Ik kende Floor van der Wal niet. Zij kwam pas mijn leven in op het moment dat ze vorig jaar maart op het Amsterdamse Mercatorplein was doodgereden door Mohammed S. De cabaretière werd 26 jaar oud. Het verdriet is nog levensgroot aanwezig, maar Mohammed S. is vrij man.

Oh ja, zeker, hij heeft in de gevangenis gezeten, maar dat was van bijzonder korte duur, en wat hem betreft was hij ook nooit gepakt en veroordeeld. Je leest het wel vaker de laatste tijd, types die een aanrijding veroorzaken die doorrijden, omdat ze stoned, dronken, onopgevoed, a-sociaal, of een combinatie ervan zijn.

Mohammed S. reed dus ook door, en kon slechts worden gepakt omdat één van de nummerplaten van zijn Golf eraf was gevallen. Ik kan mij uit de media herinneren dat hij veel te hard reed, door rood, vanuit een verkeerd voorsoorteervak, en dat hij dus na het veroorzaken van een dodelijk ongeluk ook nog eens doorreed.

De sporen zijn nog vers, de veroordeling recent, maar deze doodrijder staat dus alweer 'buiten'. Van de oorspronkelijk geeiste vier jaar cel bleven op 22 september vorig jaar nog 18 maanden over, waarvan 6 voorwaardelijk. Dat zou betekenen dat de dader pas op 22 september van dit jaar vrij zou moeten komen.

Maar er was waarschijnlijk aftrek van voorarrest. En hij werd ook nog eens zes weken vervroegd vrijgelaten voor een re-integratieporgramma. Om zijn terugkeer in de samenleving te begeleiden. Cursusje wie-komt-van-rechts en wat-betekent-rood-licht? I doubt it...

Ik kan niet zo tegen het gehuil en gejank en de roep om zwaardere straffen. het is het zo makkelijke antwoord op grote problemen die maar niet weggaan. Maar los van lengte en duur, is er ook nog zoiets als gevoel, maat, maatvoering, begrip, empathie en toch ook de verhouding tussen daad en revanche. De weegschaaltjes van vrouwe Justitia. Die zijn hier volledig uit balans.

Het Parool gaf Hans van der Wal, de vader van Floor, zaterdag ruimte om zijn hart en gal te luchten. 'Wij herdenken Floor en hij loopt al buiten', was een kop boven het artikel die mij hard raakte en mijn eigen soms zo genuanceerde opvattingen omver schopte. Hij was boos. Zijn vrouw was boos. En ik was met hen boos. Niet vanuit gemakkelijk meehuilen, maar vanuit oprechte woede.

En die woede komt natuurlijk ergens vandaan. Ik ben net als Hans vader. En ik hou hart en ziel vast met mijn kinderen in dit verkeer. Daar waar Mohammed S. vele vrienden heeft. Waar niet voor niets vandaag Peter van Heemst in Rotterdam actie wil in 30-kilometerwijken waar tuig en psychopaten en ook brave huisvaders met kinderzitjes in de leasebak als imbecielen rijden.  

Hans van der Wal sprak over een 'enorme woestheid.' Hij voelt zich onbegrepen, niet gehoord, en verraden. Je kind doodgereden, en het 'systeem' maakt zich druk over hoe het met de dader gaat. Hans van der Wal weet niet of hij een hogere straf had willen zien, maar dit voelt zo 'onrechtvaardig'. Ik voel dat met hem mee. En ik vind het moedig en getuigen van veel kracht dat zij met deze klap in hun gezicht hun verhaal wilden en durfden te vertellen.