Het Parool wijdde recent een hele pagina aan de vele verschillende affiches waarmee de marketeers worstelen om de film 'The Tree of Life' aan de man en vrouw te brengen. Kennelijk is het een 'lastige' film, ondanks de aanwezigheid van Brad Pitt en Sean Penn.

Zelden vertoond is de collage-aanpak (poster hierboven) om in een aantal beelden in ieder geval 'iets van sfeer' neer te zetten, zoals dat in naar jargon heet. 'I can't tell the story, so I show you the pictures.' Zoiets.

De kluizenaarsrol van regisseur Terrence Malick helpt ook niet echt, en hij heeft in zijn carrière ook maar weinig films gemaakt. De enige twee die ik ooit zag, waren 'Badlands' en 'Days of Heaven', en dat is al heel lang her.

Geloof en geweld zijn elementen waar Malick wijs raad mee weet, en waar Pitt -als vader in de jaren '50 - zijn grote acteertalent in mag zetten. Ik ben reuze benieuwd naar de levensboom van Malick.

Vroeger, in een vorige jeugd, verdedigde ik enkele seizoenen het doel van DVVA, Door Vriendschap Verenigd Amsterdam, de keurige studentenclub van Amsterdam-Drieburg.

DVVA werd in die late jaren '90 geleid door de helaas veel te vroeg overleden Laurens Slot, voorzitter, duvelstoejager, en ook niet te beroerd om op herenrijwiel in keurig scheidsrechterspak naar een afgelegen speelveld te snellen om DVVA 9 tegen Arsenal 7 te fluiten en met de selectie per bus af te reizen naar Praag waar we in een wat vaag toernooi na twee uur al waren uitgeschakeld. Ach ja, liefhebbers...

Met de komst van trainer Jan Dahrs - ooit prof bij Blauw Wit en in het seizoen 1961 - 1962 ook vier maal in de hoofdmacht van Ajax - kwam naast het sociale ook het sportieve succes. Door twee promoties op rij kwam DVVA bij de betere amateurclubs terecht ofschoon dat het plezier nooit heeft vergald.

En in die jaren na de mijne ging het nog beter met de geel-zwarten. Ik keek al die jaren op maandag in de uitslagenlijst van Het Parool altijd even wat het 1e van DVVA had gedaan, en dit seizoen zag ik hen bijna fouloos richting promotie naar de Eerste Klasse gaan. Zaterdag was het zover. Het bier en de champagne stroomde overvloedig over Drieburg.

Promotie van vriendschap op Drieburg, een mooi succes. Met vriendschap kun je ver komen. Dat heb ik ervaren als doelman van DVVA, en dat ervaar ik nu al jaren sinds we aan onze vertrouwde drie letters BBK Door Vriendschap Sterker hebben toegevoegd.

Neerlands Hoop in Bange Dagen had ooit een fraaie scène over iemand die uit het leven wilde stappen. 'Maar er zijn nog zoveel leuke dingen', wierp Freek de Jonge dan in de strijd, 'straatje van Vermeer, de stier van Potter, Sanders Meubelstad' , en dan is de stap naar het Paasweekend niet heel groot.

God mag weten waarom, maar wij oneindige laaglanders hebben een Tweede Paasdag, analoog aan de Tweede Pinksterdag (nooit op één dag vallend) en de Tweede Kerstdag. Het is krankzinnig, maar waar, we hebben gewoon een haasje over. Alsof het geloof sterker wordt, als je het verdubbelt. Of misschien moet het in tweevoud om  twijfel weg te nemen.

Hoe dan ook, de Tweede Paasdag is een rare aangeplakte extra vrije verveeldag, vanouds goed voor lekker allemaal naar IKEA of een fijne meubelboulevard, Tuincentrum Osdorp, Praxis, Efteling of - zoals op deze warme maandag - lekker in de file naar het strand v.v. Niets is onmogelijk.

In Amsterdam kunnen we dan altijd ook nog naar de kermis op de Dam (een beetje een dubbeloppium..), een rondvaart doen, met je Museumjaarkaart honderden toeristen achter je laten bij het Van Gogh Museum, of haasje over in de Kalverstraat. Met dit weer en ook nog eens 160.000 toeristen in de stad is het 'kunt u even de stad uit, dan kan ik er ook in' een nuttig verzoek.

Ach ja, zie het maar als generale voor komende zaterdag, dan is Amsterdam weer vrijstad voor ons fijne Oranje-gevoel en laten we de stad wederom verdwijnen onder z'n eigen vuil. Zou Wilders Koninginnedag ook willen afschaffen nu hij Majesteit niet meer in de regering wenst? Ik denk niet dat het volk dat trekt.
 
