De glorie van United is groot, maar hing ooit aan een zijden draad. Op 6 februari 1958 stortte een toestel met team en entourage van United te pletter op de besneeuwde startbaan van het vliegveld van München. Ruim 20 mensen vonden de dood, waaronder 8 spelers. Onder hen het talent aller talenten Duncan Edwards die 15 dagen in een ziekenhuis van München voor zijn leven vocht maar toch verloor.
Het team van United in 1958 heette liefkozend 'Busby's Babes', de kinderen van manager Matt Busby, een jong en zeer getalenteerd elftal dat furore maakte in de Britse competitie. Na de ramp van München dacht iedereen dat het voor heel lang gedaan zou zijn met Manchester United, maar Busby - die de ramp ook maar net overleefde - bouwde een nieuw elftal dat in de tweede helft van de jaren '60 ook weer furore maakte met George Best, Dennis Law enook routinier Bobby Charlton, survivor van de vliegramp.
Britten en München. Het klikt niet. Twintig jaar voor het drama van Manchester United was de Britse premier Chamberlain bij Hitler op bezoek en liet zich daar een rad voor ogen draaien. Vanuit München vloog hij terug naar Londen waar hij met een papiertje zwaaide en verklaarde dat hij 'peace in our time' had gered. Een krap jaar later viel Duitsland Polen binnen. De rest is bekend.
Het toestel met Manchester United aan boord verongelukte twee dagen voordat ik werd geboren. Behalve ik heeft niemand daar iets aan. Maar het plaatst de ramp van en voor United voor mij in de tijd. Net zo goed als de speciale klok bij Old Trafford altijd de datum 6 februari 1958 aangeeft.
Ruim een halve eeuw na München herdenkt en eert Manchester nog steeds zijn gevallen helden, zoals op de foto uit 2008, 50 jaar na de ramp, en het tijdstip van 3.04 pm, het moment dat het vliegtuig weer niet los kwam en te pletter stortte.
De klok is 'bevroren' op die 6e februari 1958. De club zelf is natuurlijk verder gegaan, hoe moeilijk dat ook was in de jaren na de ramp. Het geeft het woord United uit de naam alleen maar nog meer lading.



RSS Feed