Hans van Mierlo is dood. Het nieuws van zijn overlijden veel gisteren tussen een zware naschok in Chili, de motie van treurnis voor Glossy Gerda, en het gejank van Jan des B. die nooit naar zijn fakturen kijkt.  

H.A.F.M.O. van Mierlo was grondlegger en geestelijk vader van Route 66, de politieke tegenbeweging D66 die een jaar na de oprichting plots de Tweede Kamer binnenviel. In alle ups en downs, bijna-overlijden en wederopstandingen was Hans van Mierlo altijd de grote man op voor- en achtergrond, hij was D66, hij was het merk.

Bij alle nu nederdalende superlatieven was Van Mierlo voor mij bij leven al één van de grootste naoorlogse politici en een erudiete levensgenieter. Het was vooral die in onze politiek vrij zeldzame combinatie die hem een grote aantrekkingskracht gaf. In de stembus, maar ook in sociaal-liberaal-cultureel-kritisch-bourgondisch Nederland. Met Van Mierlo kon je gezien worden.

Ik ben Hans van Mierlo in mijn werk enkele malen tegengekomen als sturend bestuurder. Een wijze, zorgvuldig formulerende, correcte, licht ijdele, jongensachtige heer die volgens mij enigszins verbaasd was dat iedereen maar aan zijn lippen hing en naar hem (op)keek.

Ik vond het opvallend fascinerend te zien de afgelopen jaren hoe hij en zijn Connie Palmen steeds meer op elkaar gingen lijken, hun uiterlijken groeiden symbiotisch naar elkaar toe, het gaf mij het beeld dat ze volledig bij elkaar hoorden.

'Mister D66' is dood. Zijn D66 is na enkele coma's springlevend. Niet meer als de club van aardige buitenstaanders, maar na vorige week als een eigenzinnige bestuurderspartij waar het woord kroonjuweel niet meer valt. Maar als er bij D66 nu één kroonjuweel was waar het nog vaak over zal gaan, dan was het Hans van Mierlo.

Er is veel ellende op de wereld. Zeker als je kind bent. Zeker als je in een katholiek internaat bent opgegroeid, een te aardige zwemleraar had, of een turncoach die je zo lekker over het paard hielp en je dan aaide over je bezeerde billen. 

Misbruik van kinderen is van alle tijden. Het is niet het exclusieve domein van celibataire godsdienaren, loshandige vaders, naar alcohol en after shave ruikende ooms, of overijverige maatschappijleraren.

Het is wijd verbreid, maar het raakt nu de rooms-katholieke kerk in al haar voegen. Van Boston tot Berlijn en Brabant komt het ene rapport na het andere schandaal in alle ellendigheid eindelijk naar buiten.

Oud-minister en Haagse burgervader Wim Deetman mag nu een 'breed, extern en onafhankelijk' onderzoek leiden naar seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk in de vorige eeuw. Dan klinkt ver weg, de vorige wwue, maar dan hebben we het dus ook over 1999, eergisteren dus. 

Ierland schokt nog na van het rapport dat vorig jaar massaal misbruik van kidneren door priesters blootlegde. Aartsbisschop Martin kon niet anders dan constateren dat er '..een dramatische en steeds grotere kloof is tussen kerk en jongere generaties en de schuld daarvan ligt niet in eerste instantie bij de jongeren..'. Het ooit zo katholieke Ierland ontkerkt in razend tempo.

Nu is Nederland aan de beurt en zal er dit jaar een grootschalige 'coming out ' zijn van getuigenissen en van diepbeleefde schuldbekentenissen. In de VS met zijn claimcultuur brengen alle schandzaken menig kerkbestuur terug bij de armen, daar waar zij zo van zeggen te houden. De bedelstaf wacht u.

De hier schier onbekende Amerikaanse band Sloan had in het liedje 'Coax Me' het prachtige zinnetje 'It's not the band I hate, it's their fans'. Daar moest ik direct aan denken toen ik de foto voor bij deze blog zag: http://www.youtube.com/watch?v=5mnLF6c8bLA

Velen misbruiken Zijn naam door het misbruiken van kinderen en het schenden van de eigen geboden. Diepgevoeld verdriet en oneindig klinkende excuses kunnen het verdriet, de ellende en het levenslange leed van zovelen niet wegpoetsen.