We hebben recht op feest. Volksvermaak, heet dat. Misschien ook maar een tweede Koninginnedag invoeren. Maar liever geen tweede Dag van de Arbeid. Rot op, let's party. En wie vindt dat nu niet leuk?

Ik heb wat sigaretten weggepaft in mijn leven, ik ken de aantrekkingskracht en de geneugten, en groeide op in een tijd dat roken doodnormaal was. Nu zijn rokers een minderheid, en dus draait de tabakindustrie op volle toeren om wet- en regelgeving bij te sturen.

'Tabaksindustrie beslist mee over gezondheidsbeleid in Europa' is de verontrustende kop van een artikel van Linda Hell dat vanochtend via Adformatie in mijn mailbox blies. Anna Gilmore, hoogleraar publieke gezondheidszorg in het Britse Bath, betoogt tijdens de Europese conferentie over tabak en gezondheid dezer dagen in Amsterdam dat '..de tabaksindustrie ervoor heeft gezorgd dat de belangen van het bedrijfsleven bij ingrijpende gezondheidsplannen als eerste meegewogen worden.'

Voorgenomen EU-besluiten worden getoetst op hun economische impact. Ook is het de tabakindustrie gelukt om gezondheidsbeslissingen uit- of af te stellen. Mariaelena Gonzalez van de Universiteit van Californië concludeert dat de Nederlandse overheid de economische belangen van de tabaksindustrie zwaarder heeft laten wegen dan de gezondheid van de bevolking door wel erg gevoelig te zijn voor de argumenten van de industrie bij de invoer van het rookverbod in de horeca dat werd vertraagd en deels ook is teruggedraaid.

Iedereen kent wel een kettingrokende oudoom die toch maar mooi 96 werd. Maar iedereen weet ook dat roken ongezond is en voor anderen dan die oudsoom één der belangrijkste doodsoorzaken. Dat weet de tabaksindustrie ook. En dus worden alle trucen, blokkades en PR-specialisten uit de kast gerukt om de industriebelangen zo goed als mogelijk te blijven dienen. Ten koste van onze gezondheid.

En toen schoot me opeens Hans Hillen weer te binnen. De minister van defensie die zo onder vuur ligt, lag dat vorig jaar ook al toen hij als vers aangetreden ambtspersoon een lucratieve klus voor British American Tabacco 'vergeten' was aan te melden.

Nog pikanter was dat Hillen als rookconsultant zijn eigen CDA-minister Ab Klink in de wielen reed en voor zijn Amerikaanse rookgigant het rookverbod poogde af te zwakken en op de lange baan te smijten. Die Hans Hillen. Die waakt nu als minister over onze veiligheid. Tsja. Daar ging hij kort geleden een stuk nonchalanter mee om. Gezondheid schaadt het roken was het credo. Wie steekt hier wat van op?

Hoe gaat het nu eigenlijk met ons? Zijn we de economische crisis nu te boven, of etteren we maar wat voort en verder? Het is allebei, zo lijkt het. Internetverkopen schieten omhoog, maar de theater- en concertzalen hebben steeds meer lege plekken. Vertrouwen en angst. Een moeilijke mix.

In de echte economie is er weer groei en perspectief, in ieder geval tot de rampen in Japan. Maar in de overheidseconomie gaan de klappen nu pas komen en morgen gevoeld worden. Verschillende tempi, verschillende perspectieven.

Bijna 10 miljoen Nederlanders kopen nu online, in 2010 was dat enorme leger goed voor € 8,2 miljard omzet. Alle schroom van enkele jaren geleden is weg. Internet is veel beter geworden, de consument slimmer, en de beun-de-hazen voeren achterhoedegevechten. In de one-click-economy gaat het goed en heerst vertrouwen. Thuis smijten we met geld.

Maar buiten de deur zijn we voorzichtiger. Dus heeft de horeca het lastig. En ook het theater en de concertpodia. De VSCD - de Vereninging van Schouwburgen en Cobcertgebouwen- presenteerde nieuwe, en weer negatieve cijfers. In 2010 6% minder bezoeken, en dat komt op de 7% minder uit 2009. De podiumkunsten hebben het lastig. En dan moet de hakbijl van kunststaatssecretaris Zijlstra nog gaan landen.

Het lijkt ook wel een beetje jaren '30, ook toen - net als nu - doen de bisocopen het wél heel goed. Naar de film is natuurlijk ook een stuk goedkoper dan een avondje Joop-musical, maar dat was altijd al zo. De kunstpodia hebben ongetwijfeld last van de crisis. Maar ook van zichzelf, Van overaanbod en grenzen aan wat de consument betalen kan én wil.

