Half Europa staat in brand, en wij vermaken ons hier met Idols voor politici. De ene partij na de andere trekt zichzelf op aan stijgende dagkoersen door hun zelf georganiseerde beauty contests waar nieuwe helden als Mona Keijzer worden geboren. Het gaat nergens over, maar het lult zo leuk en het dendert maar door.

Groenlinks had een nieuwe variant bedacht in de strijd om het leiderschap. Kandidaten mochten zich wel melden, maar de uitkomst moest natuurlijk wel zijn dat fractieleidster Jolande Sap zonder concurrentie weer op het schild gehesen zou worden. Dat ging goed. Totdat Tofik Dibi zich meldde.

Dibi had zich nog maar net gemeld, of de pleuris brak uit, ik blogde er twee weken geleden al over. Dibi was nog net geen land- of partijverrader, maar zijn kandidatuur zou een 'dolksteek' in de rug van Sap zijn. BAM! en van dik hout etc.

Vrijdag was het echt burgeroorlog bij Groenlinks. Dibi zou ongecshikt zijn, zo meende  de kandidaatstellingscommissie, maar dat schoot zijn fractiefenoten en boegbeeldin Femke Halsema in het rechter keelgat. En wat zich toen allemaal ontspon, was een staaltje ordinaire zelfdestructie.

Het gevolg? In de peilingen halveert de dagkoers van Groenlinks, dat wat de koers van facebook over een tijdje ook gaat doen. Het gekonkel, het gedreig en het onbeschoft beschadigen van een eigen kamerlid bleef niet geheel onopgemerkt, om het zacht te zeggen.

De fijnste snaren had partijvoorzitster Heleen Weening. Zij verkondigde aan iedereen die het maar horen wilde dat er nu dus een lijsttrekkersstrijd zou komen tussen een 'geschikte' en een 'ongeschikte' kandidaat. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Tofuck Dibi.

Het is toch onbestaanbaar dat een partijvoorzitter dat soort politieke aanslagen mag plegen. Als een valse ode aan haar (en hopelijk als afscheid) wordt de Rode Hoed ,waar Dibi en Sap maandag de strijd aangaan, voor een avondje veranderd in de Groene Muts. Van harte verdiend. En nu heel lang heel stil in een hoekje gaan schamen.

Het is misschien inmiddels wel vijftien jaar geleden dat ik 'De voorlezer' van Bernhard Schlink las. Het was in mijn herinnering een nogal klein boekje, zowel in formaat als in omvang, eerder een novelle dan een roman, maar in dat kleine werk zat een groot en aangrijpend verhaal dat jaren later werd verfilmd als 'The Reader.'

De verfilming van het boek van Schlick had ik nog steeds niet gezien. De dvd stond vragend in de kast, wachtend op dit mooie moment op een rustige zaterdagmiddag. Ik ga overigens niet beginnen over een prachtig boek en hoe de film dan tegenvalt of maar niet wil lijken wat je in je hoofd al als film hebt gemaakt.

Maar je moet er wel even doorheen dat een Duits boek een Duits verhaal in het Engels wordt, en dat Kate Winslet levenslang krijgt als SS-bewaakster en dat Bruno Ganz een Duitse professor is die Engels moet praten, maar goed, hij had ook al Hitler gespeeld, dus hij kan wel wat hebben.

Dat alles gezegd hebbend, is 'The Reader' wel 'gewoon' een mooie film, en Kate Winslet haar Oscar lijkt me niet bepaald onverdiend. De film is rijk, net als het boek in subtiele tonen en tinten struikelt over een rijkdom aan thema's en invalshoeken met schuld en boete als de meest-voor-de-hand-liggende.

De voorlezer blijft voorlezen, ook als zijn oude liefde levenslang heeft gekregen. Door de cassettebandjes die hij stuurt, leert zij zichzelf in de gevangenis schrijven. Onbedoeld, maar oh zo bewust in de film gestopt, krabbelt zij 'Please send more romance..' op een briefje aan Michael, een woordgrap in het Engels, en dan wringt het toch opeens wel die andere taal in een drama over de Tweede Wereldoorlog en de Duitse verwerking ervan.