Als God bestaat, dan heeft hij rare kostgangers gekozen om zijn fanclub te leiden...

Politiek is net voetbal. Je zit altijd te wachten op het volgende relletje. Genoeg politici om het vuurtje aan te steken en zichzelf in de voet te schieten. Het openbare ambt trekt de nodige gelukszoekers, nonvaleurs, warhoofden en ijdeltuiten. Gerda Verburg, bijvoorbeeld. Of 'Glossy Gerda', zoals zij voortaan door het leven moet.

Gerda Verburg was en is nog even minister van Landbouw en Visserij. het is maar dat u het weet, maar u wist het vast niet. Daarom heeft haar ministerie € 400.000 gestoken in een glossy die Gerda in het laaglandzonnetje moet zetten met het 75-jarig bestaan van haar ministerie als excuus.

Domme ijdeltuiterij en een slecht signaal in schaarse tijden. Maar de verleiding bleek te groot om het door geruimde geiten en grote onopvallendheid gedomineerde politieke bestaan nog wat op te leuken. De Tweede Kamer dacht daar iets anders over. Die hebben de minister genood zich te verantwoorden voor haar ijdele spilzucht.

Kijk naar de politieke kaart van Nederland en je ziet waarom het CDA vrijwel altijd de landbouwministers levert. Het oneindig laagland waar het goed boeren is, is van oudsher het land van de christen-democraten, het land waar het leven goed is en waar de Rabobank haar wortels heeft.

Dat is overigens ook het land waar intensieve veehouderij nog steeds geen vies begrip is en waar op goed christen-democratische wijze de belangen tussen mens, dier, milieu en geld verdienen goed worden gewogen. Waar dat toe leidt, weet de Partij van de Dieren bijvoorbeeld maar al te goed.

PR in plaats van beleid, in plaats van beleid met goede PR. Het is de klassieke val waarin de middelmatigheid en de ijdelheid trapt. De Tweede Kamer zal Verburg op de vingers tikken. De minister zal beloven het nooit meer te doen. Daar rekenen wij op. Die kans geven we haar ook niet.

Pikanter is of de volksvertegenwoordigers de minister dwingen een faktuur van 4 ton aan het CDA te sturen voor deze glossy verkiezingsactie die volgens de minister '... een ode aan het groen is..'. De koe op de foto zag de bui al hangen voor Glossy Gerda. Die koe weet allang dat je je niet in de kont moet laten kijken...

'Kinderen eerst'. Dat was het credo van het rood-groene Amsterdams college. Scholen moeten veel beter presteren, slechte scholen moeten uiteindelijk dicht. Dat lot treft nu ook de Nicolaas Maesschool, de school van onze dochters. Niet omdat het onderwijs slecht is, maar omdat het gebouw niet deugt.

Gisteren haalde de Nicolaas Maesschool zelfs de voorpagina van Het Parool. 'School toparchitect moet nu al verbouwd'. In de kolommen van onze stadskrant brak gelijk een zwarte-pieten-spel uit tussen Stadsdeel en architecten, het leek veel op het jij-bakken van Bos en Balkenende.

De school is goed verstopt, een typische binnenpleinschool in Amsterdam-Zuid. Dik tien jaar geleden werd er na veel gezeur en gehannes op de plaats van het oude gebouw een nieuwe school neergezet voor een behoorlijk krap budget. En al jaren is er gezeur over ontwerp, functionaliteit en vooral het belabberde klimaat waardoor je flauw valt van de hitte of vernikkelt van de kou. Alle ingrepen tot nu toe hebben dat niet opgelost.

Nu gaat de school na de zomer dicht. Lekker is dat. De school om de hoek wordt nu een tramschool en vooral onze oudste dochter baalt. Komend schooljaar is haar laatste op de Nicolaas Maesschool, en dat laatste jaar moet ze dus haar eigen school uit.

