Het zijn moeilijke tijden in krantenland. Oplages staan onder druk, papier heeft last van digitaal. Ook bij The New York Times werd met zorg gekeken naar de cijfers. Tijd voor actie. Weggelopen abonnees moeten worden teruggehaald. En toen ging het mis.

Wat een bescheiden mailactie richting recent vertrokken abonnees moest worden, werd een massaal e-mailbombardement naar 8,6 (!) miljoen adressen, en incluis bestaande abonnees. Daarin deed The New York Times een aanbod van 50% korting. Maar dat was dus zeker niet bestemd voor de niet-weggelopen abonnees.

Maar toen ging het pas echt fout. Het nieuws van de verkeerde mailing was al snel nieuws - het terrein van The New York Times, toch -, maar toen schoot de krant in de ontkenning. In een twitter liet de krant weten dat de e-mailactie niet van de krant zelf afkomstig was, maar een fake was. En dat werd dus ook weer nieuws. Pijnlijk.

Grote fout maken, je rot schrikken, fout ontkennen, dan toch schoorvoetend toegeven, en dan staat je verhaal overal en hier, en maken ook je trouwe abonnees heel ontrouw gebruik van je prachtige aanbod. Good Times, Bad Times voro The New York Times.

Wat me nu fascineert is hoeveel deze verkeerde actie naast de imagoactie eigenlijk heeft opgeleverd aan teruggekeerde abonnees en misschien nog vele anderen uit de 8,6 miljoen die verleid werden door het aanbod.

En wat me ook fascineert is hoe The New York Times met een oplage van ruim 1,1 miljoen aan 8,6 miljoen adressen komt. Misschien dat The New York Times in het kader van hun imagoreddingsactie openheid van eigen zaken kan geven. Hun motto is immer's 'All The News That's Fit to Print'. Benieuwd.

Het is toch wel geruststellend dat ook het leven van de kleinste grote dictators eindig is. Zo moet Noord-Korea nu verder zonder het stralende licht en de vleesgeworden onfeilbaarheid van de grote leider Kim Jung-il.

Het verscheiden van de vader der Noord-Koreanen zorgde voor hartverscheurend drama in Pyongyang. De beelden die we kregen lieten een volk zien in rouw, verdriet en desperate wanhoop, zo diep was de dood van de grote leider hen door merg, been, hart en ziel gesneden. Wat had het leven nog voor zin zonder Kim?

Het kwam niet tot een geregisseerde massale zelfmoord, maar de regie van het verdriet - zie ook de foto - was indrukwekkend en heel beangstigend. Treuren op commando. Janken op bevel. De Noord-Koreanen op de foto lijken wel acteurs van Het Nationale Toneel die verdriet nadoen omdat ze weten dat het van hen wordt verlangd, beter: geëist.

Maar is het wel verdriet wat we zien, of is het echt acteren? Wij kunnen die Kim Jung-i wel een kleine creep vinden, maar als je nooit iemand anders krijgt voorgeschoteld dan ga je er misschien wel in geloven. En geloof je misschien ook in de propaganda dat zijn dood het ergste is wat in jouw leven had kunnen gebeuren.

Voor ons ziet het er uit als massahysterie en het bevestigt ons beeld van een zonderling, dictatoriaal gerund, en gevaarlijk land waar nu de zoon de vader opvolgt en waarschijnlijk net zo geschift en gevaarlijk is als de hen net ontvallen oude heer. Maar ja, over die opvolging kunnen we niet te veel piepen. Wij zitten vast aan een erfelijke monarchie, ook niet niks.

Het was in onze ogen een potje potsierlijk Pyongjanken vandaag en de dagen hiervoor. Het ziet er niet zo zeer treurig, maar vooral naar uit, geregisseerd, afgedwongen, en dsu bedreigend voor iedereen. Juist op het kwetsbare moment van een dode leider, laat een regime de tanden zien en sluit het de rijen. Janken, en anders laten we je janken..

