Het is me allemaal wat. Moebarak is bijna dood. Michelle Obama blijkt blanke voorouders te hebben. Er moet een referendum komen over de onderdoorgang van het Rijksmuseum, en Badi Hadr heeft net een dochter en neemt Estelle erbij. Moet Ruud weer op zoek. Maar daar heb ik alle vertrouwen in.

Ik kan het allemaal maar net aan, en nog helemaal niet verwerken. En dan heb ik het niet over de uitschakeling van 'ons' Oranje. Ik had niet veel vertrouwen in dit keurkorps van Van Marwijk, en dat wantrouwen hebben ze niet beschaamd.

Maar wat ik al langer wist en wat me al zo ergerde, kwam nu in alle lelijke heftigheid boven. Het zijn voetbalproleten, die zo bewierookte en nooit meer tegengesproken helden op kicksen, het is rapalje, naar voetvolk, egocentrisch, minnetjes, zuur, en dol op zichzelf. Wie wil daar nu naar kijken?

Het was een min clubje daar in Charkov en Krakau. Onze helden van 2010 lieten even zien uit welk hout ze echt zijn gesneden. Lui, arrogant, rancuneus, uit op eigen succes en gewin, en volledig het zicht kwijt op eigen kunnen en beperkingen. En zeker dat laatste is puur dynamiet onder de schijnwerpers van zo'n groot tournooi. 

Het was niks en het werd niks. Oranje verloor drie maal op rij, vooral van zichzelf, en van dominante Duitsers die heel goed hebben geleerd van die rare Hollanders. Jammer dat ze het nu veel beter kunnen. Die Gomez keek echt zijn ogen uit bij die stoethaspels van Mathijsen en Heitinga.

Ik had me zeer verheugd op dit EK, en heb alles gekeken, zelfs de Grieken. Maar nu ben ik beroofd en gerold door mijn eigen team en moet ik op zoek naar een nieuwe persoonlijke favoriet. Misschien moeten de Duitsers maar gewoon het EK winnen. Mijn zegen hebben ze. De wederopgestane Italinanen ook.
 
En tegen Arjen Robben en zijn fijne voetbalvriendjes zou ik alleen nog willen zeggen: hou zelf je bek. En rot van de vleugel af. Links zowel als rechts. Fijne vakantie. En voor de voorronde voor het WK 2014 zou ik als bondscoach nieuwe vrienden gaan zoeken.

'Opdat wij niet vergeten' is de opdracht aan ons allen om de gruwelen en de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog levend te houden. Daarom heeft de Nicolaas Maesschool waar onze dochters zaten en zitten het Ravensbrückmonument op het Museumplein geadopteerd, en jaarlijks komen daar zevende groepers om te luisteren, gedichten te lezen, en bloemen te leggen.

De gruwelen van oorlogen zijn van alle tijden, en niemand wordt gespaard. Ook soldaten zijn - ook na de strijd - slachtoffer van bijvoorbeeld PTSD, post traumatic stress disorder. In het Vervolg van de Volkskrant gisteren een aangrijpende fotodocumentaire over de Amerikaanse soldaat Scott Ostrom en zijn kapotte leven na vier jaar verkenner in Irak.

We kenden de verhalen al van de Amerikaanse soldaten die in VietNam vochten en waar velen geestelijk gewond waren geraakt en het spoor in de burgermaatschappij niet meer terug konden vinden. Michael Cimino lichtte een tip van de duistere sluier in 'The Deer Hunter.'

En nu en veel te laat zou ik zomaar kunnen snappen waarom mijn vader anders dan wat kleine kiekjes nooit iets vertelde over zijn verblijf in Indië tijdens de politionele acties. Ook daar zijn vele gruwelen aangericht, en wat zag en wist hij daarvan?

Het kapotte leven van Scott Ostrom werd vastgelegd door fotograaf Craig Walker die er de Pulitzer-prijs voor fotografie voor kreeg. Het is een angstaanjagende en krachtig beeldverhaal van een man die niet weet hoe hij zijn leven moet leiden, die doodsbang is om te gaan slapen, die paniekaanvallen heeft, en eigenlijk alleen nog zijn hond Jibby heeft.

Jibby is als een dochter voor Ostrom. "She's really a happy dog," legt Ostrom uit, and keeping her happy really keeps me sane." Ostrom is in 'goed' en groot gezelschap, een leger veteranen dat getraumatiseerd en voor het leven is getekend en verscheurd.
 
En straks komen er nog tienduizenden terug uit Irak, weet Ostrom. Nog meer druk op hulp en voorzieningen, nog meer problemen en 'loose cannons.' Opdat wij niet vergeten dat een oorlog nooit voorbij gaat, is er dit prachtige fotodocument over Scott en Libby, een verstilde schreeuw om liefde en vrede.