Het verhaal van voorlezer Michael Berg lijkt in de tijd(slijn) en beroepskeuze een autobiografische schets van het leven van Schlink zelf. Dat hij met zijn kleine grote boek de bestsellerlijst van de New York Times aanvoerde, zal het maken van de film hebben aangewakkerd en vergemakkelijkt.

Voor een Amerikaans publiek zal het geen probleem zijn. Ik zit er toch een beetje vreemd naar te kijken. Alsof in 'De Avonden' Thom Hoffman als Frits van Egters opeens in het Frans zou beginnen. Rijk de Gooyer zou zich bezeken hebben...

Het heelal. De kosmos. Wat is het eigenlijk? Waar is het eigenlijk? Waar gaat het heen, waar houdt het op, of houdt het niet op, of begint het altijd weer opnieuw? Wij simpele stervelingen trachten maar telkens het antwoord te vinden op de vraag 'waar we vandaan komen' en hoe dat dan allemaal zo gekomen zou zijn. God, de Oerknal, zeg het maar.

Gisteren was het aan Robert Dijkgraaf om in een speciale uitzending van DWDD de 13,7 miljard jaar kosmos te duiden in een college van 45 minuten en met een 'pitch' van 1 minuut. Hij slaagde daar wonderwel en op een heel aangename manier in.

Zo weet ik nu dat wij ergens in een buitenwijk van onze melkweg bivakkeren, en dat er nog miljarden van die melkwegen zijn en dat er veel is wat we weten, maar heel veel ook nog niet. Dijkgraaf had het over een landkaart waar nog heel veel witte vlekken staan.

Natuurlijk kwam het ook nog op of er elders leven zoals het onze is of kan zijn, en bij gebrek aan een ja of nee grapte Dijkgraaf dat wij misschien wel een soort natuurresrevaat vormen waar een andere beschaving op afstand naar kijkt en een beetje in de gaten houdt, een intergalactisch pretpark of zo.

Overal om me heen is ruimte, zoveel is me wel helder. Dat zinnetje is overigens ook de titel van een fraaie bundel die oud-Baliedirecteur Chris Keulemans zo'n jaar of 20 geleden schreef over zijn (en mijn) nobele vak van doelverdedigen, zijn 'verhalen uit de bovenhoek.' Nog steeds is die bundel van Keulemans - helaas niet meer leverbaar - een pareltje in de bescheiden keepersliteratuur.

En als we het dan toch over de Balie hebben: vanavond eens kijken hoe het daar gaat met de Politieke Junkies van Pieter Hilhorst en Martijn de Greve, een maandelijkse wedstrijd politiek commentaar geven, zo lees ik, waarin op originele wijze wordt ontspind. Dat eindigt ongetwijfeld aan de bar. Hopen op een goede vrijdag. Overal in mijn agenda is in ieder geval even alle ruimte.

Bij GROENLINKS lijkt de pleuris uitgebroken. Het politieke talent van het jaar 2008 Tofik Dibi zou zich hebben aangemeld als mogelijke tegenkandidaat van partijleider Jolande Sap. Zou, want de kandidaatstelling is nog geheim, maar het nieuws ligt al op straat en er wordt al flink met scherp geschoten.

Ik las al ergens dat dit 'een dolksteek' in de rug van Sap zou zijn, en gistgeren werd zelfs Bas de Gaay Fortman van zijn graf gelicht om op het cricketveld uit te leggen dat die Dibi absoluut het niveau niet heeft om de partij te leiden. Van dik hout, dus, en prettige wedstrijd verder. Dus is de vraag: waar komt de angst en het venijn vandaan?

Voordat Sap recent het Wandelgangengedoogakkoord medeondertekende, leek mij haar positie als groene voorvrouw niet onomstreden. Dat voelen mensen om haar heen natuurlijk ook. En die proberen Dibi al op voorhand zwart te maken, zelfs zonder dat het nieuws officieel is, en misschien wel helemaal niet klopt of uitkomt. GROENSLINKS, en een teken van grote verdeeldheid. En angst.  

