Het is niet goed of het deugt niet. Zoiets moet Job Cohen hebben gedacht toen donderdag de bom binnen de PvdA barstte na zijn duo-interview in Trouw met de nieuwe partijcommissaris Hans Spekman. Eindelijk iets van visie, eindelijk enig besef van richting, en dan breekt toch weer de pleuris uit.
Het was Limburgs fractielid Frans Timmermans die de aanval op Cohen opende. Grootste steen des aanstoots was dat de PvdA zich min of meer gelijkstelde aan de SP, een strategische en tactische blunder van de ergste soort, zo meende Timmermans. 'SP-Light', zo schamperde Timmermans.
Achter gesloten deuren vielen harde woorden, maar Job Cohen kwam naar buiten met de mededeling dat het kabinet bestreden zou worden 'Onder.Mijn.Leiding.' Dat klinkt stoer, maar het poogde vooral de onrust en ruzie en het gebrek aan vertrouwen te verbloemen. En iedereen weet: je bent de leider, of je bent het niet. En je bent het zeker niet als je roept dat je het bent. Dan ben je het dus niet.
Maar Job Cohen zit er nog wel, bungelt, en hoopt op een onverwacht succesje, en eigenlijk vooral op een kabinetsbreuk. Het zou niet alleen de aandacht afleiden, maar ook de mogelijkheid op een sprong voorwaarts bieden. Om hem heen hebben er weinigen echt vertrouwen in, er hangt een geur van verraad en dolksteken in de partij. Maar tot nu toe steekt er ook nog niemand de vinger op om Cohen af te lossen.
En zo strompelt de sociaal-democratie verder voorwaarts, maar waarheen? De ideoloische veren komen uit de kast, en we moeten weeg grip krijgen op de samenleving. Op zorg en onderwijs, en alles wat we nog meer de vrije markt op hebben geslingerd en waar we zo ongelukkig van worden. Mooi. Prima. Graag. Waar wachten we nog op?
Het grootste probleem is echter niet dit kabinet, maar de PvdA zelf. Zelfs in dit barre klimaat slaagt de partij er niet in om een verhaal te vertellen, maar schiet het steeds in eigen voet. En dat gebeurt dus Onder.Zijn.Leiding. Dat daar (nog) geen conclusies aan worden verbonden, zegt alles over de lamheid waarmee de partij zichzelve geslagen heeft.
Het was Limburgs fractielid Frans Timmermans die de aanval op Cohen opende. Grootste steen des aanstoots was dat de PvdA zich min of meer gelijkstelde aan de SP, een strategische en tactische blunder van de ergste soort, zo meende Timmermans. 'SP-Light', zo schamperde Timmermans.
Achter gesloten deuren vielen harde woorden, maar Job Cohen kwam naar buiten met de mededeling dat het kabinet bestreden zou worden 'Onder.Mijn.Leiding.' Dat klinkt stoer, maar het poogde vooral de onrust en ruzie en het gebrek aan vertrouwen te verbloemen. En iedereen weet: je bent de leider, of je bent het niet. En je bent het zeker niet als je roept dat je het bent. Dan ben je het dus niet.
Maar Job Cohen zit er nog wel, bungelt, en hoopt op een onverwacht succesje, en eigenlijk vooral op een kabinetsbreuk. Het zou niet alleen de aandacht afleiden, maar ook de mogelijkheid op een sprong voorwaarts bieden. Om hem heen hebben er weinigen echt vertrouwen in, er hangt een geur van verraad en dolksteken in de partij. Maar tot nu toe steekt er ook nog niemand de vinger op om Cohen af te lossen.
En zo strompelt de sociaal-democratie verder voorwaarts, maar waarheen? De ideoloische veren komen uit de kast, en we moeten weeg grip krijgen op de samenleving. Op zorg en onderwijs, en alles wat we nog meer de vrije markt op hebben geslingerd en waar we zo ongelukkig van worden. Mooi. Prima. Graag. Waar wachten we nog op?
Het grootste probleem is echter niet dit kabinet, maar de PvdA zelf. Zelfs in dit barre klimaat slaagt de partij er niet in om een verhaal te vertellen, maar schiet het steeds in eigen voet. En dat gebeurt dus Onder.Zijn.Leiding. Dat daar (nog) geen conclusies aan worden verbonden, zegt alles over de lamheid waarmee de partij zichzelve geslagen heeft.
RSS Feed