Joop Koopman is dood. Wie? Oh, die. Joop Koopman was van een andere tijd en uit een andere eeuw en dus weg uit het actieve geheugen. Die Joop Koopman was van 1971 tot 1983 presentator van het VARA-programma 2 voor 12, dat velen kennen uit fase 2 met Astrid Joosten als presentatrice.

Joop Koopman had al een lange radiocarrière achter de rug toen de VARA-leiding hem in 1971 op het scherm liet debuteren als de vloeiend en vlekkeloos en oh zo beschaafde presentator van het ook oh zo beschaafde 2 voor 12, een kennisquiz die door de VARA ongetwijfeld bedoeld was als verheffings-tv. Koopman kweet zich als een waar heer van stand van zijn taak, keurig, voorkomend, niet klef, op de nodige afstand. Een heer op de buis, zoals toen nog de regel was.

Maar Koopman was meer dan een bekend TV-gezicht, zijn passie lag ook bij het theater en hij werkte jaren als impresario, maar vooral als raadsheer en adviseur van Youp van 't Hek die in de jaren '80 opkwam, groot werd, en door de ervaren en vast ook wel strenge Koopman in goede banen en op koers werd gehouden.

'Alles heb ik van hem geleerd', zo zei Van 't Hek over Koopman. Dat zal niet waar zijn, maar het tekent de band en de vriendschap die beide mannen hadden. Voor Youp van 't Hek ging er een vader dood op Eerste Kerstdag. Een gevoelig verlies. Zeker na het verlies van zijn vader die hij fileert omdat hij het konijn Flappie van de jonge Youp heeft gevild en als kerstmaal heeft opgediend.

Ooit, maar het was al lang na Joop Koopman, mocht ik met mijn toenmalige collega Hans meedoen aan 2 voor 12. We waren prima door de test gekomen, en mochten al snel naar Hilversum komen. We hadden het woord goed, maar als in een boze droom verloren we van Professor Foppe, een leraar Duits met dochterlief die iets te opzichtig zijn triomfantelijke lachje niet goed kon verbergen.

Puur toeval. Of Goddelijke interventie. Wil ik net deze blog gaan schrijven, zie ik nog net in het STER-blok op 2 een boekcommercial met de intrigerende catchline 'Houd God voor ogen en je gulp gesloten' voorbij flitsen, een bijzondere aanprijzing zo op Kerst voor het boek 'De Vliegenvanger'.

Ik wilde me net schrijvend verlustigen en de mooie woorden van de heilige katholieke kerkvader eens fijntjes bevlekken. Maar dat kan alsnog. En trouwens, hij begon. Had de paus het niet over hoe het zalige Kerstfeest was vercommercialiseerd en ten prooi gevallen aan valse glitter? Moet hij nodig zeggen, denk je dan.

De hele katholieke kerk is immers één grote glitterparade, een soort Toppers vol van geloof in hapklare iconen, vol pracht en pronk en praal. Een slecht voorbeeld doet slecht volgen. En was het niet diezelfde nu wat beverige paus die vanmiddag aandacht vroeg voor slachtoffers van verschillende rampen en conflicten?
 
Wat ging er door de grote herder heen? Wilde hij impliciet het grootschalige misbruik in de katholieke kerk 'meenemen', of was het de zoveelste poging tot afleiding, tot het feitelijk zielsdiep ontkennen van dat wat schaamte tot in het zevende geslacht zou moeten brengen.

Ach ja, de paus, wie kent hem niet, en wat moest ik ook vals gniffelen dat hij het woord 'glitter' uit de kast trok. Ik moest prompt aan Gary Glitter denken, de talentloze Britse zanger Paul Francis Gadd die in de jaren '70 een aantal hits scoorde (het veelzeggende 'Do You Wanna Touch', bijvoorbeeld), maar vooral berucht werd door een tweede leven als pedofiel. Puur toeval. Of Godderlijke interventie? Zeg het maar.

