Half Europa staat in brand, en wij vermaken ons hier met Idols voor politici. De ene partij na de andere trekt zichzelf op aan stijgende dagkoersen door hun zelf georganiseerde beauty contests waar nieuwe helden als Mona Keijzer worden geboren. Het gaat nergens over, maar het lult zo leuk en het dendert maar door.

Groenlinks had een nieuwe variant bedacht in de strijd om het leiderschap. Kandidaten mochten zich wel melden, maar de uitkomst moest natuurlijk wel zijn dat fractieleidster Jolande Sap zonder concurrentie weer op het schild gehesen zou worden. Dat ging goed. Totdat Tofik Dibi zich meldde.

Dibi had zich nog maar net gemeld, of de pleuris brak uit, ik blogde er twee weken geleden al over. Dibi was nog net geen land- of partijverrader, maar zijn kandidatuur zou een 'dolksteek' in de rug van Sap zijn. BAM! en van dik hout etc.

Vrijdag was het echt burgeroorlog bij Groenlinks. Dibi zou ongecshikt zijn, zo meende  de kandidaatstellingscommissie, maar dat schoot zijn fractiefenoten en boegbeeldin Femke Halsema in het rechter keelgat. En wat zich toen allemaal ontspon, was een staaltje ordinaire zelfdestructie.

Het gevolg? In de peilingen halveert de dagkoers van Groenlinks, dat wat de koers van facebook over een tijdje ook gaat doen. Het gekonkel, het gedreig en het onbeschoft beschadigen van een eigen kamerlid bleef niet geheel onopgemerkt, om het zacht te zeggen.

De fijnste snaren had partijvoorzitster Heleen Weening. Zij verkondigde aan iedereen die het maar horen wilde dat er nu dus een lijsttrekkersstrijd zou komen tussen een 'geschikte' en een 'ongeschikte' kandidaat. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Tofuck Dibi.

Het is toch onbestaanbaar dat een partijvoorzitter dat soort politieke aanslagen mag plegen. Als een valse ode aan haar (en hopelijk als afscheid) wordt de Rode Hoed ,waar Dibi en Sap maandag de strijd aangaan, voor een avondje veranderd in de Groene Muts. Van harte verdiend. En nu heel lang heel stil in een hoekje gaan schamen.

Het heelal. De kosmos. Wat is het eigenlijk? Waar is het eigenlijk? Waar gaat het heen, waar houdt het op, of houdt het niet op, of begint het altijd weer opnieuw? Wij simpele stervelingen trachten maar telkens het antwoord te vinden op de vraag 'waar we vandaan komen' en hoe dat dan allemaal zo gekomen zou zijn. God, de Oerknal, zeg het maar.

Gisteren was het aan Robert Dijkgraaf om in een speciale uitzending van DWDD de 13,7 miljard jaar kosmos te duiden in een college van 45 minuten en met een 'pitch' van 1 minuut. Hij slaagde daar wonderwel en op een heel aangename manier in.

Zo weet ik nu dat wij ergens in een buitenwijk van onze melkweg bivakkeren, en dat er nog miljarden van die melkwegen zijn en dat er veel is wat we weten, maar heel veel ook nog niet. Dijkgraaf had het over een landkaart waar nog heel veel witte vlekken staan.

Natuurlijk kwam het ook nog op of er elders leven zoals het onze is of kan zijn, en bij gebrek aan een ja of nee grapte Dijkgraaf dat wij misschien wel een soort natuurresrevaat vormen waar een andere beschaving op afstand naar kijkt en een beetje in de gaten houdt, een intergalactisch pretpark of zo.

Overal om me heen is ruimte, zoveel is me wel helder. Dat zinnetje is overigens ook de titel van een fraaie bundel die oud-Baliedirecteur Chris Keulemans zo'n jaar of 20 geleden schreef over zijn (en mijn) nobele vak van doelverdedigen, zijn 'verhalen uit de bovenhoek.' Nog steeds is die bundel van Keulemans - helaas niet meer leverbaar - een pareltje in de bescheiden keepersliteratuur.

