Half Europa staat in brand, en wij vermaken ons hier met Idols voor politici. De ene partij na de andere trekt zichzelf op aan stijgende dagkoersen door hun zelf georganiseerde beauty contests waar nieuwe helden als Mona Keijzer worden geboren. Het gaat nergens over, maar het lult zo leuk en het dendert maar door.

Groenlinks had een nieuwe variant bedacht in de strijd om het leiderschap. Kandidaten mochten zich wel melden, maar de uitkomst moest natuurlijk wel zijn dat fractieleidster Jolande Sap zonder concurrentie weer op het schild gehesen zou worden. Dat ging goed. Totdat Tofik Dibi zich meldde.

Dibi had zich nog maar net gemeld, of de pleuris brak uit, ik blogde er twee weken geleden al over. Dibi was nog net geen land- of partijverrader, maar zijn kandidatuur zou een 'dolksteek' in de rug van Sap zijn. BAM! en van dik hout etc.

Vrijdag was het echt burgeroorlog bij Groenlinks. Dibi zou ongecshikt zijn, zo meende  de kandidaatstellingscommissie, maar dat schoot zijn fractiefenoten en boegbeeldin Femke Halsema in het rechter keelgat. En wat zich toen allemaal ontspon, was een staaltje ordinaire zelfdestructie.

Het gevolg? In de peilingen halveert de dagkoers van Groenlinks, dat wat de koers van facebook over een tijdje ook gaat doen. Het gekonkel, het gedreig en het onbeschoft beschadigen van een eigen kamerlid bleef niet geheel onopgemerkt, om het zacht te zeggen.

De fijnste snaren had partijvoorzitster Heleen Weening. Zij verkondigde aan iedereen die het maar horen wilde dat er nu dus een lijsttrekkersstrijd zou komen tussen een 'geschikte' en een 'ongeschikte' kandidaat. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Tofuck Dibi.

Het is toch onbestaanbaar dat een partijvoorzitter dat soort politieke aanslagen mag plegen. Als een valse ode aan haar (en hopelijk als afscheid) wordt de Rode Hoed ,waar Dibi en Sap maandag de strijd aangaan, voor een avondje veranderd in de Groene Muts. Van harte verdiend. En nu heel lang heel stil in een hoekje gaan schamen.

Met chocoladeletters kopte De Telegraaf dat het Lenteakkoord was uitgelekt. Dat nieuws leek belangrijker dan wat dat akkoord behelsde. Lekken boven inhoud. Maar nieuws kun je dat toch niet meer noemen. Alles lekt uit. Dus wat is het nieuws nog?

Vroeger was lekken leuker. Dan moest je iets influisteren in een willig oor in een donkere steeg. Toen kwam het kopieerapparaat en werden geheime rapporten in neutrale verpakking in een postvak gelegd. Er was vast altijd wel een hoger doel mee gediend. Maar nu? Alles lekt. Dus is het geen lekken meer.

Vroeger lekte er niets uit. Het was al mooi als iets nieuws werd. Voordat het verhaal van Jezus en zijn uiteindelijke hemelvaart wereldwijd bekend werd, waren we toch wel een paar eeuwen verder. En toen Afonso de Albuquerque in 1503 een vulkaanpuist tussen Afrika en Zuid-Amerika ontdekte en met een blik op de kalender Ascension (hemelvaart) doopte, was dat ook geen 'breaking news.' Het enige dat waarschijnlijk lekte, was het schip van de Portugese zeeman.

Het was een bijzondere tijd waarin de wereld in zijn volledige omvang werd ontdekt, in kaart gebracht en benoemd. Sommigen zoals De Albuquerque vernoemden hun ontdekking met enige nederigheid naar mooie kerkdagen, en zo hebben we dus op de wereldkaart Ascension, Christmas Island, en het door Jacob Roggeveen op paaszondag 5 april 1722 ontdekte Paaseiland. 

