En dan komt het einde toch altijd nog onverwacht. Job Cohen is weg als politiek leider van de PvdA. Het was op. Over. Uit. Klaar. Sluiten. Niemand is verbaasd. Iedereen telde af. Het is veelzeggend dat iedereen die nog wat aardigs wil zeggen de 'integriteit' van Cohen onderstreept, daarmee tegelijkertijd ook onderlijnend hoe het daar gemiddeld mee is gesteld bij politici.

Senator Marleen Barth ging nog wat verder. Zij weet het vertrek van Cohen aan het huidige politieke klimaat. Volgens mij onderstreept die stelling slechts de ongeschiktheid van deze politiek leider. En als je anderen als Calimero de schuld moet geven van het falen van je eigen baas, dan is het ravijn waar je inkijkt behoorlijk diep.

Geen Elfstedentocht. Nog net Friso. Geen Job meer. Het zijn moeilijke tijden. Gelukkig zal het spoedig voorjaar zijn. Dan poetsen we Gorter weer op. Lammeren springen in de wei. We gaan weer moedig voorwaarts. Op naar het licht en de warmte.

In alle rellen en breaking news van de dag verliezen we al snel en net te makkelijk iets van hoofdlijnen uit het oog. Job Cohen kon de PvdA niet redden, maar redt de PvdA zich dan wel zonder Job? Volgens mij stond Beatrix op aftreden en toen kwam er plots een lawine. En moeten we misschien inmiddels gaan accepteren dat er nooit meer een Elfstedentocht op natuurijs komt?

Ook al een tijdje weinig of niets meer over de Euro gehoord. Merkel moest een president wisselen, en Sarko is op zijn Frans aan het moddergooien om zijn volgende presidentiële ambtstermijn binnen te sleuren. Onze pensioenen verdampen, de werkloosheid giert, maar Rutte blijft lachen, dus ergens moet het blijkbaar ook leuk zijn.

Voor Cohen was het dat niet. Het was 'a hell of a Job', en iedereen die een kleine twee jaar geleden liep te juichen bij de gelanceerde erfopvolging van Bos door Cohen, heeft zich vergist en verrekend. Nederland is niet meer van de PvdA, net zomin als Nederland nog van het CDA is. Cohen was de exponent van een tijd niet meer bleek te zijn, en is dat dan zijn schuld?