We mogen klagen wat we willen, en dat is een groot voorrecht. Op deze aardkloot loopt me een zooitje tuig, schorriemorrie en rapaille rond dat het met mensenrechten niet zo nauw neemt. Zelfverklaarde volkshelden als Chavez, Assad, Kim Jong-un, Mugabe en Lukashenko, de chef van Wit-Rusland, doen alles om aan de macht te komen en er vervolgens zo lang mogelijk te blijven.

Zonder de anderen tekort te willen doen: die Lukashenko is een bijzonder mannetje. Hij runt 'zijn' Belarus met ijzeren hand, laat zich graag 'pappie' noemen en kwam dezer dagen weer eens kwalijk in het nieuws door zijn woedeaanvallen tegen de EU, en met name tegen de Duitse minister van Buitenlandse Zaken en openlijk homo Guido Westerwelle.

'Ik ben liever dictator dan homo', baste Lukashenko richting Berlijn en daarmee bevestigde hij een oud stigma dat dictators in grote meerderheid homofoob zijn of dat maar wat graag claimen. Een dictator is een macho, een houwdegen, en kan dus geen homo zijn. Tsja.

Het is potsierlijk en bijna zielig, de foto van zo'n gestaalde communist in een eng spinaziegifgroen legerpakje. Hij wil kracht en macht uitstralen, maar werkt op de lachspieren. Het is net een voetbalplaatje. De spelverdeler. De nummer 10 van FC Minsk Vooruit. Dictator doet verkleedact, en als niemand kijkt prikt hij er ook nog een paar rijtjes onderscheidingen op die hij nooit heeft verdiend. Loser.

Mugabe is ook zo'n creep. Ooit door bewogen en bevlogen Europa op handen gedragen, is de dictator van Zimbabwe misschien een nog wel grotere homofoob dan zijn goede vriend uit Minsk. 'Homo's zijn nog minder dan varkens en honden' is de nieuwste in zijn boeiend repertoire. Je zou bijna wensen dat deze slachter van Harare aan AIDS bezwijkt. Maar dat is misschien wel belediging van een bevriend staatshoofd. Bevriend met wie, eigenlijk?

Vannacht is alles weer goud wat er blinkt in Hollywood. Dan overlaadt de Amerikaanse filmindustrie zichzelf voor de 84e keer met de Academy Awards, de 'Oscars.' Volgens 'iedereen' wordt 'The Artist' de grote winnaar, en is 'Hugo' de grote outsider. We gaan het zien. Maar het is vast geen toeval dat beide films een hommage zijn aan de filmtijden van weleer. De filmindustrie kijkt terug in plaats van vooruit.

Die constatering past ook bij een artikel dat ik in ik meen The New York Times recent las over de staat van de Amerikaanse filmindustrie. Want de kassa's mogen misschien wel rinkelen, inhoudelijk is armoede troef, en wordt er heel vaak gekozen voor de veilige saaie en al bereden en betreden weg, van Part II naar Part III en nog verder.

Ik zag van alle voor welke categorie dan ook genomineerde films er acht, en met alle niet-genomineerde en Europese films daarbij mag ik voor de filmindustrie een fijne klant heten. De filmindustrie is blij met mij, maar ik ben niet zo blij met de filmindustrie. Daar kan wel wat Renaissance in. Kijk maar naar de lijst met mogelijke winnaars voor 'best picture.' Als dat de beste films van het afgelopen jaar zijn, dan kunnen we in ieder geval constateren dat het een behoorlijk mager jaar was.
 
Het kan ook geen toeval zijn dat de indruk die wij afgelopen zomer van Hollywood kregen nu weerspiegeld wordt in het aanbod en de nominaties. Het is opgedirkt, afgestoft, een beetje geplamuurd, maar het riekt vooral naar 'has been' en 'last year's model'. De Oscarregen voor 'The Artist' zou een mooi startschot voor rebirthing kunnen zijn.

In Nederland hebben we Reinout Oerlemans die erin slaagde van de heroïsche, op Nova Zembla vastgelopen reis van Barentsz en Van Heemskerk een soort geschiedenis-GTST in oude kostuums te maken met de borsten van Doutzen Kroes als mooi uithangbord en reminder dat het toch echt een volwassen film was.