Roggeveen had het natuurlijk ook gewoon Roggeveen Island kunnen noemen, en dan was hij in de schier oneidinge lijst gekomen van Tasman, Hudson, Magelhaes en Brazza(ville). Roggeveen overleefde in ieder geval zijn reis, iets wat toen niet echt gebruikelijk was maar zelden uitlekte of de kranten haalde.

Wat pas later de kranten haalde, was het complex aan ongeoorlooofde en criminele acties van de Plumbers (de loodgieters) van The White House van Richard Nixon. Om afzetting en strafvervolging te voorkomen, trad Nixon op 9 augustus 1974 af.

De loodgieters van het Witte Huis moesten het lekken van allerlei vertrouwelijke informatie naar de media zien te stoppen. Vanavond op Canvas de documentaire 'The Most Dangerous Man in America' over 'The Pentagon Papers' en Daniel Ellsberg, het begin van de chocoladeletters voor Nixon en zijn politieke hemelvaart.

Mona Keijzer is de 'rising star' van het CDA. De wethouder van Purmerend loopt met zevenmijls laarzen in op de 'zekere' winnaar Buma voor het lijsttrekkerschap van het CDA. Mona is het lekkere toetje in een partij die met zichzelf vecht en in een onontwarbare knoop lijkt.

Mona Keijzer, misschien dus. En niet Henk Bleeker. Na het Leerdammertje is er nu ook het Bleekertje, en is de narcistische ponyfluisteraar met het ene staaltje 'method acting' na het andere het lachertje van het land geworden. Vuilnisman, kan deze zak ook nog mee? 

En ach, net als bij de PvdA een tijdje terug, gaan de peilingen voor het CDA met al deze mediaaandacht van schrik omhoog. Dat kan Rutte niet zeggen. Na zijjn one-man-show bij Pauw & Witteman daalden de koersen voor zijn VVD. Dat kan nog leuk worden in de campagne.

Gelukkig is Geert ook weer van de partij en terug van even weggeweest. Hij noemde Rutte in een raar oud-Nederlands een 'wildebras' omdat de premier had aangegeven dat een stem op de PVV een stem in de sloot was.

En er was commotie over de intimiderende felheid waarmee Rutte Wilders bejegend zou hebben in de laatste dagen in het Catshuis. Dat Rutte toegaf een 'zwak moment van boosheid' te hebben gehad, doet reikhalzend verlangen naar beelden van de verborgen camera. 

De PVV gelooft heilig in een groot verkiezingssucces op 12 septmber. We zullen zien. Het lijkt me in ieder geval van enige realiteitszin getuigen om de grote gedoger nog niet richting mestvaalt der geschiedenis te verwijzen. Dat lijkt me teveel wishful thinking, waar ik overigens best blij van zou worden. In de tussentijd hou ik me vast aan Mona.  

Bij GROENLINKS lijkt de pleuris uitgebroken. Het politieke talent van het jaar 2008 Tofik Dibi zou zich hebben aangemeld als mogelijke tegenkandidaat van partijleider Jolande Sap. Zou, want de kandidaatstelling is nog geheim, maar het nieuws ligt al op straat en er wordt al flink met scherp geschoten.

Ik las al ergens dat dit 'een dolksteek' in de rug van Sap zou zijn, en gistgeren werd zelfs Bas de Gaay Fortman van zijn graf gelicht om op het cricketveld uit te leggen dat die Dibi absoluut het niveau niet heeft om de partij te leiden. Van dik hout, dus, en prettige wedstrijd verder. Dus is de vraag: waar komt de angst en het venijn vandaan?

Voordat Sap recent het Wandelgangengedoogakkoord medeondertekende, leek mij haar positie als groene voorvrouw niet onomstreden. Dat voelen mensen om haar heen natuurlijk ook. En die proberen Dibi al op voorhand zwart te maken, zelfs zonder dat het nieuws officieel is, en misschien wel helemaal niet klopt of uitkomt. GROENSLINKS, en een teken van grote verdeeldheid. En angst.  