En als we het dan toch over de Balie hebben: vanavond eens kijken hoe het daar gaat met de Politieke Junkies van Pieter Hilhorst en Martijn de Greve, een maandelijkse wedstrijd politiek commentaar geven, zo lees ik, waarin op originele wijze wordt ontspind. Dat eindigt ongetwijfeld aan de bar. Hopen op een goede vrijdag. Overal in mijn agenda is in ieder geval even alle ruimte.

Loftrompetten te over om te steken over hoe heerlijk het is om in compact Amsterdam te wonen met de grote snoepwinkel van bioscopen, theaters, concertzalen, musea en ander heerlijks vlak om de hoek. Vanochtend om 11 uur was ik in Pathé City één van de vijf die benieuwd waren naar Sean Penn in 'This Must Be The Place'.

Penn is fascinerend bizar als een rock ster in ruste, visueel een kruising van Robert Smith van The Cure en van een Bono die decennia niet van de drank en de pillen af heeft kunnen blijven. Op een kwade of goede dag moet hij naar New York naar zijn stervende vader. Door zijn vliegangst ('en een lichte doodsangst') neemt hij de boot in plaats van het vliegtuig, en komt (dus) te laat.

In het New Yorkse Joodse milieu van zijn vader komt hij eigenlijk thuis en gaat in de V.S. op zoek naar de kampbeul die zijn vader in Auschwitz heeft vernederdt. Zo wordt een wat zwarte komedie een klassieke road movie over schuld en boete en liefde en met een verrassend eind dat je zelf maar moet gaan zien.

Moet gaan zien inderdaad, want 'This Must Be The Place' van Paolo Sorrentino ('Il Divo') is een visuele tractatie, door Penn, de prima cast, de ingetogen humor, en vooral ook door het sublieme camerawerk. Ik las dat de film bijna $ 30 miljoen heeft gekost, en pas ruim een derde heeft opgeleverd. De bruto-recette van € 32,50 vanochtend zet dan niet veel zoden aan de dijk. Deze blog misschien nog wel een beetje.

Ook visueel imponerend is de tentoonstelling een steenworp verderop in het Van Gogh Musuem, 'Dreams of Nature. Symbolisme van Van Gogh tot Kandinsky'. En hoewel symbolisme ook van een niet-te-harden-zwaarheid of zweefmutserij kan zijn, zijn hier werken als het imponerende 'Het Dodeneiland' van Arnold Böcklin, 'Nocturne, Grey and Silver' van Whistler, en 'Meer van Keitele' (ook de poster van de tentoonstelling) van Akseli Gallen-Kallela een bezoek al meer dan waard.

Allemaal om de hoek, het kost 'geen drol' zou Jules Deelder zeggen, en wat jammer is het dan dat na jaren van potdichtheid het Stedelijk Museum (ooit SM in de communicatie gedoopt, hoe toepasselijk nu..) nu weer bemodderd raakt door schreeuwkoppen over geld en internationale status of het gebrek daaraan of verlies ervan. Wat een ranzige triestheid inmiddels, 'This Should Have Been The Place.' Doe maar gauw die deuren open...

Sneeuwwitje is - als zoveel andere sprookjes - een draak van een verhaal, en met dat soort draken vallen we onze kinderen de hele tijd maar lastig. Hans en Grietje die in hert bos worden achtergelaten, Assepoester die getreiterd wordt door de lelijke stiefzusters, en dan is er ook nog eens de ellende van een Studio 100 met de Ploppen en Gert met een hond met keelkanker.

Als kind denk je dan toch dat het leven vreselijk zal zijn en dat je ouders en al die anderen het spoor volledig bijster en gewoon niet te vertrouwen zijn. Toch lezen we onze kinderen al het moois en engs en ergs voor, en we nemen ze mee naar de bioscoop, en daar overwinnen ze angsten en doen enorm veel indrukken op.

Kleine kinderen worden groter, en vandaag in de lange voorjaarsvakantie maar eens met dochter Hedda naar de film, naar een mooie 'dwarse' verfilming van Sneeuwwitje. Dat viel nog niet mee. De film wel. Die zag er zelfs prachtig uit. Maar in het roemrijke Tuschinski haperde van alles.

