Geen idee meer hoe de kronkels liepen door mijn hoofd. Misschien kwam het door de pijnstillers, of het was gewoon een klassiek en eigenlijk nogal voor-de-hand-liggend voorbeeld van associatief denken. Hoe dan ook, ik maakte in mijn hoofd een mooie tijdreis naar de dag van toen.

Ik weet nog waar het begon. Bij Toto. De Amerikaanse band Toto uit L.A., die hier ooit grote hits scoorde met 'Hold the Line', 'Rosanna', en 'Africa.' Ik las het bericht dat Toto komende zomer naar Pinkpop Classic komt, het bijprogramma van Smeets' grote Pinkpop, naast andere toppers van toen als Fischer Z, Big Country, en ons eigen Massada dat ooit een hit had met 'Latin Dance.'

In mijn geheugenjungle bleek het maar een klein pad van Toto naar Frits van Turenhout, het fenomeen dat in zwart-wit Nederland op zondag om half 5 via de radio de voetbaluitslagenen de toto-resultaten  tot ons bracht. Zijn claim-to-fame is de vaak geïmiteerde wijze waarop hij soeverein null-null kon zeggen, bekakt bijna, met een aangehouden l, en de 0-0 werd er bijna automatisch interessanter van dan de uitslag sec deed vermoeden.

Toto is er nog, ofschoon hun fameuze drummer Jeff Porcaro al vele jaren in de notenhemel zweeft. Amsterdammer Frits van Turenhout is ook niet meer onder ons. Maar door deze blog heb ik wel iets over hem geleerd. Van Turenhout was een Amsterdammer, uit 1914, een zanger (Fred Starewood), en tot zijn zestigste keepte hij in het voetbalteam van de Omroep Sport- en Ontspanningsvereniging.

Dat is nog eens een voorbeeld en wenkend perspectief voor mij, keepen tot je zestigste, ik kan dus nog wel een aantal jaren onder de lat. Hopelijk hou ik dan af en toe nog eens de null. En als dat dan weer eens lukt, dan loopt die kronkel in mijn hoofd vast naar Frits van Turenhout. Oh ja, en het grootste succes als zanger had Starewood met 'Zij had een wipneus en een kersenmond.' Toen was dat ongetwijfeld heel serieus. Nu zou het wel heel erg camp zijn..

Ik ben een voetballer, maar het is een sport waar je niet teveel over moet kletsen. René van der Gijp, Johan Derksen, Jack van Gelder, het gaat toch altijd over die niet te missen kans die toch hoog over vliegt, de verkeerde wissel, en of de trainer terecht de laan uitvliegt. Boeit niet. En wie zit er te wachten op het commentaar van de trainer die eigenlijk een punt had verdiend, of op de analyse van Excelsior - De Graafschap?

Over muziek kun je veel zinniger dingen zeggen dan 'diepe pass-voorzet-goal.' Het is jammer dat er geen live-opnamen zijn van Mozart die zijn eigen pianoconcerten speelt, of een interview met Beethoven of Bruckner. Maar de VPRO heeft wel de serie 'Classic Albums' waarin het ontstaan van 'klassieke' popalbums wordt gereconstrueerd en een poging tot anlyse wordt gedaan van wat dat album zo speciaal maakt.

Recent zag ik een mooie aflevering over The Doors en hun gelijknamige album, vorige week een fraaie aflevering over het tweede album van The Band, en gisteren 'Dark Side of the Moon' van Pink Floyd. Met alle lovende woorden over de serie, het is wel raar dat de LP in de leader van het programma op de draaitafel verkeerdom draait. Blunder. Of is het een grap dat we 'terug in de tijd' draaien?

'The Band' uit 1969, de opvolger van 'Music from Big Pink', staat als hét album van de Canadees-Amerikaanse band, mooi omschreven als 'een paspoort terug naar het Amerika dat de Amerikanen niet meer (willen) kennen,' en muzikaal een tot dat moment ongehoord muzikaal amalgaam van country, hillbillie, blues, Appalachen-folk en rock van vijf doorgewinterde musici die ook Bob Dylan hadden begeleid.

The Band geeft het oude Amerika uit lang vervolgen tijden een stem en een geluid en opgeroepen beelden, en hun nog steeds overdonderende 'The Night They Drove Old Dixie Down' is misschien wel het alternatieve volkslied van het Zuiden van de V.S., van de Dixies, en hun Robert E. Lee.