Nee, dan het CDA. Daar is het leuk. Lachen. Daar hebben ze gekke Henkie Bleker en die gaat helemaal los. Hij lijkt kansloos tegen fractieleider Buma/Stemra, maar dat interesseert de mediageile Bleker natuurlijk niets. Vol op het orgel.

Het leek wel alsof hij het over de Tweede Wereldoorlog had toen hij gisteren begon over 'mensen niet voor eeuwig besmet te verklaren' vanwege hun keuze voor en samenwerking met de PVV. Fout na de oorlog, of zo. Het is toch werkelijk te genant voor woorden hoe een politiek leider-to-be binnen enkele weken alle kanten opdraait om maar de baas te mogen spelen.

Maar goed, bij het CDA wisten we al dat het oorlog was, maar nu is de beer dus ook los bij GROENLINKS. En dat gevecht moet en zal er dus komen. De enige partij waar het nu rustig is, is de PvdA. Die hebben de strijd al gevoerd. En daar durft niemand het nu op te nemen tegen Diederik Samsom. Dat zou politieke zelfmoord betekenen. Maar na 12 september en een eventueel slecht resultaat, liggen ook daar de messen te blinken in de keukenla.

Sneeuwwitje is - als zoveel andere sprookjes - een draak van een verhaal, en met dat soort draken vallen we onze kinderen de hele tijd maar lastig. Hans en Grietje die in hert bos worden achtergelaten, Assepoester die getreiterd wordt door de lelijke stiefzusters, en dan is er ook nog eens de ellende van een Studio 100 met de Ploppen en Gert met een hond met keelkanker.

Als kind denk je dan toch dat het leven vreselijk zal zijn en dat je ouders en al die anderen het spoor volledig bijster en gewoon niet te vertrouwen zijn. Toch lezen we onze kinderen al het moois en engs en ergs voor, en we nemen ze mee naar de bioscoop, en daar overwinnen ze angsten en doen enorm veel indrukken op.

Kleine kinderen worden groter, en vandaag in de lange voorjaarsvakantie maar eens met dochter Hedda naar de film, naar een mooie 'dwarse' verfilming van Sneeuwwitje. Dat viel nog niet mee. De film wel. Die zag er zelfs prachtig uit. Maar in het roemrijke Tuschinski haperde van alles.

Misschien hadden de zeven dwergen de projectie, het geluid en het licht maar moeten regelen, want dat ging aan alle kanten mis. Eerst geen geluid, toen wel geluid maar bij het verkeerde beeld, toen stilstaand beeld, en toen het goed leek te komen, ging het zaallicht niet uit. Tel daar dan nog de te kleine kinderen bij die door hun (groot)ouders waren meegenomen naar een verfilming die ze niet snapten, en dan begrijp je dat het best een lastige middag werd.

Maar goed, Sneeuwwitje was mooi, en Julia Roberts deed erg haar best om mooi te zijn, ondanks haar nare karakter. De dwergen waren geen kabouterachtige mijnwerkertjes meer, maar lieve boefjes, dieven met een klein hart, en één of twee verdenk ik ervan dat ze de maagdelijkheid van Sneeuwwitje graag hadden bevlekt.

Het overbekende verhaal wordt wat door elkaar gehusseld - de appel zit aan het eind, maar bereikt de klant niet -, maar vooral de vormgeving, de art direction is meer dan de moeite waard. En hoewel de film zeker niet bedoeld is voor volwassenen, viel er ook voor mij veel te lachen toen geluid en beeld gelijk liepen en de zaalverlichting was gedoofd. En zeker sensueel was de scène waarin Sneeuw haar prins uit zijn betovering kust en heerlijk naar aardbeien smaakt. Het was net een sprookje. Maar dan met een twist.