Misschien hadden de zeven dwergen de projectie, het geluid en het licht maar moeten regelen, want dat ging aan alle kanten mis. Eerst geen geluid, toen wel geluid maar bij het verkeerde beeld, toen stilstaand beeld, en toen het goed leek te komen, ging het zaallicht niet uit. Tel daar dan nog de te kleine kinderen bij die door hun (groot)ouders waren meegenomen naar een verfilming die ze niet snapten, en dan begrijp je dat het best een lastige middag werd.

Maar goed, Sneeuwwitje was mooi, en Julia Roberts deed erg haar best om mooi te zijn, ondanks haar nare karakter. De dwergen waren geen kabouterachtige mijnwerkertjes meer, maar lieve boefjes, dieven met een klein hart, en één of twee verdenk ik ervan dat ze de maagdelijkheid van Sneeuwwitje graag hadden bevlekt.

Het overbekende verhaal wordt wat door elkaar gehusseld - de appel zit aan het eind, maar bereikt de klant niet -, maar vooral de vormgeving, de art direction is meer dan de moeite waard. En hoewel de film zeker niet bedoeld is voor volwassenen, viel er ook voor mij veel te lachen toen geluid en beeld gelijk liepen en de zaalverlichting was gedoofd. En zeker sensueel was de scène waarin Sneeuw haar prins uit zijn betovering kust en heerlijk naar aardbeien smaakt. Het was net een sprookje. Maar dan met een twist.

Paris s'eveille, en de stad en het land hebben een nieuwe chef. Adieu Sarkozy, bienvenue Francois Hollande, de aflossing van de wacht in l'Élysée, een linkse directe Franse slag voor het haantje dat zich vijf jaar de zonnepresident waande.

De val van Sarkozy staat niet op zich. Overal in Europa is het instabiel weer. Leiders falen en worden afgelost. Slechts weinigen worden nog beloond voor hun beleid en al dan niet dappere keuzes. De Grieksen maken souvlaki van het establishment dat zij verantwoordelijk houden voor hun economische wurggreep en misère.

Vorige week nog kreeg de Britse premier David Cameron een indirecte zwieper van jewelste bij  gemeenteraadsverkiezingen, en Angela Merkel houdt haar rechtse hart vast voor de verkiezingen volgende week. Overal is het bijltjesdag, Europa poogt zich uit de crisis te stemmen.

Hier te lande zijn we juist weer 'up' na een gijzeling van anderhalf jaar door een xenofoob uit Venlo die de rechtse rakkers verleidde tot compromissen waar ze zich nu als Houdini uit moeten draaien en keren. Een fascinerend schouwspel. Maar achter de lach schulit somberheid en de vrees wat morgen brengen mag.

We hebben allemaal schuld (tsja), en het helpt natuurlijk niet om al onze leiders naar huis te sturen, te vervangen door hun tegenstanders, en die dan vervolgens ook weer te laten falen en stralen. We zullen toch echt een keer moeten willen horen dat het anders en verantwoorder moet, en dat krediet niet iets is dat je alleen maar aan iemand geeft, maar dat je ook afbetaalt.

En dichter bij huis: uit een stresstest blijkt dat Amsterdam geen zware economische tegenwind aan kan. Zonder stevige sanering dreigt bij aanhoudend zwaar weer curatele. Rotterdam en Eindhoven lieten na een zelfde test al weten 20% van de ambtenaren te gaan ontslaan. Ambtenarenkampioen Amsterdam kan nu niet meer achterblijven. En dan is de Franse slag echt niet meer voldoende. Het lijkt wel crisis.

De ober bij Früh in de Heinzelmännchen in Keulen, vlak om de hoek van de Dom, had er heel veel zin in. 'We spelen twee keer tegen elkaar op het EK. De eerste keer winnen jullie, en de tweede keer winnen wij.' Zo, die zat. Vroeger zou ik me hebben opgewonden over zo'n arrogante Duitser. Nu ging die haatknop niet (meer) aan.

