Deze week overleed Ferdinand Alexander 'Butzi' Porsche, de kleinzoon van, en de ontwerper van de wereldberoemde Porsche 911, de sportauto der sportauto's waarvan de oerversie in 1963 werd gepresenteerd.

Wat er een halve eeuw geleden nog uitzag als een in een windtunnel gladgeblazen sporteditie van een Volkswagen, is inmiddels één van de beroemdste en meest gewilde strakke sportauto's, van die dingen op vier wielen waar jongens van alle leeftijden onrustig van dromen.

Ik had het nooit met een Porsche, ik was meer van de Britse sportschool, van de Austin Healey, de MG B, of de Triumph TR 4 of 5, desnoods de Spitfire, of - de natste der dromen - de Jaguar E-type.

Ik zag mezelf al met zo'n pracht sportauto met lederen koffer achterop over Britse landweggetjes met heggetjes toeren, met een ongetwijfeld prachtvolle jonge dame naast me. Maar toen ik er van kwijlde, was ik nog te jong, daarna miste ik het geld, en nu ik de poen heb, ben ik te oud en interesseert het me eigenlijk geen moer meer.

Porsche 911. Hij zou eigenlijk 901 heten, maar daar staken de Fransen van Peugeot een stokje voor. Peugeor claimde het monopolie op driecijferige autoaanduidingen met een 0 in het midden. Zo wordt 901 Porsche 911, en op 9/11 2001 kreeg dat weer een heel andere klank, waarde, inhoud, en blijvende associatie. 

Dus is de foto van een kerstman die zijn 911 in New York slorig en met schade op een stoep op Fifth Avenue parkeert best bizar. De politieman of security rechts kan het ook niet echt geloven. Waarom een 911? Waar is de sneeuw? En zou die kerstman - om de verwarring compleet te maken - het alarmnummer 911 hebben gebeld?

Let trouwens op een prachtig detail. Onder het rechterportier zie je net twee enorme stilettohakken de New Yorkse stoep zoeken. Zou deze hooggehakte de reden zijn dat de kerstman niet met slee en rendieren maar met de vinding van Ferdinand Alexander Porsche op stap ging en afgeleid de winkel ramde? Of is dat ook zo'n jongensdroom?

Door mijn kinderen wordt mijn geheugen over toen ik zelf zo oud was als zij te pas en te onpas geactiveerd, en herinner ik me - als ik het me goed herinner.. - meer over mijn jeugd dan zeg twintig jaar geleden toen die jeugd juist korter geleden was.

Niet alleen mijn kinderen, maar bijvoorbeeld ook het artikel van Marten Minkema in de VPRO Gids van deze week, brengen het verleden terug in het bewuste. Minkema schreef een artikel over de geschiedenis en de kortstondige roem van de Bimbo-Boxen, de mechanische Mexicaanse apenorkesten die in de jaren '60 tegen geringe geldelijke vergoeding een stukje Herb Alpert tromden en toeterden.

Ik meende dat de Bimbo-Boxen in de HEMA's te vinden waren, maar Minkema plaatst ze bij V&D, en daar moet ik menigmaal een dubbeltje of een kwartje hebben ingegooid om de apen heerlijk a-ritmisch een nummertje te laten swingen.

De Bimbo-Boxen kwamen uit Duitsland, uit Magstadt, in de buurt van Stuttgart. De geestelijk vader van de Mexicaanse apenorkesten was ene Walter Talk die zijn langgekoesterde droom van een aapjes-muziek-machine daar in de praktijk bracht. Het bedrijf van Talk ging begin jaren '60 - voordat ik de apen zag en hoorde - failliet en werd later overgenomen door een zakenman uit Beieren.

Volgens Minkema zouden er zeker nog vijf werkende apenorkesten in Nederland moeten staan. In deze tijd zal het er ongetwijfeld als ernstig gedateerd en sullig uitzien, maar dat heb je met zoveel dingen uit een tijd lang her. 'Boeit niet', zou mijn oudste dochter waarschijnlijk zeggen. Mij boeide het wel en bizar-grappig blijven ze, die rare apenorkesten.