Hielden de herders van het heilige gelijk maar wat vaker de gulpen gesloten en de moraal wat dichter bij zichzelve. Het zou zoveel schelen. 'Laat de kinderen tot mij komen' is misschien wel één van de meest misbruikte zinnen uit de fijnchristelijke sloganliturgie. En dat misbruik kwam niet alleen van de externen, maar vooral ook van de gewijden, de ingewijden, en van hen met de open gulpen. Schaf af dat celibaat, het is niet natuurlijk, en als dat geloof gelijk mee kan op de mestvaalt, God zij geloofd en geprezen tot in eeuwigheid.  

Het is toch wel mooi dat André Kuijpers boven ons hangt en een oogje in het zeil houdt. Dat kunnen we best gebruiken. Hij heeft daar in ISS ook het beste zicht op de ster van Bethlehem.

Het is toch wel mooi dat iedereen elkaar deze dagen het beste wenst en een fijne Kerst, terwijl we elkaar de rest van het jaar het verkeer uitvloeken of de meest ernstige ziektes toewensen. Al die sombere duisternis maakt misschien toch wat nederiger. Misschien straalt er toch iets van die ster af, iets van hoop en liefde en broederschap. Lang kan het vast niet duren.

Het is een ridicule gewoonte om met alleflei goede voornemens het nieuwe jaar te bestormen. Als we die donkerte maar uitmogen, dan beloven we echt alles. Dan gaan we 10 kilo afvallen, terwijl we nooit iets kunnen laten staan. Dan zeggen we te stoppen met roken, en paffen er na twee dagen alweer vrolijk op los. We bedonderen onszelf en onze omgeving met de beste voornemens. Bizar.

In plaats van minder vet en wat meer bewegen, kunnen we ons misschien wat meer indachtig dat kerstkind focusen op de grotere problemen. Op de almaar groeiende armoede en grotere tweedeling. De uitputting van de aarde. De overbevolking die zijn tol eist. Oorlogen links en rechts. 'War is Over, If You Want', toch? 

Misschien kunnen we ook vurig bidden voor het vertrek naar de eeuwige jachtvelden van wat enge dictators. Toegegeven, 2011 was wat dat betreft geen slecht jaar, maar de opruiming kan steviger. Ik zet graag wat geld op Mugabe. Die moet nu eindelijk eens dood. Wie heeft er nog een kandidaat? 

De wereld is in beweging. Ik zou het geen lente noemen, maar er gebeurt veel, en op veel onverwachte plekken. Syrië, Egypte, Noord-Korea, en nu staan er ook ruim 100.000 Russen te protesteren tegen de bende van Poetin. Dat had hij een paar weken geleden niet voor mogelijk gehouden. Het lijkt me een goed voornemen van de Russen. Tijd voor het eerste tsaarloze tijdperk daar.

Ben voornemens geen goede voornemens uit te spreken anders dan wat ik me altijd al voorneem als algemene maatregelen van leven. Er komt toch nooit iets van al die lijstjes en geforceerde trendbreuks met jezelf terecht. We overschatten onszelf ook altijd enorm. Wesley van W. had vorig jaar misschien ook wel goede voornemens, maar na twee goede wreeftrappen van Esteban zit hij een eenzame Kerst in een politiecel. Stille nacht. Dat zeker.

 

Rutte politicus van het jaar? Roemer? Dacht van niet. Wilders. Er is geen betere. De ongekroonde koning van Venlo is natuurlijk de politicus van het jaar. Want hoe knap heeft hij het ruziënde duo VVD en CDA in de tang en houdt zelf toch de handen goed vrij om het discours te bepalen. 