Het was fijn om enkele dagen in Duitsland te zijn. In Keulen, in Koblenz, en in het prettige pretpark Phantasialand waar de dochters twee dagen enorm hebben genoten. En aangezien je in Duitsland nog veel harder mag dan van Rutte c.s., waren we vandaag ruim op tijd terug in Amsterdam om deze 4e mei te herdenken.

De ober bij Früh ging binnenkort vier dagen naar Scheveningen, die plaats die ze niet uit kunnen spreken. Niet om zoals zijn vader of oom de Atlantik Wall te beschermen, maar om lekker te genieten van zee, strand, haring en Haagse hopjes. En ook dat vonden we heel gewoon dat deze weerbare Duitser neer zou strijken aan onze Noordzeekust. Veel is genormaliseerd. Behalve het voetbal.

Gisteravond op de hotelkamer ging het voetbalalarmknopje alsnog aan toen ik Bayern-neo-ster Thomas Müller samen met Gerd 'Der Bomber' Müller in een Tv-spotje zag waarvan ik niet meer weet waar het over ging. Blinde vlek. Die Müller. Zijn twee goals bezorgden ons het trauma dat ons sinds 1974 achtervolgt.

Vandaag weer terug, en ook op tijd om te vernemen dat Henk Bleker zich - uiteraard, want hij had beloofd het niet te doen - kandidaat stelt als CDA-lijsttrekker. Die Bleker van die polder, van die jonge vriendin, en van dat briefje aan Mauro. En, opdat wij niet vergeten: Henkie Bleker was ook één van de architecten van het doodgelopen gedoogverhaal met de PVV.

Dus hoe gaat dat straks? Net als met Buma. De hanen zullen collectief en langdurig kraaien want ook Henkie Bleker zal draaien als een ballerina om zich af te keren van de gedoogformule met Geert c.s. Er is immers een nieuw CDA. Een CDA dat zichzelf opnieuw heeft uitgevonden met maar één doel: behoud van macht. Wat zou het bevrijdend werken als bij het CDA het licht eindelijk zou doven. Onze grootste vrijheid is de stembus.

Naarmate je ouder wordt, lijken lijntjes steeds meer bij elkaar te komen. Ervaring, inzicht, overzicht, doorzicht en wat al niet lijken iets van structuur en systematiek te bieden aan dat wat je ook allemaal stom toeval mag noemen.

Zo komt opeens Leonard Cohen in mijn leven gewandeld. De Canadees-New Yorkse bard op hoge leeftijd komt in augustus twee concerten geven in het Olympisch Stadion van Amsterdam waar ik nu tijdelijk werk. Dat stadion van Jan Wils dat in een jaar met vooral publiek geld uit de grond werd gestampt voor de Spelen van 1928, daarna bijna gesloopt, en nu fier een mooi nieuw leven leidt. 

Leonard Cohen is voor mij altijd verbonden geweest aan mijn vader. Niet omdat zij bijna leeftijdgenoten waren. Mijn vader was zes toen Cohen in 1934 in Montréal werd geboren. En toen ik nog jong was en thuis woonde, had mijn vader in zijn indrukwekkende LP-collectie ook een labum van Cohen, 'Songs of Love and Hate.'

Ik had niet zoveel met die bromstem en die wat minimalistische backing, maar ik kwam er achter dat Cohen - bij de meisjes zeker - wel degelijk goed lag, en zo kwam ik het op snode idee de LP van mijn vader stilletje achterover te drukken en met een schoolvriendje te ruilen voor een stapeltje vieze boekjes waarin vrouwen van alles lieten zien en deden. Vuurrode oortjes. Je zou er bijna een liedje van kunnen maken. 'Various Positions', of zo.

Natuurlijk miste op een goede of kwade dag mijn vader de LP van Cohen. Ik wist natuurlijk van niets. Ik jokte. Ik loog. Ik gaf niet toe, nooit gezien en geen idee. Mijn vader wist dat ik loog, hij zag het gewoon, maar hij had geen wettelijk en overtuigend bewijs, dus ik was 'off the hook'.
 