Het had zo mooi kunnen zijn. Het was de politieke natte droom van VVD en CDA. Die Wilders moest worden gestopt, en dat zou het beste kunnen door hem aan te haken bij het kabinet. Dat zou hem wel leren. Dat zou hem klein krijgen. Zijn handen zouden net zo vuil worden. En daarmee was Wilders dan net als de rest.

Het is cynische machtspolitiek. En het blijkt ook nog eens averechts te werken. Wilders maakte geen vuile handen, maar hield juist grote afstand van alles wat hem niet zinde, en dat is nogal wat. En de coalitiepartijen stonden erbij als de bekende konijnen in de koplamp.

Niet Geert Wilders maakte vuile handen, maar Mark Rutte. De te goedlachse premier werd elke dag meer die boer met heftige kiespijn en hij moest van Grote Geert telkens meer slikken dan hem lief was. Het gedogen gaf Wilders grotere macht dan als kabinetspartner. Een enorme inschattingsfout van Rutte, Donner en Verhagen.

Eigen schuld, hele dikke bult. En nu is het dus geklapt. Want Wilders wil natuurlijk niet de verantwoordelijkheid die hij wel zou moeten nemen en delen, want dan wordt hij net zo als de rest, en daar trapt hij dus niet in. Hij houdt zijn rug recht. Zo is het maar net.
 
Het venijn en de gal waarmee hij nu door zijn liberale en christen-democratische vrienden wordt uitgekotst, zegt veel - zo niet alles - over het brandend maagzuur dat VVD en CDA  hebben van hun fatale misrekening met de PVV. Maar dat is hun probleem. Ik hoop dat de blaren branden. Lekker even doorliggen, om ook te weten hoe dát voelt.

Want de rest van Nederland viert toch een beetje feest. Opgedoogd staat netjes. De hitsers, de splitsers de frauders en de brievenbuspissers hebben het niet meer voor het zeggen. Maar misschien maken ze binnenkort wel weer een bijzondere uitslag bij de verkiezingen.

Maar ik maak me sterk dat er weinig partijen staan te dringen om de PVV binnen te halen of te laten gedogen. Dat is dan misschien de enige winst van twee jaar staatkundig experiment met nare verschijnselen en dodelijke afloop. Dit nooit weer. Dat leergeld is betaald. Met dank aan Geert Wilders. Dat dan weer wel.

Gisteravond gezinswaarts naar 'Corteo' van Cirque du Soleil geweest, en in kwartetvorm genoten van een prachtige show die steeds deed vermoeden dat Federico Fellini uit de dood was opgestaan om in een grote circustent een soort van commedia dell'arte-circus te ontwerpen, en dat zou hij dan 'Corteo' noemen.

'Corteo' is een verhaal en het is 'gewoon' circus. Dat klinkt als hinken op twee gedachten, maar het maakt eigenlijk niet uit. 'Corteo' is vooral - en vooral in het eerste deel - een overdonderdend spektakel - meer verhaal dan circus - en na de pauze is het meer circus dan verhaal, een parade en spektakel met de reus, de dwergen, de acrobaten, de engelen en de trapezewerkers.

Er waren veel 'oh's' en 'ah's' en gulle lachen, en ik had stellig de indruk dat iedereen na de show van dik twee uur met een warm gevoel als in een processie de natte nacht inging, verrast, vrolijk en voldaan. Dus, hooggeëerd publiek, gaat dat zien, zou ik zeggen.
 
Gisterochtend was het ook 'circus'. De Turkse president Abdullah Gül bezocht in Amsterdam-Osdorp de Weekend Academie, het fantastische initiatief van Oguz Dulkadir om kinderen op plekken waar het niet zo vanzelfsprkend is en gaat meer kansen te geven, hun talenten te ontwikkelen en hen een fijne zet naar een succesvolle toekomst te geven, en dat onder het motto 'het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat erom waar je heen gaat.'

Dat initiatief is groot en groter aan het worden, en kreeg gisteren prachtige erkenning door bezoek van het Turkse presidentiële paar, van prinses Maxima (vorig jaar ook al gaste), Willem-Alexander, en burgemeester Eberhard van der Laan die heel knap met grote stappen en kleine zinnen door zijn eigen leven liep om te laten zien hoe het allemaal met je kan lopen.