En hoe goed slaagt Wilders erin om langzaam maar zeker geur en teneur over te planten naar anderen. Niet alleen in Den Haag, maar ook in Amsterdam, daar waar de PVV eigenlijk niet bestaat, maar waar VVD-wethouder Eric van der Burg zich overschreeuwt om een doorgedraaide dronken mafkees die AZ-doelman Esteban uitvalt dan maar  'maatschappelijk uit te kotsen', whatever that may be. Het jargon klinkt inmiddels bekend.

Het voetbal wordt harder, maar de politiek blijft niet achter. Met het niveau van het gepest op het schoolplein regent het irritaties, vervelende opmerkingen, nare overtredingen en natrappen. Het Parool had er vandaag een aardig stukje over, 'CDA en VVD hoeven elkaar even niet te zien.'

Het is een klassiek verhaaltje 'leeglopen' van politici die het helemaal met elkaar hebben gehad, die elkaar niks meer gunnen, en die als jengelende kinderen naar de ander wijzen die natuurlijk weer begonnen was. Vliegen afvangen, elkaar in de wielen rijden, niet zo gek dat veel mensen toch een wat minnetjes beeld van al dat politieke gedoe hebben.

Gelukkig is het reces. Iedereen even terug naar de basis, onder de boom, en goede voornemens brouwen. Geert glimlacht. Het CDA wikt en weegt of een breuk de partij helpt. Rutte blijft op windkracht 10 lachen en komt er mee weg. Intussen is het in het land dat zij besturen guur en de lucht zwanger van afbraak. Zo goed als de coalitiegenoten elkaar nu niet kunnen zien, is het ook mijn genoegen dat ze in ieder geval een paar weken uit mijn ogen zijn.

Het is crisis bij Ajax. En eigenlijk is het woord crisis nog te soft voor de enorme chaos die de Mokumse trots regeert. Maar het kan altijd nog erger, zo bleek gisteravond. Het bekerduel in de ArenA tegen AZ kreeg een vroegtijdig en dramatisch hoogtepunt toen AZ-doelman Esteban werd aangevallen. 

Onrust is van alle tijden. Overal zijn excessen. Maar dit kon gisteren niet op een fouter moment voor Ajax komen. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan het zogenaamde staafincident in 1989 toen de doelman (ja, ook toen) van Austria Wien door een uit het publiek geworpen staaf werd geraakt en Ajax internationaal paria werd.

Nu weer een keeper, en als keeper neem ik het voor hen en voor hem op. Veel is er gezegd en geschreven over de rode kaart die Esteban Alvarado Brown gisteren kreeg van scheidsrechter Nijhuis. De AZ-doelman had zich verdedigd en zijn belager twee maal geschopt. 'Noodweer' riepen velen, en de KNVB haastte zich vandaag de rode kaart zonder gevolgen te laten maar ook et benadrukken dat de scheidsrechter keurig conform de regels had gehandeld. 

Wat zal Esteban geschrokken zijn. Opeens komt er in het allerachtertse van je ooghoek van achter je een mafkees op je af die je met een karatetrap wil vellen. Esteban is de mafkees te snel en te goed af, en geeft hem twee stevige schoppen. Een derde had wat mij betreft ook gemogen. Ik wil niet aanzetten tot geweld, maar de reactie van de doelman lijkt mij begrijpelijk, legitiem, en te rechtvaardigen. Gloria Esteban.

En die mafkees, hooligan of crimineel - we noemen hem Wesley, 19, uit Almere, had al een stadionverbod, maar vloog in hoog tempo - volgens Ajax was hij dronken; so what? - op Esteban af. Deze mafkees had er dus nooit mogen zijn, maar een stadionverbod zal wel net zoiets zijn als rijden zonder rijbewijs, je komt er redelijk eenvoudig mee weg.

En nu? De wedstrijd is gestaakt. Er staat nog 53 minuten op de klok, en een 1-0 voorsprong voor Ajax. Maar wie gaat de tol betalen? Ajax? Het kan bijna niet anders. Een aanslag op het veld op een tegenstander door een hooligan of mafkees met een stadionverbod zal niet ongestraft kunnen blijven. En AZ dan? Dat ging van het veld na het gevecht van Esteban en Wesley. Iedereen vond dat heel verstandig. Maar wat vindt de tuchtrechter van de KNVB ervan?