Er is nooit aangifte gedaan, en zo toch wel: het is verjaard, maar ik ben het niet vergeten, deze cultuurroof uit mijn ouderlijk huis zo begin jaren '70. Heb ik spijt? Ach, wat maakt het uit. Ik heb net als zo heel veel andere kinderen in die jonge jaren het een en ander achterover gedrukt, maar ben er ook weer keurig mee gestopt. Eens een dief, nooit meer een dief.

Maar ik had het nu natuurlijk wel ultiem goed kunnen maken met mijn vader. Door hem mee te nemen naar het Olympisch Stadion, naar Leonard Cohen, na 'the minor fall' toch alsnog 'the major lift.' Love and hate. Zwart en wit. Maar mijn vader is niet meer. Hij zou nu 86 jaar oud zijn, twee jaar ouder dan het Olympisch Stadion. Niet alle lijntjes komen samen, hoe graag je het misschien ook zou willen.

Gisteravond gezinswaarts naar 'Corteo' van Cirque du Soleil geweest, en in kwartetvorm genoten van een prachtige show die steeds deed vermoeden dat Federico Fellini uit de dood was opgestaan om in een grote circustent een soort van commedia dell'arte-circus te ontwerpen, en dat zou hij dan 'Corteo' noemen.

'Corteo' is een verhaal en het is 'gewoon' circus. Dat klinkt als hinken op twee gedachten, maar het maakt eigenlijk niet uit. 'Corteo' is vooral - en vooral in het eerste deel - een overdonderdend spektakel - meer verhaal dan circus - en na de pauze is het meer circus dan verhaal, een parade en spektakel met de reus, de dwergen, de acrobaten, de engelen en de trapezewerkers.

Er waren veel 'oh's' en 'ah's' en gulle lachen, en ik had stellig de indruk dat iedereen na de show van dik twee uur met een warm gevoel als in een processie de natte nacht inging, verrast, vrolijk en voldaan. Dus, hooggeëerd publiek, gaat dat zien, zou ik zeggen.
 
Gisterochtend was het ook 'circus'. De Turkse president Abdullah Gül bezocht in Amsterdam-Osdorp de Weekend Academie, het fantastische initiatief van Oguz Dulkadir om kinderen op plekken waar het niet zo vanzelfsprkend is en gaat meer kansen te geven, hun talenten te ontwikkelen en hen een fijne zet naar een succesvolle toekomst te geven, en dat onder het motto 'het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat erom waar je heen gaat.'

Dat initiatief is groot en groter aan het worden, en kreeg gisteren prachtige erkenning door bezoek van het Turkse presidentiële paar, van prinses Maxima (vorig jaar ook al gaste), Willem-Alexander, en burgemeester Eberhard van der Laan die heel knap met grote stappen en kleine zinnen door zijn eigen leven liep om te laten zien hoe het allemaal met je kan lopen.

Zoveel hoog bezoek, dat betekent een enorm protocolcircus, en tientallen bewakers, body guards, oorfluisteraars en regenjassen die voor, tijdens en na alles en iedereen minitieus in de gaten houden. Zo gaat dat. Ook in Osdorp op een vroege woensdagochtend. Maar een Gülle lach was er, en een enthousiaste Turkse gemeenschap, en kinderen - daar ging het om - die het prachtig vinden en die nu allemaal weten dat de tulp uit Turkije komt, hoe Geert Wilders het hen ook verbood...

Ik wist het gelijk. Die Spekman deugt niet. Getrouwde vent met truien van z'n moeder. Als een volleerd propagandist de Amsterdamse grachtengordel tot no-go-area voor ware sociaal-democraten bestempelen. Ik wist het. Het zijn de ergste, de gestudeerden die de arbeider uithangen. 

Spekman gaat nu vol op het socialistische propagandaorgel. Hij schaamt zich voor Wim Kok. Hij schaamt zich voor de zakkenvullers die de sociaal-democratische beginselen verraden hebben en zich hebben over- en uitrgeleverd aan het grootkapitaal. Spekman schaamsocialist.