Nee, dan het CDA. Daar is het leuk. Lachen. Daar hebben ze gekke Henkie Bleker en die gaat helemaal los. Hij lijkt kansloos tegen fractieleider Buma/Stemra, maar dat interesseert de mediageile Bleker natuurlijk niets. Vol op het orgel.

Het leek wel alsof hij het over de Tweede Wereldoorlog had toen hij gisteren begon over 'mensen niet voor eeuwig besmet te verklaren' vanwege hun keuze voor en samenwerking met de PVV. Fout na de oorlog, of zo. Het is toch werkelijk te genant voor woorden hoe een politiek leider-to-be binnen enkele weken alle kanten opdraait om maar de baas te mogen spelen.

Maar goed, bij het CDA wisten we al dat het oorlog was, maar nu is de beer dus ook los bij GROENLINKS. En dat gevecht moet en zal er dus komen. De enige partij waar het nu rustig is, is de PvdA. Die hebben de strijd al gevoerd. En daar durft niemand het nu op te nemen tegen Diederik Samsom. Dat zou politieke zelfmoord betekenen. Maar na 12 september en een eventueel slecht resultaat, liggen ook daar de messen te blinken in de keukenla.

De erfenis van Pim Fortuyn is 'all over the place'. Heel weldenkend, doorgeleerd, verklarend en piskijkend Nederland laat dezer dagen zijn opinies op ons los over hoe we het fenomeen Fortuyn moeten duiden en welke invloed hij tien jaar na zijn gewelddadige dood nog heeft.

De Volkskrant haalt flink uit vandaag. Een speciale Pimbijlage van maar liefst 12 pagina's met ook een reprint van het geruchtmakende interview met de 'Goddelijke kale' van 9 februari 2002 dat een breuk zou betekenen met Leefbaar Nederland en de start van de LPF, Lijst Pim Fortuyn. 

Wie weet wat 'the nutty professor' politiek had kunnen bereiken. Het is en blijft koffiedik. Het CDA wilde in ieder geval graag met hem, buitengesloten als ze waren in het Paarse tijdperk. De Groene Amsterdammer heeft het deze week op de omslag over 'De Puinhopen van Pim', als moddervette knipoog-tegenhanger van 'De puinhopen van Paars' waar Pim zo graag op hakte en waar hij liet zien dat Nederland niet 'af' was maar een verwende puinhoop.

Fortuyn zou de 'gewone man' een stem hebben gegeven met Henk en Ingrid als logisch resultaat. De achterkamertjes waar die gevestigde politici elkaar de bal en de baantjes toeschoven, werden door Pim verdachte afwerkplekken voor ranzige macht, en velen knikten het hem na: 'goed dat dat soort dingen eens wordt gezegd.' Wat u zegt.

Morgen is het exact tien jaar geleden dat Pim Fortuyn in Hilversum werd vermoord. Niet voor niets kwam deze week de discussie over mogelijke vervroegde vrijlating van dader Volkert van der G. naar boven. En moest de eeuwige publicitaire geilneef Hans Wiegel ons kond doen van het 'feit' dat Pim hem graag als premier had gewild. Die kogel kwam van rechts. 

Die Goddelijke kale. Ik heb het niet verzonnen. Theo van Gogh wel. Hij maakte de spannende film '06/05' over een complot dat Fortuyn zou hebben vermoord, met Volkert van der G. als onze 'eigen' Lee Harvey Oswald. Tweeeneenhalf jaar later was Van Gogh zelf dood. Ook vermoord. Nederland was zijn onschuld definitief kwijt. En het deksel was van de pan. Hoe het daarna ruikt, is een kwestie van smaak. 

 

We klagen veel en vaak, maar dit is Noord-Korea niet. De heilstaat van de mannen van Kim Jong wordt wel 'een gevangenis voor 25 miljoen mensen' genoemd, een kruising van 'Animal Farm' en '1984', een land waar iedereen gelijk is maar sommigen net iets gelijker, en waarin iedereen in de gaten wordt gehouden en de geesten drie maal daags grondig gespoeld.