Pink Floyd bracht in 1973 'Dark Side of the Moon' uit, een album dat een onwaarschijnlijke 750 (!) weken in de Amerikaanse hitlijsten stond, en dat nog steeds wordt gezien als een landmark, een totaalbeleving met toen - en nu nog - een enorme impact, en de prachtige zin van Roger Waters 'volharden in kalme vertwijfeling is de Engelse manier.' Prachtig om een demo van 'Money' te horen als een bluesenummer.

Gitarist en zanger David Gilmour gaf een mooi eindcommentaar. Hij vond het jammer dat hij de LP niet als een fan voor het eerst en integraal op zijn koptelefoon had kunnen horen. Wat een impact dat gehad zou hebben. Hij zal het nooit weten hoe 'Dark Side of the Moon' dan bij hem had gewerkt.

En na hun megasucces en 'Money' kwam al snel de vraag 'Why?' en 'What's next?' In ieder geval 'One Day Closer to Death.' Hun volgende album zou niet voor niets 'Wish You Were Here' gaan heten. Het sterrendom bereikt, en nu werd het pay back time.. 

Amsterdam en Rotterdam. 020 en 010. Vrienden zullen het niet worden. Al was het maar vanwege het voetbal. En al was het maar omdat er een nummer één moet zijn waar de nummer twee op afgeeft en tegenaan schopt. Zoals de legendarische reclamecampagne 'We try harder' van autoverhuurder nummer 2 Avis tegen marktleider Hertz.

Maar in Mokum zijn we ook de rotste niet, al ziet menig Rotterdammer ons hart graag gekookt op onze rug hangen. Gisteren lieten we zien de nummer twee best serieus te nemen. De PS van Het Parool was een special over 010, 'Geeft mijn maar Rotterdam.'

Ik woonde er ooit zelf, en ben exemplarisch voor de dominante migratiestroom van 010 naar 020. Maar misschien ben ik ook wel exemplarisch voor die wat ´opgesloten´ Amsterdammer die het liefst zijn Jeruzalem niet verlaat en alles daarbuiten saaie provincie en stomme boeren vindt en vooral ook heel erg veel minder dan het eigen 020.

Rotterdam wordt nooit Amsterdam, maar heeft wel tijdelijk John Guidetti,´s nachts Jules Deelder, De Ballentent voor gehaktballen en bier, Gerard Cox, de Koopgoot, KunstHal, Euromast, Hotel New York en het is de bakermat van Patatje Kapsalon, de caloriehutspotbom die uitermate goed valt op een avond los.

Door de hoogbouw en de tocht geniet je er minder van de zon en lijkt het altijd maar te waaien. Ik verzin het niet, Rotterdammers zeiken er zelf over. Je kunt wel harder je best doen, maar het blijft toch nummer 2, de runner up, veel ambitie, grote bek, klein hart, hand in hand, en geen woorden maar daden.

En dan zit er ook nog een burgemeester die wethouder was van 020. Dat is toch wel een grote belediging voor de Maasstad. In de Ballentent vertrouwen ze hem niet, zien hem bij de eerste de beste mogelijkheid vertrekken voor nog iets leukers. Dat hij voor Feyenoord is, zien ze eerder als een rookgordijn dan als een teken van loyaliteit. Zo diep zit het tussen nummer 1 en nummer 2, tussen 020 en 010.

Maar dankzij Het Parool weten we nu wel waar we moeten zijn als we dan toch een keertje in 010 geraken. En we weten wat een kapsalon is. En dat we er geen patatje bij moeten zeggen, want dat weten ze gelijk dat je niet uit 010 kompt...

Six. Een gekende naam in Amsterdam. De familie Six was een van de invloedrijkste families in de hoofdstad. Maar de 'roots' liggen elders, in de Zuidelijke Nederlanden. Six is dus het Franse zes, en niet het Engelse. Na de val van Antwerpen in 1585 kwam het Hus Six naar Amsterdam om er nooit meer weg te gaan.

De familie Six is al vier-en-een-kwart-eeuw verbonden met Amsterdam en met bestuur en kunst. Jan Six I was regent en schrijver, Jan Six II was burgemeester, en generaties na hen waren politici, archeoloog, kunsthistoricus, verzetsstrijder en - zoals nu Jan Six - kunsthandelaar.

Jan Six - de eerste - werd in 1654 prachtig en machtig vereeuwigd door Rembrandt. Het prachtwerk was in 2010 uit de collectie van de Six-familie een tijd in het Rijksmuseum te zien. Huis Six was bestuur en kunst, en de kunsthandelaar Jan Six die nu handelt vanaf de Herengracht, groeide op tussen de kunstcollectie van zijn familie met daarin het prachtige portret van zijn voorvader.