Voor vier musicalkaartjes kun je - in je eentje - een week geheel verzorgd naar Turkije. Is het één te duur, of het ander te goedkoop, of allebei? Vanzelfsprekendheden zijn in ieder geval minder vanzelfsprekend geworden. Uit en thuis. De consument heeft veel meer kennis, is (nog) kritischer, en aanbieders die blijven denken dat alles blijft zoals het was, krijgen het nog zwaarder dan ze al hebben.

In de nieuwe compacte NRC viel het snel rondspiedende oog op de heerlijk heldere kop 'Internetten maakt de mensen dommer', het uithangbord voor een kort maar krachtig interview met de Amerikaanse schrijver Nicholas Carr.

Van Carr is het recente boek 'The Shallows' (de ondiepten in een zee), nu vertaald als 'Het ondiepe'. Het internet vreet aan onze bedachtzaamheid, zo stelt Carr, we dachten alle bomen der kennis te krijgen en te hebben, maar we badderen wat in het ondiepe.

In zijn nieuwe boek poogt Carr ons duidelijk te maken onze hersens omgaan met internet en de vele verleidingen die het 24/7 biedt. Al die verleidingen en afleidingen tasten ons vermogen om na te denken aan, ons vermogen om echt diep te gaan en te denken. Er is immers altijd wel weer iets.

We worden voortgestuurd door een digitaal oerwoud van berichten en signalen die vervolgens weer worden doorgestuwd en tailor made vermalen tot nieuws en hypes. Altijd wat te doen, altijd nieuws, maar waar gaat het over, en wat moeten we ermee?

Natuurlijk, de nieuwe tijd, u weet wel, maar wat ons revolutie wordt verkocht, is niet zelden een zeperd. Wij zijn 'hooed', verslaafd aan apparaatjes, apps, en gadgets, aan de mooiste snufjes en pads, opgepoetst en gepresenteerd als iconen van een nieuwe levensstijl.

Maar wat had en hebben we eigenlijk te vertellen en te melden? The medium is the message, en iedereen heeft en is publiek in een show die we zelf maken en bezoeken. Carr is niet hoopvol dat we zelf de wal zijn die het internetschip gaan keren. Internet is volgens hem al veel te diep vervlochten om ons nog te redden uit het ondiepe. So be it. We weten al niet beter meer. En misschien is dat maar goed ook.

In het weekend lijkt ons gezin op een gemengd bedrijf. Van alles voor iedereen te doen. Weer of geen weer. En geen weer was het zeker. Dan biedt een museum uitkomst. Denk je.

IK had 'Picasso in Paris 1900 - 1907' al mogen zien, maar het leek me een aardig idee voor ons kwartet op de zondagochtend. De Museumkaart jaagt je dan de lange rij voorbij, maar dan strand je in een mini-Schiphol-tasjes-open-dikdoenerij die al snel voor nog meer rijen zorgt. Wat een gedoe.

Maar goed, gelukkig vroeg genoeg, maar toen we het museum poogden te verlaten, strandden we bijna in een enorme file van toeristen die het Hollandse weer aangrepen om Van Gogh en Picasso te gaan bekijken. Tot Parijs in de file, zo ga je wel smachten om meer open musea voor dit hongerige publiek.

En wat een trieste blik bij buitenkomst dat skelet van wat een nieuw Stedelijk moet worden, werk ligt stil, water sijpelt, kranten vol, en ik gok straks 9 jaar dicht geweest. Deez week hioren we een realistische, haalbare datum, we bidden stevig en vast,

In het gemengde bedrijf wordt ook gevoetbald. Door mij. Nou ja, gekeept. En gisteren mocht ik free lancen in het 2e van Buitenveldert, en met 10 tegen 11 wonnen we met 2-1 van mede-koploper WVHEDW, een bijzondere afkorting voor een bijzondere fusieclub met Joodse roots.

Gisteren kwam de koude regen bij vlagen al neerwaarts, en vanmiddag bij de kraker PSV - Ajax stonden alle hemelpoorten open. Ajax-doelman Maarten Stekelenburg was in het water geheel in zijn element en leek single handed verantoordelijk voor het punt dat Ajax mee terug mocht nemen naar Amsterdam, maar waar het eigenlijk niets aan heeft.

Ajax won een punt, maar verloor er twee, en binnenkort staat de Europese top in de file om Maarten Stekelenburg los te weken van Ajax en hem onder de grootste schijnwerpers te zetten. Nu is hij al één van de beste goalies ter wereld, en de vraag waar zijn plafond ligt moet ook hem bijzonder fascineren.