Zoveel hoog bezoek, dat betekent een enorm protocolcircus, en tientallen bewakers, body guards, oorfluisteraars en regenjassen die voor, tijdens en na alles en iedereen minitieus in de gaten houden. Zo gaat dat. Ook in Osdorp op een vroege woensdagochtend. Maar een Gülle lach was er, en een enthousiaste Turkse gemeenschap, en kinderen - daar ging het om - die het prachtig vinden en die nu allemaal weten dat de tulp uit Turkije komt, hoe Geert Wilders het hen ook verbood...

Ik wist het gelijk. Die Spekman deugt niet. Getrouwde vent met truien van z'n moeder. Als een volleerd propagandist de Amsterdamse grachtengordel tot no-go-area voor ware sociaal-democraten bestempelen. Ik wist het. Het zijn de ergste, de gestudeerden die de arbeider uithangen. 

Spekman gaat nu vol op het socialistische propagandaorgel. Hij schaamt zich voor Wim Kok. Hij schaamt zich voor de zakkenvullers die de sociaal-democratische beginselen verraden hebben en zich hebben over- en uitrgeleverd aan het grootkapitaal. Spekman schaamsocialist.

Is dit SP Light? Vergeet het maar. Dit is SP Heavy. Coke voor het volk. De knoet over de afvalligen, desnoods verwijdering uit de partijgelederen. Want de partij kan alleen weer groot en sterk worden als zij ook zuiver in de leer en de praktijk is. En waar komt het woord 'zuivering' vandaan? Precies. Van zuiver.

Dik hout. En zes planken. Voor Kok, voor Bos (er kon nog wel een dolkje bij), voor Wallage en voor al die andere teveelverdieners, commissarissen en nepsocialisten die land en volk vergiftigen. Voorwaarts. Maar niet met iedereen. Het is afrekentijd.

Het is een gekende zweer in de PvdA. Denken dat je wensbeeld voor de maatschappij ook overal al functioneert, en dat je dus iedereen de maat mag en moet nemen naar je eigen zuivergraad. Gelukkig zijn er ook nog iets wijzeren. Zoals Ella Vogelaar die al aangaf geen PvdA-commissaris te zijn, maar een commissaris met een PvdA-lidmaatschap.

De weg omhoog bij de PvdA mag kennelijk wat kosten. Zelfs een oud-premier. Zelfs het wonderkind Bos. En iedereen die niet wenst te buigen voor de sociaal-democratische normen. Schieten in eigen voet. De wederopstanding mag wat kosten.

Er valt vast veel te zeggen voor enige terughoudendheid en alertheid waar je ook bent of bestuurt. Maar deze 'inquisitiementaliteit', zoals oud-FNV-chef Lodewijk de Waal het omschreef, lijkt me een vals-nostalgische hang naar een tijd waar geen redelijk mens naar terugverlangt.

Het is niet voor niets echt een PvdA-gezegde: met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig...

Jongetjes en auto's. Het gaat nooit echt over. Kortgeleden biechtte ik op dat ik nu wel 'genezen' ben van mooie, snelle auto's, maar ik heb nog steeds een zwak en in stilte een prachtig gelijnde stille liefde, de Jaguar E-type, made in the U.K.

De E-type is de sportwagen der sportwagens, wat andere jongetjes ook vertellen over de Porsche of Ferrari van hun natte dromen. Het is dus ook niet gek dat de E-type is opgenomen in de tentoonstelling 'British Design 1948 - 2012: Innovation in the Modern Age' in het Victoria & Albert Museum in Londen. 

De tentoonstelling 'British Design' is een onderdeel van de 'Culturele Olympiade' in de hoofdstad, een imponerend web van exposities rond en tijdens de Olympische Spelen die op 27 juli starten in Londen. De toevoeging 1948 - 1912 aan de tentoonstelling is dan ook geen toevallige: in 1948 had Londen ook de Olympische Spelen al, en toen hadden wij Fanny Blankers-Koen.