In Het Parool in 'geld moet rollen' vandaag Jan Six die met passie praat over kunst, verzamelen, verdienen, liefde, kijken en de familie en de toekomst. Over zijn obsessie met de Vijfde Symfonie van Beethoven waar hij 32 uitvoeringen van had, en het orgeltje van Ray Manzarek van The Doors in het intro van 'Touch Me' van The Doors, de huwelijksmuziek van Jet en Jan Six.

Verwijzend naar de voorvaderen geeft Jan Six aan dat hij nu 'gewoon geld moet verdienen en belasting moet betalen', iets wat een aantal generaties eerder niet zo nodig was. Andere tijden. Oud geld, nieuwe realiteiten.

Maar wat niet veranderd is, is de familietraditie dat de oudste zoon van de oudste zoon het beheer over de kunstcollectie Six in het huis aan de Amstel overneemt. Daarvoor staat Jan Six nu in de grondverf.

En toen ik het stuk van en over Jan Six las en de Franse achtergrond vond, schoot me ineens de naam van Didier Six te binnen, veelvuldig Frans voetbalinternational, grillig aanvaller, in 1984 met het Franse team in eigen land en met Michel Platini Europees kampioen, en sinds kort bondscoach van Togo. Zo kan het ook gaan.

André Ooijer stopt bij Ajax. De bijna 38-jarige verdediger hangt aan het eind van dit seizoen zijn profkicksen aan de wilgen. Niemand zal van dit bericht vandaag in de media hebben opgekeken. Behalve ik. Want André Ooijer en ik hebben een speciale band. Alleen weet Ooijer daar niets van. 

Het zal rond 1993 zijn geweest. In een nabrander van mijn nooit echt goed van de grond gekomen keeperscarrière, werd ik op een veredeld kroegenvoetbaltournooi alsnog en op de valreep gescout door trainer Rob Uytermerk die mij verleidde om tweede keeper bij vv Animo (het latere en inmiddels overleden Xanthos) te worden.

En zo geschiedde het toch en alsnog dat ik net wat jonger dan Ooijer nu nog hoog in het zondagse amateurvoetbal terecht kwam en daar voor enkele zilverlingen het genoegen mocht smaken van betaald voetbal. Niet dat ik veel aan spelen toekwam. Voor mij als eerste doelman stond de van FC Haarlem afkomstige Marcel Oost, en die verdiende niet voor niets flink wat meer dan ik, al was het maar omdat hij van verder moest komen. 

Animo speelde toen in de zijtuinen van Ajax, vlakbij Zeeburgia, onder de rook van De Meer. De banden met Ajax zullen goed zijn geweest, want naast een bekerwedstrijd tegen het 2e van Ajax (met een toen net weggedegradeerde Stanley Menzo) mocht ik ook mijn minuten maken tegen spelers die het nog zouden gaan maken en spelers die het niet gingen halen.

Ik werd gekgetikt door de maat 52 van Nwanko Kanu, net uit Nigeria geplukt, een slungel met elastieken benen en met beweigingen die ik als ervaren keepersrot echt niet kon volgen. En er was een bleke, spichtige, lange rechtsback. Ik had nog nooit van hem gehoord. Het bleek André Ooijer te zijn. 'Hé, Ooijer, korter', klonk het, en 'Tsjezusss, Ooijer, kom nou..'. 

Amsterdammer Ooijer haalde het niet. Maar via Volendam, Roda JC, PSV (2x) en Blackburn Rovers kwam hij in 2010 via de achterdeur toch nog bij Ajax binnen als 12e man, de ervaren rot voor als het nodig is. Ooijer was geen groot talent, maar heeft het maximale uit zijn carrière gehaald, zo schat ik, en dat is iets dat ik niet kan zeggen. En hij speelde ook nog even 55 interlands. Dat kunnen toch ook niet echt veel spelers hem nazeggen.

'André Ooijer, daar heb ik nog tegen gespeeld.' Dat was mijn zinnetje en mijn bruggetje naar mijn eigen voetbalverleden. Ik - ja, jullie papa - had nog tegen de Ajax-mannen gespeeld, en die Oojer, die spichtige, die speelt nu nog steeds, en weer bij Ajax. Maar nog heel even maar. Dan is het klaar. En dan kan ik niet meer naar die Ooijer wijzen. Dan kan ik echt alleen nog maar zeggen dat ik zaterdag toch best behoorlijk heb gekeept tegen Swift 8, of dat er tegen Argon 6 echt geen houden aan was. 