Ajax ging gisteren en vannacht weer de wereld over. Helaas ging het weer niet over voetbal, een keertje niet over Cruyff, maar wel over de plaag die opgefokt gedrag en geweld heet. Die schade is aangericht. Benieuwd wat er van officiële zijde nog bij gaat komen. Wordt volgende week vervolgd...

Toen ik met oudste dochter Bente zondag na het weinig verwarmende Ajax - ADO van ArenA naar Station Bijlmer-ArenA snelde, intussen pogingen doend de hagel van boven en de afvalzee op straat te ontwijken, kwamen we langs de inmiddels overal onvermijdelijke MediaMarkt en kwam er bij ons beiden min of meer tegelijkertijd het zinnetje 'Ik ben toch niet gek' naar boven. Reclame werkt. Maar vraag niet hoe.

Datzelfde 'Ik ben toch niet gek' overviel mij gisteravond als een lichte paniek na het zien van de alom zo bejubelde film 'Tinker Tailor Soldier Spy', een stijlvol Brits spionnendrama dat eigenlijk de intellectuele variant is op 'wie is de mol?.'

Ik heb twee uur naar een qua art direction prachtige film zitten kijken met acteurs van naam en faam als John Hurt, Colin Firth en Gary Oldman. En terwijl ik wel begreep dat ik het niet allemaal hoefde te begrijpen omdat veel mannen die acteerden ook niet begrepen wie nu eigenlijk de mol kon zijn, bekroop me toch steeds meer het wat ontluisterende gevoel dat ik er echt niets van begreep.

Maar ja, dan voel je je toch alleen, want al die jubelrecensies kunnen toch niet geschreven zijn met de gedachte 'ik snap er geen zak van, dus doe maar 5 sterren..'. Het lag dus aan mij, het voelde onbevredigend, tot ik vanochtend Aaf Brandt Corstius in de Volkskrant las. Ik was plots weer helemaal blij.

Brandt Corstius maakt op een hilarische wijze de kachel aan met 'Tinker Tailor Soldier Spy'. 'En zo ploeterde ik van scène naar scène in Tinky Winky Lalaa Poo, en begon te verlangen naar een James Bondfilm, waarin tenminste nog knappe meiden zaten, en cocktails, en ontploffingen om je wakker te houden.'

Aan het eind gooide Brandt Corstius mij de reddingsboei. 'Uiteindelijk kan het niemand schelen wie de mol is. Het gaat niet om de mol, het gaat om de weg ernaartoe. Dank, Aaf, en zo viel het ook best wel mee, een mooie film die ik niet begreep, maar ook niet hoefde te begrijpen. Ik ben dus niet gek.

Maar wat ik echt niet begreep was hoe Oliver Stone ooit Gary Oldman voor de rol van Lee Harvey Oswald strikte in zijn 'JFK'. Ik dacht altijd dat Oldman - dus - een Amerikaan was. Maar Oldman is een Brit. een mol die als Oswald Kennedy vermoordt. Zo gek is het dan weer wel.

De zaterdagse voetbaldag werd een hele mooie dag voor SC Buitenveldert 3. Na achterstand na achterstand wonnen we gisteren op het Rie Mastenbroeksportpark in Almere met 4-5 van ASC Waterwijk 2. En met alle gezeur en ellende op en rond de velden mag ook wel eens genoteerd worden dat de wedstrijd vrijwel zonder overtredingen was. Zo kan het ook.

Hoe het ook kan, liet ADO-verdediger Leeuwin vandaag in de ArenA zien tegen Ajax. Met twee benen gestrekt probeerde hij Ajacied Eriksen te doorboren en scheidsrechter Blom stuurde hem direct richting kleedkamer. Dieprood. En schaamrood, mag ik hopen.

