duren, zo waarschuwde de behandelend geneesheer. Maar ik kan er niet meer tegen. Ik wil spelen. Ik eis mijn plek onder de lat terug.

Ik ben dan ook zo'n mafketel die niet gaat kijken naar 'zijn' team. Dat kan ik niet opbrengen. Ik wil spelen, niet kijken. Dat heb ik altijd gehad. Ik heb ook nooit de keepers begrepen die te jong of op het eind van hun carrière zich verhuren als tweede of derde doelman en dan zelden of nooit meer spelen, beetje trainen elke dag, en af en toe in het tweede team, en verder op de bank. Brrrr.

Ik heb het ooit ook gedaan, mij verhuurd als reserve, en het was mijn vervelendste seizoen ooit, tweede doelman bij een ambitieuze zondagclub, in de eerste herfst van mijn carrière. Mocht ik de eerste doelman inschieten en daarna tot kwart over vier quasi-betrokken op de bank zitten. Gek werd ik er van. Tenenkrommend. 

Keepen is zeg maar helemaal mijn ding. Al hele vele jaren. Het is volgens mij nog steeds het leukste dat er is, en nu mijn rug het houdt, teken ik graag nog voor de nodige seizoenen bij.

In mijn hoofd ben ik bezig met hèt boek over keepen en de doelman. De werktitel is 'Elke bal is houdbaar'. Het is een theorie waar ik heilig in geloof. Elke bal is houdbaar. Dat er af en toe een goal invliegt, doet aan dat gedachtengoed niets af.

Elke bal is houdbaar. Zo moet ook de legendarische Russische doelman Lev Yashin onder de lat hebben gestaan. Hier moet hij elke vezel in zijn lijf strekken tijdens de wedstrijd tegen West-Duitsland op de WK 1966 in Engeland. Yashin, Banks, Van Beveren en de veel te vroeg overleden Tonny van Leeuwen. Dat waren (en zijn) helden van me zoals helden zich vormen in je jeugd en je leven bij je blijven.

Over de in 1971 verongelukte Van Leeuwen heb ik een boekje in voorbereiding. De eerste twee hoofdstukken staan. Het boek gaat 'Down on the Corner' heten. Kenners weten waarom. Nog twee weken, dan mag ik zelf weer onder de lat, thuis tegen Aalsmeer. Elke bal is houdbaar...

Gerrit is niet de enige zalm waar een luchtje aan zit. Bladerend door de weekendkilo's kwam ik in de nieuwe VPRO Gids een voorbeschouwing tegen op een programma dat woensdag op de Duitse buis te zien is over de vernietigende kracht van de zalmkwekerijen.

Hoodpersoon in het programma 'Lachsfieber' ('Zalmkoorts') is de Noorse zakenman John Frederiksen die naast scheepvaart nu ook profiteert van het feit dat de vis duur betaald wordt. Frederiksen heeft in zijn voormalig thuisland Noorwegen en in Chili grote kwekerijen waar jaarlijks 100 miljoen zalmen worden opgefokt. Met alle gevolgen vandien.

Nu heeft de vis het nooit makkelijk gehad. Niet aaibaar, geen gevoelens. Veel jongens bij mij op school gingen vissen, dat was heel normaal, terwijl je toch niet op een eend of vogel jagen mocht. De vis wordt wereldwijd massaal binnen gehengeld en de nedergang gaat zo hard dat kwekerijen moeten zorgen voor voldoende aanvoer om onze trek te stillen.

Maar die zalmen in die kwekerijen eten voornamelijk vismeel. Dat komt van dode vissen. Net als varkens en ander vee hier worden ze volgestopt met antibiotica, en ze produceren zo veel mest dat leven op de zeebodem sterft, waarna de Frederiksens van deze wereld weer verder trekken. 

Industriële viskweek is vintensieve varkenshouderij onder water. Vloeibare bio-industrie. Niemand legt Frederiksen een strobreed of een visgraat in de weg.

De enige Zalm die wel goed weg komt, is toch onze Enkhuizer Gerrit. Bizar was het dat De Nederlandsche Bank vond dat Zalm gewoon kon aanblijven als ABNAMRO-baas, maar dat de Autoriteit Financiële Markten (AFM) meende dat hij weg moest. Een goed gesprek met invalminister De Jager bracht de strijdende partijen op één lijn. Zogenaamd dan.