Het lijkt erop alsof de € 2miljoen die nu in het gebouw gestopt wordt beter een decennium geleden geïnvesteerd had kunnen worden. Nu is het veel en duur geld, een langdurige ingreep, typisch 'penny wise, pound foolish'. En komt er in druk en hectisch Amsterdam twee keer per dag een niet-gewenste verkeersstroom naar een noodgebouw in de Hoofddorppleinbuurt op gang. Weinigen zullen daar vrolijk en rustig van worden.

Op de schaal van grote rampen is het natuurlijk niets, maar in onze kleine habitat is het een behoorlijk aanslag op tijd, flexibiliteit en veiligheid. En vooral het gevoel dat het allemaal niet nodig was geweest of allang echt goed verholpen had kunnen worden, maakt het nogal zuur.

Slechte scholen moeten dicht. Zeker. Maar slechte scholen mogen vooral niet worden gebouwd. Slecht opdrachtgeverschap, slechte architecten die het toch neerzetten met een te krap budget. Maar van de schuldvraag krijgen we nu geen betere school. Maar lessen zijn er wel te leren, daar is een school voor.

Ieder mens heeft recht op een afwijking. Ik ben keeper. Doelman van SC Buitenveldert 3. Als ik tenminste niet geblesseerd ben zoals nu. En nu duurt al vier weken.

Zaterdagochtend moest ik mij weer verbijten. De altijd lastige uitwedstrijd tegen Jos/Watergraafsmeer stond op het programma, maar ik ben nog te geblesseerd. Mijn middelste teen van mijn rechtervoet. Het botje aan de binnenkant. Vier weken geleden gebroken in een rechtstreekse confrontatie met de centrale spits van De Meer die ook zijn voet niet terug trok.

Op de foto is een keurige breuk te zien. Een fraktuur, extra-articulair ter plaatse van de proximale matafyse. Maar de stand is goed, zo heet het. Zo strompel ik al enkele weken rond en het kan nog even duren, zo waarschuwde de behandelend geneesheer. Maar ik kan er niet meer tegen. Ik wil spelen. Ik eis mijn plek onder de lat terug.

Ik ben dan ook zo'n mafketel die niet gaat kijken naar 'zijn' team. Dat kan ik niet opbrengen. Ik wil spelen, niet kijken. Dat heb ik altijd gehad. Ik heb ook nooit de keepers begrepen die te jong of op het eind van hun carrière zich verhuren als tweede of derde doelman en dan zelden of nooit meer spelen, beetje trainen elke dag, en af en toe in het tweede team, en verder op de bank. Brrrr.

Ik heb het ooit ook gedaan, mij verhuurd als reserve, en het was mijn vervelendste seizoen ooit, tweede doelman bij een ambitieuze zondagclub, in de eerste herfst van mijn carrière. Mocht ik de eerste doelman inschieten en daarna tot kwart over vier quasi-betrokken op de bank zitten. Gek werd ik er van. Tenenkrommend. 

Keepen is zeg maar helemaal mijn ding. Al hele vele jaren. Het is volgens mij nog steeds het leukste dat er is, en nu mijn rug het houdt, teken ik graag nog voor de nodige seizoenen bij.

In mijn hoofd ben ik bezig met hèt boek over keepen en de doelman. De werktitel is 'Elke bal is houdbaar'. Het is een theorie waar ik heilig in geloof. Elke bal is houdbaar. Dat er af en toe een goal invliegt, doet aan dat gedachtengoed niets af.

Elke bal is houdbaar. Zo moet ook de legendarische Russische doelman Lev Yashin onder de lat hebben gestaan. Hier moet hij elke vezel in zijn lijf strekken tijdens de wedstrijd tegen West-Duitsland op de WK 1966 in Engeland. Yashin, Banks, Van Beveren en de veel te vroeg overleden Tonny van Leeuwen. Dat waren (en zijn) helden van me zoals helden zich vormen in je jeugd en je leven bij je blijven.

Over de in 1971 verongelukte Van Leeuwen heb ik een boekje in voorbereiding. De eerste twee hoofdstukken staan. Het boek gaat 'Down on the Corner' heten. Kenners weten waarom. Nog twee weken, dan mag ik zelf weer onder de lat, thuis tegen Aalsmeer. Elke bal is houdbaar...