Die vroege snelle kaart werkte zeer helend. Verder geen kaarten en heel weinig overtredingen of naar gedoe. Zo kan het dus. Maar het was er de wedstrijd ook wel naar. een tamme pot, waar Ajax met 11 tegen 10 met 4-0 uiteindelijk veel te sterk was, hoe tam en dof het zelf ook speelde.

In de auto terug uit het verre Almere was er even tijd voor wat gedachten over beter voetbal dan wijzelve. Zo kwamen we ook op Sulejmani, de linksbenige Serviër die weliswaar clubtopscorer is op dit moment maar ook veel kritiek scoort. Typisch een linksbuiten. Typisch een linksbuitenbeen.

Maar ik word bij vlagen helemaal gek van deze tovenaar. Recent zag ik Ajax - Real Madrid en zag zelden een spits zo verkeerd staan en telkens de verkeerde kant opdraaien als Sulejmani. En in de ArenA vat dat gevoel ook steeds vaster post. Suljemani kon vanmiddag rekenen op enkele stevige fluitconcerten en hij raakte daardoor zichtbaar van slag. Zijn late goal, de vierde van Ajax, leek dan ook veel op een persoonlijke revanche.

Ik weet het, Sulejmani kostte een vermogen - bijna 18 miljoen, ex salaris, en dat hangt om zijn nek als een wel erg duur prijskaartje. Martin Jol was hem liever kwijt dan rijk, verhuur aan West Ham United lukte net niet, maar Frank de Boer geeft hem nu - vooralsnog - krediet.

Maar vreemd blijft het, zoveel geld betalen voor zo'n jonge en nog niet uitontwikkelde speler die ook nog eens met zijn rechterbeen net zoveel kan als ik met mijn linker...

Er schijnen nog 38 kandidaten te zijn geweest, maar de enige kandidaat voor vice-president van Raad van State was en is, bleef en blijft Piet-Hein Donner. Kroniek van een aangekondigde benoeming.

Nederland heeft dus een nieuwe onderkoning, de wat wereldvreemd ogende - hij speelt er graag mee - regent uit het regentengeslacht Donner, een heer op een herenrijwiel, een man die lijkt uit een andere tijd te zijn ingevlogen, maar toch ook één van de architecten van dit broddelgedoogkabinet waar een deel van het CDA nu zielsgraag van af wil.

De benoeming van Donner lag al maanden op straat, hoe hard premier Rutte jokte om het te ontkennen. Dat jokken wordt wel een recidive van de goedweglachse Rutte. Gisteren kreeg hij niet in Kunduz maar vanuit Amstetrdam een salvo voor de boeg. Volgens PvdA-wethouder Lodewijk Asscher zou Rutte de Tweede Kamer valselijk hebben voorgelicht over hoe het nu zit op met opstapelende bezuinigingen.

Het was en blijft oorlog tussen Amsterdam en Den Haag en de loopgraven en forten voor de dag na morgen worden al ingenomen. Het kabinet is a-sociaal en steunt op xenofoben en zwarte kousen, en in het land wordt geleden, koren op de molen van SP en van een PvdA die met Spekman en Asscher hoopt iets van oude idealen om te zetten in nieuwe daden.

Grappig dat ook Donner een Amsterdammer is, ofschoon ik het hem zelf nog nooit heb horen zeggen. De onderkoning komt te fiets en gaat te paard. De oppositie had er geen goed woord voor over. 'De slager die zijn eigen vlees gaat keuren', bromde de één, en 'wij van WC-eend adviseren WC-eend' waren de bijterige one-liners over de benoeming van Donner.

Donner zal het een zorg zijn. Hij geeft al veel langer aan dat hij niet zoveel heeft met dat parlementaire gedoe en al dat gezeur. Kan 'ie nu lekker onderkoning spelen. Kijken hoe sterk de eenzame fietser echt is...