Toch komen er barstjes en spleetjes in de heilstaat, er is enige ontsluiting, en dat zal ook wel zorgvuldig worden geregisseerd. Zo zag ik een tijdje geleden Floortje Dessing per trein Noord-Korea binnenglijden, en ze werd er bijna opgewonden van. Haar reportage - hoe gescreend en gestuurd ook - gaf een wat vrolijker en vrijer beeld dan wat we spontaan zelf op onze netvliezen zouden toveren.

De Volkskrant had dit weekend veel Noord-Korea in de aanbieding. In het Boekenkatern schreef Hans Bouman een jubelende recensie over de roman 'Gestolen leven', de vertaling van 'The Orphan Master's Son' van de Amerikaanse schrijver Adam Johnson. Reuze benieuwd naar Johnson's boek.

Zeker indrukwekkend het lange en breed gebrachte verhaal 'Maar het volk is 'gelukkig' van Toine Heijmans over zijn bezoek aan de heilstaat die langzaam wat zuurstof toelaat, zeker in de hoofdstad Pyongyang dat als een echte flag store voor het NoordKoreaanse besturingsmodel staat, het uithangbord van het betere leven in een land als een 'tapijt van goud.'

Dat betere leven is een kookpotmodel van communisme en oude tradities, de Juche-filosofie, en daarin wordt eigen kracht enz elfstandigheid gekoesterd en het collectief boven het individu geplaatst. En natuurlijk is er in zo'n grote doctrine plaats voor De Grote Leider die alom en wijs en liefderijk is en waarbij uit het confucianisme het eren van de vader perfect is geleased.

Noord-Korea is natuurlijk een fantastisch land voor degenen in Pyongyang die een BMW X6 rijden en die het succes van het beheersmodel symboliseren. Zij geven het land meer allure, en daardoor hebben zij recht op meer. 'Animal Farm,' dus. Of, zoals de gids aan Heijmans uitlegt: "het is net als met mijn hand: niet alle vingers zijn even lang."

Raar vak, politiek. Dat wist Diederik Samsom al. Maar nu was hij hoofdonderwerp. Elke talkshow, elke krant had het over de 'vaandelvlucht' van de nieuwe PvdA-leider. Samsom had de boot en het momentum gemist, was arrogant, en had de PvdA enorme schade toegebracht. Dat was het verhaal, de 'spin', maar klopt het ook?

Het Wandelgangenakkoord van Jan Kees de Jager mag misschien een staaltje 'nieuwe' politiek lijken, maar veel belangrijker dan 'wie-met-wie' is natuurlijk wat het akkoord nu precies is en inhoudt. Onze jubel moet natuurlijk wel ergens over gaan. Of niet soms?

De vraag is dus: "Pierre, wat hebben ze gewonnen?" Of waren Sap en Slob en Pechtold verblind door hun eigen schaduw en geven ze zo VVD en vooral het CDA een unieke ontsnappingsroute uit een mislukt huwelijk met een naar achterneefje dat niet bleek te deugen.

Natuurlijk, zo voorspelbaar, de peilingen voor de PvdA kelderden. Samsom als gebeten hond. Er kon wel weer wat af. Maar wat maakt het uit? Morgen weer een relletje, en we plussen en minnen verder. Interessanter is hoe het verhaal richting 12 september gaat lopen. De PvdA van Samsom kan dan klip en klaar aantonen de vingers niet gebrand te hebben aan een wat opgeleukt regeer- en Catshuisakkoord.

Het is bizar om te zien hoe heel Nederland opveert bij een beetje meewind, terwijll niemand een begin van een idee heeft en produceert hoe het nu echt anders en beter zou moeten. "We hebben geen collectief geheugen," klaagde Max Pam tercht in het Parool. We vliegen van hype naar hype, en hopen maar dat iemand zorgt voor een 'bail out' uit zorgen en crisis.