Frank de Boer heeft respect voor de keuze van Ooijer om te stoppen. Hij was volgens De Boer 'de aanvoerder van de kleedkamer.' Die hebben wij bij SC Buitenveldert nu dus weer niet. Maar ja, amateurs. Ik zal André Ooijer gaan missen, dat begrijp je...
 

Oranje gaat op zwart. In uitwedstrijden speelt het Nederlands voetbalelftal voortaan in het zwart, de kleur die vroeger was voorbehouden aan de scheidsrechter. Het zwart - met toefjes oranje - vervangt het traditierijke witte shirt met rood-wit-blauwe V dat een eerbetoon was aan het tenue dat het eerste Nederlandse team droeg in 1905.

Dat voetbalverleden gaat overboord in de nieuwe styling van Nike. De nieuwe zwarte lijn heet 'nieuwe meesters' en grijpt daarmee terug op een nog veel ouder fenomeen: de grote schilders van ooit, oude meesters als Rembrandt van Rijn en Johannes Vermeer.

Want de halfgoden van nu zijn volgens Nike de nieuwe meesters, en het huidige elftal boezemt zoveel ontzag in bij tegenstanders dat het krachtige zwart de status van dit Oranje ook visueel moet onderstrepen. "Daar past zwart, dat een krachtige en autoritaire uitstraling heeft, goed bij", aldus Nike.

En dat is goed gezien. De autoritaire fascisten van Mussolini werden niet voor niets zwarthemden genoemd. 'Onze eigen' NSB was ook niet vies van zwart. En dan zwijgen we nog maar over de SS. Gelukkig geeft Nike aan er goed over nagedacht te hebben, veel research te hebben gedaan, en de nodige Oranje-spelers te hebben laten meedenken. Dus dat zit wil goed. 

De kleur van de dood, het krachtige, autoritaire zwart. Ik weet het niet. Het is even wennen, zullen we maar zeggen. Misschien is het ook wel om onze eigen angstduivels te bestrijden. Deze zwarte pakken zijn immers alleen voor uitwedstrijden, thuis blijven we trouw aan oranje.

Of misschien heb ik gewoon de pest in en ben ik jaloers. Want Nike komt wel weg met die ´nieuwe meesters´, terwijl ik als krullenjongen/marketeer bij Het Nationale Ballet ooit werd teruggefloten voor een advertentie waarin ik het internationaal vermaarde choreografentrio Van Dantzig-Van Manen-Van Schayk de ´Hollandse meesters van de 20e eeuw´ noemde. 

Die advertentie heeft het nooit gehaald.´Dat roepen we niet over onszelf´, was de uitleg van artistiek directeur Rudi van Dantzig. Die al dan niet valse bescheidenheid is bij dit zwarte Oranje ver te zoeken. Van der Wiel, Van der Vaart, Van Persie, het zijn de nieuwe Hollandse meesters, internationale grootheden, met binnenkort de bijpassende autoritaire uitstraling van een team dat hoog in de rankings staat maar pas één keer echt wat heeft gewonnen, en dat is ook al weer 24 jaar her. Ach ja, oude meesters.

Oh ja, ik vind de shirts best mooi...

De dood had al een tijdje terug hard en langdurig aangeklopt, maar het overlijden is toch altijd een moment van schrik, het gevreesde wordt definitief. Zoals vandaag voor Jan Carmiggelt, 68 jaar pas, en nu op weg naar de eeuwige voetbalvelden.

Ik kende Jan eigenlijk nog niet zo lang, een seizoen of drie, ik ben een late toevoeging aan het elftal van SC Buitenveldert zaterdag 3 dat al eeuwen lijkt te bestaan en dat van vader op zoon of neef en vriend over gaat.

Jan was technisch directeur, duvelstoejager, spiritueel leider, voorganger, aanjager, commissaris en wat al niet, en dat alles onbezoldigd en uitermate vrijwillig. Een hele oude jongen, of een hele jonge oude man, guitig, stout, dwars, licht recalcitrant, het soort man dat je ook direct enorm mist.

We waren straatgenoten, en dat kwam voor een verre uitwedstrijd goed uit toen ik geen auto had. Ik stapte naast Jan in zijn antracietgrijze Volvo Station, het jaren '80-model dat het zo lang zo goed deed in de betere Amerikaanse suburbs, ideaal gezin met twee kinderen en labrador.