Of Amsterdam (of Rotterdam, of samen, of de Randstad) net als in 1928 de Olympische Spelen ooit nog krijgt, lijkt me uiterst twijfelachtig. Hoe mooi zou het zijn in 2028, exact een eeuw na 1928, maar gezien de discusssies, de verwarring en het ongeloof in eigen kunnen in dit oneindig laagland, zal het er wel niet van komen.

Toch sneuvelde er zestien jaar voor het startschot al bijna een minister over, en werden de zakkenvullers die een dienstreis en lunches hadden gedeclareerd voor hun werk en voor de olympische missie al op het webschavot geplaatst. Sneller, hoger, sterker? Dacht van niet. Fijn land zo achter de duinen.

In Londen dus weer wel olympisch vuur (dat overigens een Nederlandse vinding is, dat dan weer wel..). Hoog tijd dat ik zelf weer eens ga kijken aan de Thames. Dan ga ik zeker naar Victoria & Albert en naar 'British Design 1948 - 2012.' Tracy Metz schreef er in NRC Handelsblad al een groot artikel over, en dat maakte me nog nieuwsgieriger. Net als naar Picasso in Tate, en Damien Hirst in Tate Modern en nog zoveel meer moois. London Calling to the far-away-towns...

Jongeren vinden massaal dat journalisten niet te vertrouwen zijn. Terwijl we toch  hebben geleerd dat politici altijd jokken en de kluit belazeren. Vandaag was er het rapport van de parlementaire enquetecommissie de Wit die onderzoek deed naar ons financieel stelsel en het Monopolyspel met banken.

Voormalig Minister van financiën Wouter Bos moet het nogal ontgelden. Voor hem de zwartepiet, terwijl toen hij de ingrepen deed iedereen - veblind in de koplampen, zo lijkt het nu - stilletjes stond te knikken en beschaafd applaudiseerde. Zo hard kan het dus met je gaan.

Nu mag Bos nog blij zijn dat hij uit de politiek is anders had hij waarschijnlijk zijn ontslag aan kunnen bieden. Nu gaf hij aan de zijlijn van deze Bosbrandt de 'spin' dat hij blij was met het rapport dat toch zo mooi aangaf wat een krankzinnige tijd het was en zonder precedent, dus wat moest je? Geen Euro tussen te krijgen.  

Niet minder boeiend lijkt het boek van Leonard Ornstein over 'De jonge Fortuyn' waarin het gedrag van de oudere Pim zich al vroeg openbaart. Behoefte aan aandacht, behoefte om er bij te horen, en toch een buitenstaander. Bijzonder is ook de ontdekking dat hij ooit graag bij de CPN wilde, omdat 'het' daar gebeurde. Voor Ornstein is de grote winst van Fortuyn dat we mogen zeggen wat we willen. Ik weet niet of ik daar altijd zo blij van word.

Ook Rick Santorum mag zeggen wat hij wil. Gelukkig luisteren daar sinds gisteren veel minder mensen naar. De diepgelovige hellehond haalde het dus niet tegen Romney, maar gelukkig heeft hij de media wel verrijkt met een aantal 'fijne' uitspraken. Bijvoorbeeld dat iedere Amerikaan zou moeten kotsen van de toespraak van JFK over de scheding van kerk en staat. En meer van dat fraais. Zoals over onze bejaardenmoordcommando's.

En dan Desi Bouterse nog. Wat zal ik daar nog over zeggen? Jezelf amnestie verlenen, het is een sterk staaltje, een duivels complot. Een land zou alleen maar verder kunnen als de geschiedenisboeken dichtgaan. Dat soort eng gepraat.

Je verleden, hoe fout en duister ook, zul je onder ogen moeten zien. Dat Bouterse dat niet kan, maakt hem evident schuldig aan chronische lafheid, dezelfde lafheid die nodig is om politieke tegenstanders te vermoorden.