Zo staat iedereen als een koe naar het onweer te kijken, en is Den Haag Vandaag toch echt nog precies hetzelfde als Den Haag Gisteren. Er is geen nieuwe politiek, er is slechts gewisseld, en vele hanen kraaiden herhaaldelijk. Zelfs (of juist) Sybrand van Haersma Buma presenteerde zich als nieuwe politiek, schaamteloos zoals alleen een echte CDA'er dat kan.

Onder druk wordt alles vloeibaar. Politici die over hun eigen schaduw heen springen. Het Wandelgangenakkoord. Er gebeuren rare dingen in Den Haag. Volkomen 'out of the blue' en 'out of the box', net alsof iedereen zich bevrijd voelt van de donkere wolk van de Grote Gedoger. 

Het is fascinerend hoe oude en nieuwe politiek elkaar in enkele dagen opvolgen. Zo zitten CDA en VVD nog met de PVV gevangen in het Catshuis, en zo zit er een Kunduzcoalitie het huishoudboekje voor Brussel op orde te schrijven. Nieuwe vrienden, nieuwe helden. Het kan verkeren. Wat u zegt.

Opeens is er het extreme midden. Opeens is Wilders weggetoverd. En opeens is Diederik Samsom niet meer de 'new kid in town' maar de baas die zijn eerste zware averij oploopt. Het wordt hem - ook door de eigen achterban - zwaar aangerekend dat hij het 'momentum' niet zag en greep, dat hij niet zag dat alles vloeibaar werd, en dat hij het partijbelang boven het landsbelang stelde. 

Als je wint, dan heb je vrienden, en als je mist dan sta je met je mond vol tanden. Jan Kees de Jager is nu de grote held van het moment en krijgt straks als het braafste boekhoudertje van de klas Brussels' lof. Zo hard kan het dus gaan. En zo nodig vinden 'we' dus kennelijk dat er in deze moeilijke tijd iets gebeurt, dat politici dus inderdaad over hun eigen schaduw heenstappen, wat dat ook moge betekenen.

Pijnlijker voor Samsom werd het nog door Lodewijk Asscher die vanuit standplaats Amsterdam liet optekenen dat hij als schatbewaarder van de stad best blij was mit dit akkoord dat veel sociale ellende terug kan draaien. En dan hebben we het in de culturele hoofdstad nog niet eens over de heilzame verlaging van de BTW op theater- en concertkaartjes.  

Nederland is bevrijd. En dat al ruim een week voor 5 mei. Andere tijden dienen zich aan. En de verkiezingen van 12 september werpen hun lange schaduwen vooruit. Misschien is de nieuwe regering nu de facto al gevormd. En krijgen PVV en PvdA de zwarte pieten voor het verkwanselen van het landsbelang. De messen zijn pas voor 3% geslepen...

Gisteravond was het weer zover. Toen strafschoppen dan maar de beslissing moesten gaan brengen na 210 minuten voetbal, sprak de NOS-verslaggever over 'een loterij'. Alsof die zwaar overbetaalde en hypergetalenteerde toppers van Real Madrid en Bayern München hun onderlinge duels niet allang 'normaal' hadden kunnen beslissen.

Vroeger werd er een muntje opgegooid, penalty's lijkt me dan al een enorme vooruitgang, en het is ook zeker geen loterij. Het is gewoon een discipline uit het voetbalspel die je moet beheersen, en dat geldt zowel voor speler als keeper. Je kunt erop trainen, je kunt er op (af)studeren, het is zelfs een mooie kunst om het goed te doen, zowel het nemen en scoren als het stoppen.

Gisteren stonden de doelmannen van Real en Bayern tegenover elkaar. Casillas en Neuer. Niet geheel toevallig ook de doelverdedigers van hun nationale teams. Op hun schouders de drang en druk om toch in ieder geval vroeg in de reeks één van de vijf strafschoppen te stoppen. Neuer werd de held. Hij stopte de eerste twee - vrijwel identieke - strafschoppen, en werd de 'held van Bernabeau'.