Maar die auto was meer een rijdende asbak, binnen twee minuten was ik weggapaft en uitgerookt en moest mijn raam hoognodig open. Jan rookte als een een kudde ketters op een brandstapel, en spoelde het graag weg met witte wijn, bij verlies uit troost, bij winst uit euforie.

"Hé, fijne knul", was een standaard Jan Carmiggelt-begroeting die altijd voelde als een handwarm bad. Op onze leeftijd en met onze cv's moet het voetbal vooral heel erg leuk zijn, en daar heb je vooral heel veel leuke mensen voor nodig. Mensen zoals Jan Carmiggelt, onze eigen JC.

Dus staan er direct prachtige pareltjes met warme woorden op de mail. Jaap schreef net "God rukkerderukt altijd eerst de mooie mensen weg. Ik kan zaterdag in de kleedkamer op De Toekomst er zo een paar aanwijzen die Hij voor mijn part in een hele bundel tot zich had mogen roepen." Maar het werd dus Jan. Lege handen.

Bij Frits blijft "eeuwig in zijn hart na een wat uit de hand gelopen voorbereidingsdiner bij de Italiaan in de Jacob Obrechtstraat waar Jan als oppepper voor de slechts acht uur later te spelen uitwedstrijd tegen RKAVIC uitriep, ‘mannen, morgen de gehate kathoilieken’."

Jan is niet in het harnas op de middenstip gestorven, maar wel nog heel lang blijven komen naar zijn 'cluppie' waar het niveau zich iets te vaak naadloos leek aan te passen aan de wankele toestand van Jan.

Nu het laatste fluitsignaal. Er is verdriet en vreugde. Zoals het gaat als het goed is. De netten hangen halfstok. Ons wachten nu de grootste uitdagingen: zaterdag van de Veteranen van Ajax winnen. Voor Jan. Voor die fijne knul. En volgende week nemen we afscheid. Voorgoed. Maar de bank blijft warm.

Morgen mag Ajax op het heilige gras van Old Trafford proberen een 2-0 achterstand op Manchester United goed te maken. Het zal niet lukken. De ploeg van manager Alex Ferguson is - in welke samenstelling dan ook - een flinke maat te groot voor Ajax.

De glorie van United is groot, maar hing ooit aan een zijden draad. Op 6 februari 1958 stortte een toestel met team en entourage van United te pletter op de besneeuwde startbaan van het vliegveld van München. Ruim 20 mensen vonden de dood, waaronder 8 spelers. Onder hen het talent aller talenten Duncan Edwards die 15 dagen in een ziekenhuis van München voor zijn leven vocht maar toch verloor.

Het team van United in 1958 heette liefkozend 'Busby's Babes', de kinderen van manager Matt Busby, een jong en zeer getalenteerd elftal dat furore maakte in de Britse competitie. Na de ramp van München dacht iedereen dat het voor heel lang gedaan zou zijn met Manchester United, maar Busby - die de ramp ook maar net overleefde - bouwde een nieuw elftal dat in de tweede helft van de jaren '60 ook weer furore maakte met George Best, Dennis Law enook  routinier Bobby Charlton, survivor van de vliegramp.

Britten en München. Het klikt niet. Twintig jaar voor het drama van Manchester United was de Britse premier Chamberlain bij Hitler op bezoek en liet zich daar een rad voor ogen draaien. Vanuit München vloog hij terug naar Londen waar hij met een papiertje zwaaide en verklaarde dat hij 'peace in our time' had gered. Een krap jaar later viel Duitsland Polen binnen. De rest is bekend.

Het toestel met Manchester United aan boord verongelukte twee dagen voordat ik werd geboren. Behalve ik heeft niemand daar iets aan. Maar het plaatst de ramp van en voor United voor mij in de tijd. Net zo goed als de speciale klok bij Old Trafford altijd de datum 6 februari 1958 aangeeft.

Ruim een halve eeuw na München herdenkt en eert Manchester nog steeds zijn gevallen helden, zoals op de foto uit 2008, 50 jaar na de ramp, en het tijdstip van 3.04 pm, het moment dat het vliegtuig weer niet los kwam en te pletter stortte.

De klok is 'bevroren' op die 6e februari 1958. De club zelf is natuurlijk verder gegaan, hoe moeilijk dat ook was in de jaren na de ramp. Het geeft het woord United uit de naam alleen maar nog meer lading.