Zijn 39 (link naar Hitchcock?) verborgen Eye Works-camera's in VUMC maakten ongeregisseerd waarschijnlijk boeiender beelden. Wel stom dat de acteurs niet gevraagd en betaald zijn, en dat de directie van VUMC zich gedraagt als ontspoorde filmtycoons uit lang vervlogen tijden.

Gelukkig kunnen we in Nederland welke hele leuke, soms spannende en niet zelden inhoudelijke boeiende kinder- en jeugdfilms maken. Vanochtend was ik met onze jongste dochter Hedda (ook 10) naar 'Tony 10' van Mischa Kamp, een alleraardigste film over een aardige jongen die het huwelijk van zijn ouders spaak ziet lopen, het poogt - met hulp van de koningin - te repareren, en aan het eind moet constateren dat gescheiden in dit geval maar beter is.

Ik kende Floor van der Wal niet. Zij kwam pas mijn leven in op het moment dat ze vorig jaar maart op het Amsterdamse Mercatorplein was doodgereden door Mohammed S. De cabaretière werd 26 jaar oud. Het verdriet is nog levensgroot aanwezig, maar Mohammed S. is vrij man.

Oh ja, zeker, hij heeft in de gevangenis gezeten, maar dat was van bijzonder korte duur, en wat hem betreft was hij ook nooit gepakt en veroordeeld. Je leest het wel vaker de laatste tijd, types die een aanrijding veroorzaken die doorrijden, omdat ze stoned, dronken, onopgevoed, a-sociaal, of een combinatie ervan zijn.

Mohammed S. reed dus ook door, en kon slechts worden gepakt omdat één van de nummerplaten van zijn Golf eraf was gevallen. Ik kan mij uit de media herinneren dat hij veel te hard reed, door rood, vanuit een verkeerd voorsoorteervak, en dat hij dus na het veroorzaken van een dodelijk ongeluk ook nog eens doorreed.

De sporen zijn nog vers, de veroordeling recent, maar deze doodrijder staat dus alweer 'buiten'. Van de oorspronkelijk geeiste vier jaar cel bleven op 22 september vorig jaar nog 18 maanden over, waarvan 6 voorwaardelijk. Dat zou betekenen dat de dader pas op 22 september van dit jaar vrij zou moeten komen.

Maar er was waarschijnlijk aftrek van voorarrest. En hij werd ook nog eens zes weken vervroegd vrijgelaten voor een re-integratieporgramma. Om zijn terugkeer in de samenleving te begeleiden. Cursusje wie-komt-van-rechts en wat-betekent-rood-licht? I doubt it...

Ik kan niet zo tegen het gehuil en gejank en de roep om zwaardere straffen. het is het zo makkelijke antwoord op grote problemen die maar niet weggaan. Maar los van lengte en duur, is er ook nog zoiets als gevoel, maat, maatvoering, begrip, empathie en toch ook de verhouding tussen daad en revanche. De weegschaaltjes van vrouwe Justitia. Die zijn hier volledig uit balans.

Het Parool gaf Hans van der Wal, de vader van Floor, zaterdag ruimte om zijn hart en gal te luchten. 'Wij herdenken Floor en hij loopt al buiten', was een kop boven het artikel die mij hard raakte en mijn eigen soms zo genuanceerde opvattingen omver schopte. Hij was boos. Zijn vrouw was boos. En ik was met hen boos. Niet vanuit gemakkelijk meehuilen, maar vanuit oprechte woede.

En die woede komt natuurlijk ergens vandaan. Ik ben net als Hans vader. En ik hou hart en ziel vast met mijn kinderen in dit verkeer. Daar waar Mohammed S. vele vrienden heeft. Waar niet voor niets vandaag Peter van Heemst in Rotterdam actie wil in 30-kilometerwijken waar tuig en psychopaten en ook brave huisvaders met kinderzitjes in de leasebak als imbecielen rijden.  

Hans van der Wal sprak over een 'enorme woestheid.' Hij voelt zich onbegrepen, niet gehoord, en verraden. Je kind doodgereden, en het 'systeem' maakt zich druk over hoe het met de dader gaat. Hans van der Wal weet niet of hij een hogere straf had willen zien, maar dit voelt zo 'onrechtvaardig'. Ik voel dat met hem mee. En ik vind het moedig en getuigen van veel kracht dat zij met deze klap in hun gezicht hun verhaal wilden en durfden te vertellen.