Is dit SP Light? Vergeet het maar. Dit is SP Heavy. Coke voor het volk. De knoet over de afvalligen, desnoods verwijdering uit de partijgelederen. Want de partij kan alleen weer groot en sterk worden als zij ook zuiver in de leer en de praktijk is. En waar komt het woord 'zuivering' vandaan? Precies. Van zuiver.

Dik hout. En zes planken. Voor Kok, voor Bos (er kon nog wel een dolkje bij), voor Wallage en voor al die andere teveelverdieners, commissarissen en nepsocialisten die land en volk vergiftigen. Voorwaarts. Maar niet met iedereen. Het is afrekentijd.

Het is een gekende zweer in de PvdA. Denken dat je wensbeeld voor de maatschappij ook overal al functioneert, en dat je dus iedereen de maat mag en moet nemen naar je eigen zuivergraad. Gelukkig zijn er ook nog iets wijzeren. Zoals Ella Vogelaar die al aangaf geen PvdA-commissaris te zijn, maar een commissaris met een PvdA-lidmaatschap.

De weg omhoog bij de PvdA mag kennelijk wat kosten. Zelfs een oud-premier. Zelfs het wonderkind Bos. En iedereen die niet wenst te buigen voor de sociaal-democratische normen. Schieten in eigen voet. De wederopstanding mag wat kosten.

Er valt vast veel te zeggen voor enige terughoudendheid en alertheid waar je ook bent of bestuurt. Maar deze 'inquisitiementaliteit', zoals oud-FNV-chef Lodewijk de Waal het omschreef, lijkt me een vals-nostalgische hang naar een tijd waar geen redelijk mens naar terugverlangt.

Het is niet voor niets echt een PvdA-gezegde: met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig...

Jongetjes en auto's. Het gaat nooit echt over. Kortgeleden biechtte ik op dat ik nu wel 'genezen' ben van mooie, snelle auto's, maar ik heb nog steeds een zwak en in stilte een prachtig gelijnde stille liefde, de Jaguar E-type, made in the U.K.

De E-type is de sportwagen der sportwagens, wat andere jongetjes ook vertellen over de Porsche of Ferrari van hun natte dromen. Het is dus ook niet gek dat de E-type is opgenomen in de tentoonstelling 'British Design 1948 - 2012: Innovation in the Modern Age' in het Victoria & Albert Museum in Londen. 

De tentoonstelling 'British Design' is een onderdeel van de 'Culturele Olympiade' in de hoofdstad, een imponerend web van exposities rond en tijdens de Olympische Spelen die op 27 juli starten in Londen. De toevoeging 1948 - 1912 aan de tentoonstelling is dan ook geen toevallige: in 1948 had Londen ook de Olympische Spelen al, en toen hadden wij Fanny Blankers-Koen.

Of Amsterdam (of Rotterdam, of samen, of de Randstad) net als in 1928 de Olympische Spelen ooit nog krijgt, lijkt me uiterst twijfelachtig. Hoe mooi zou het zijn in 2028, exact een eeuw na 1928, maar gezien de discusssies, de verwarring en het ongeloof in eigen kunnen in dit oneindig laagland, zal het er wel niet van komen.

Toch sneuvelde er zestien jaar voor het startschot al bijna een minister over, en werden de zakkenvullers die een dienstreis en lunches hadden gedeclareerd voor hun werk en voor de olympische missie al op het webschavot geplaatst. Sneller, hoger, sterker? Dacht van niet. Fijn land zo achter de duinen.

In Londen dus weer wel olympisch vuur (dat overigens een Nederlandse vinding is, dat dan weer wel..). Hoog tijd dat ik zelf weer eens ga kijken aan de Thames. Dan ga ik zeker naar Victoria & Albert en naar 'British Design 1948 - 2012.' Tracy Metz schreef er in NRC Handelsblad al een groot artikel over, en dat maakte me nog nieuwsgieriger. Net als naar Picasso in Tate, en Damien Hirst in Tate Modern en nog zoveel meer moois. London Calling to the far-away-towns...