Zalm blijft. AFM is zijn autoriteit kwijt. Slappe knieën. Niet doorpakken als je vindt dat je gelijk hebt. Liever harmonie dan ruzie. Afgedwongen unanimiteit. Het eerste dat altijd sneuvelt is de waarheid en de geloofwaardigheid. Zalm blijft dus. De zalm ook. Maar ook daarvoor moet een hoge prijs worden betaald.

Er is weer hoop aan de Hollandse horizon. Het veertien jaar geleden gecrashte Fokker wordt nieuw leven ingeblazen. Op tekentafels liggen de blauwdrukken van wat over een jaar of vijf de Fokker NG moet zijn, een Next Generation-toestel op de vleugels van de oude Fokker 100. 

De doorstart van Fokker - als 'Brussel' de lening van € 20 miljoen door EZ goedkeurt - is opvallend. Er zijn al meerdere pogingen gedaan om Hollands vliegglorie weer luchtwaardig te krijgen, maar tot nu toe zonder succes. Met de huidge economische crisis die ook de luchtvaart heel hard treft, is de ontwikkeling van een nieuwe airliner voor de korte(re) en middellange afstand opvallend te noemen.

In de publicitaire voorverkoop doet de Fokker NG het heel goed. Het nieuwe toestel zal geluidsarm, zuinig en 'groen' zijn, dat wat vliegtuigen per definitie niet waren. Zo wordt van de slechte tijd het duurzame voordeel gemaakt. Een groene doorstart op een oud en vertrouwd label met een next generation toestel voor zo'n 120 passagiers.

Anthony Fokker ligt weer recht in zijn graf. Nederland lijkt weer mee te gaan tellen in de wereld van vliegtuigbouw, een wereld die staat voor kennis- en kapitaalintensieve industrie, een mooi boegbeeld voor economisch Nederland en hopelijk straks een mooi exportprodukt met de concurrentievoordelen van morgen.

Het is die 'VOC-mentaliteit' waar onze demissionaire premier over repte. We kunnen veel, als we maar willen, en dat blijkt maar weer. Een overleden merk wordt wakker gekust. Fokker is klaar voor een nieuwe take off.

Maar wie zit daar aan boord? Dat is mijn vader, tweede van links. Maar dat kan niet. De foto is uit 1922. Mijn vader was uit 1926. Toch is het mijn vader zoals ik hem ken van foto's toen ik er nog niet was. Hoe sprekend. Maar het is hem niet. Het kan hem niet zijn. Anders zou zijn leven ook wel een heel bijzondere doorstart zijn geweest...

Het politieke landschap is veranderd. Geëgaliseerd. Weg zijn de grote partijen. Nederland dreigt onbestuurbaar te worden, zo vrezen velen. Zo het al bestuurd wordt, mopperen de anderen.

Over drie maanden hebben wij weer het woord. Dan kiezen we onze 150 vertegenwoordigers in de Residentie. Zoals het er nu naar uit ziet, wordt dat een schier onwerkbare warboel van te kleine partijen. Door de val van Balkenende IV is het politieke stof alle kanten uitgewaaid.

Maar hoe moet het dan? Nederland moet toch geregeerd worden. We hebben leiderschap nodig. We moeten ons uit de crisis werken. Voorwaarts. Maar wie gaat het doen? En met wie? En wie nog meer? Waarheen, waarvoor? Het zijn boeiende bespiegelingen in het koffiedik.

Het CDA is nu nog de grootste maar is ook grote verliezer deze week. PvdA verliest ook veel, en beide partijen worden gepast gestraft voor hun schermutselingen en hun labiele verstandshuwelijk. Een nieuwe samenwerking van beide lijkt uitgesloten, maar zeg nooit 'nooit' in de politiek. Het landsbelang, wat u zegt.

Het grote wachten is natuurlijk op Wilders. Het land is al in rep en roer over zijn goud in Almere en zijn zilver in Den Haag. Wordt de PVV de grootste partij, wordt Wilders formateur en premier?

2010 lijkt op 2002. Toen leek Pim Fortuyn af te stevenen op een machtsgreep van buitenaf. Nu is het Wilders die de gevestigde macht uitdaagt en belaagt. Die gevestigde orde toont zich zwak, kwetsbaar en Wilders ruikt zijn kansen op victorie.

Als die oude orde niet snel zichzelf vernieuwt, dan voorzie ik dat er gebeurt waar ze zo bang voor zijn en ons bang voor maken. The biggest fear is fear itself. Wie weet de weg? En wie kent de uitgang?