Het is een volkswijsheid dat een goede penalty 'niet te stoppen is.' Gisteravond in Madrid bleek het tegendeel. Het leek wel lastig om er een door te laten. De keepers regeerden, en dat tot mijn grote genoegen. Zij mochten de zinderende duels tussen de twee grote kemphanen gisteren beslissen, en dat is een keeper op het lijf geschreven, want daar wacht het eenzaamste én mooiste moment.

Het is dan ook niet 'De angst van de doelman voor de strafschop', maar veeleer de angst van de schutter om te schutteren. Iedereen rekent er immers op dat een penalty een goal is, en dus is de keeper enorm in het psychologische voordeel. De voetballer heeft veel te verliezen, de keeper veel te winnen, zo bleek gisteravond ook maar weer eens.

Ooit was er het boekje van Jan Reker, de PSV-trainer die voor zijn goalies noteerde wie bij de tegenstanders de strafschoppen nam en hoe en waar. Zelf mocht ik op latere doelmanleeftijd van een trainer leren hoe je met een grote mate van waasrchijnlijkheid kunt zien in welke hoek een speler gaat schieten.

En als je dat weet, dan ben je al een heel eind. Dan hoef je niet meer te gokken op een hoek - 50% kans - maar kun je dat percentage flink opkrikken, zo rond de 75%, schat ik. Dan ligt het er alleen nog maar net aan hoe zuiver, strak en hard de penalty genomen wordt. De stress om te scoren jaagt menig bal het stadion uit, de adrenaline om de penalty te stoppen, maakt heden als Neuer. Het was voor keepers een hele mooie avond te Madrid.

Shocking Blue was zo Haags als Haags maar kon zijn. En Shocking Blue was eind jaren '60 en begin jaren '70 een enorme hitmachine. Vreemd dat zo'n beroemde singlegroep dan een plek vindt in de Tv-serie Classic Albums. Slechte casting. Raar beleid. Maar goed, hoewel de uitzending vanavond over hun LP 'At Home' gaat, gaat het natuurlijk ook over hun hit 'Venus'.

'Venus' was de hit der hits van Shocking Blue. Het haalde zelfs de nummer 1 positie in de Verenigde Staten, iets wat in Nederland niet lukte. Hier bleef 'Venus' - ondanks ook mijn aankoop - steken op nummer 3 in de Top 40.
 
'Venus' was een compositie van gitarist en creatief brein Robbie van Leeuwen (op de foto rechts met giga-sitar), maar popprofessor Leo Blokhuis onthulde ooit dat Van Leeuwen het nummer niet even uit zijn mouw had geschud (zoals Van Leeuwen graag claimde), maar sterk gebaseerd had op 'The Banjo Song' van de Amerikaanse The Big 3.

Helaas gaat het daar niet over vanavond met Van Leeuwen, die met drummer Klaasje van de Wal de enige twee nog levende Shocking Blue-leden zijn. Wel geeft Van Leeuwen een acoustische, jazzy versie van 'Venus' ten gehore, en dat lijkt me toch reden genoeg om te kijken.

Reden genoeg om naar Shocking Blue te kijken was voor mij onbetwist Mariska Veres. Voor een neo-pubertje van 11 jaar was Veres natuurlijk de vleesgeworden Venus, 'a Goddess on a mountain top, ..the summit of beauty and love,' Mariska was her name...

Maar die serie hits van Schoking Blue mocht er natuurlijk ook zijn. En nummer 1 in Amerika, dat was wat. Focus flikte het bijna met 'Hocus Pocus.' The Golden Earring ook bijna, met 'Radar Love.'

Maar Bananarama viel de eer te beurt om 'Venus' in 1988 weer naar de nummer 1-positie in de V.S. te zingen. Twee keer nummer 1 in Amerika. Dat flikte die Van Leeuwen toch maar mooi met zijn 'Venus.' Beter goed gejat, dan slecht verzonnen.