In de vroege vrieskou vanochtend voor vriendschappelijke bijstand naar Zaanstad voor een mooie kleine afscheidsplechtigheid en crematie. De moeder van een goede vriend was overleden. Ze was bijna 83 jaar geworden. Haar dood kwam niet onverwacht. Maar aan haar 'descendants' de zware taak afscheid te nemen.

Lang had ze gestreden met en tegen Alzheimer, en zo was er al langer toch vrede met haar al langer aangekondigde dood. Dat verklaarde voor mij de vrolijkheid-in-droefenis en de herinneringen die blijkbaar al een plaats hadden kunnen vinden. Het was klein en mooi, en er was prachtige muziek van Simeon ten Holt, Astor Piazzola, en Philip Glass, en dat voor een vrouw die - heel bijzonder - nooit iets met muziek had.

Onbedoeld, zoals het leven gaat, werd deze zaterdag de dag van de dood. Na de crematie was er later op de dag de film 'The Descendants', een familiedrama waarin de moeder een zwaar bootongeluk krijgt, in coma raakt, niet meer beter wordt, en waar de behandeling - op haar vastgelegde verzoek - gestaakt moet worden.  

Normaal krijg ik bij het woord familiedrama al erge jeuk, maar deze film van Alexander Payne neemt je mee en raakt je, misschien juist wel omdat het een slow movie is zonder grote gebaren en opbollend effectbejag. En eindelijk is er voor George Clooney eens een serieuze vaderrol waarin hij in de verwerking van alle leed en drama een band vindt met zijn beide eerst onhandelbare dochters.

Het knappe van 'The Descendants' is de hoge mate van invoel- en inleefbaarheid, je zit eigenlijk gewoon naar jezelf te kijken in plaats van naar een verhaal dat oneindig ver van je afstaat. En Clooney, met de trouwe hondenogen en met zijn nespressokoffiegeur, is overtuigend herkenbaar, kwetsbaar, klein, maar ook sterk en zelfs voorop in de strijd.

Payne bouwt gelukkig ook de nodige lachmomenten in, zoals die er ook vanochtend bij de crematie toch waren. Invoelbaar drama. Met het onvermijdelijke 'that's it'. Vanochtend. En vanmiddag. Zo werd een vrieskoude dag toch een dag vol leven, en optimisme, van verder en opnieuw. En het was ook even enkele minuten genieten van Beau Bridges, de broer van Jeff, heel lang niet gezien, maar hier een prachtige hoofdbijrol.