De mens is toch maar een raar schepsel, een vat vol tegenstrijdigheden, genadeloos en sentimenteel, tot de grootste gruweldaden in staat, maar met oooooh zo'n klein hartje. Jaja..

Het interesseert de meesten van ons geen moer wat er voor ellende is in het donkere Afrika. Was het maar zo. Dan stond Afrika allang op eigen benen en kon Wilders die 4 miljard ergens anders stoppen waar de zon niet schijnt.

Maar hoe anders is het als een jongen uit Angola hier vastdraait in de bureaucratische raderen en door een wat mensonaardig kabinet na vele jaren toch nog wordt uitgewezen. Dan is ons kleine land ook echt te klein, dan dreigt er opstand, en wordt het voor of tegen de maat waarlanfgs iedereen gehaald wordt.

Maar mensen die zich druk maken om een mens, om Mauro, dat is toch best uit te leggen en te verdedigen. Wat moeilijker wordt het als het om een orka gaat, we noemen hem Morgan.

Je gelooft je ogen niet als je niet weet dat het allemaal klopt en nog redelijk droogjes is opgeschreven. Over een vrachtwagen die onder politiebgeleiding naar Schiphol rijdt waar een transporttoestel het zeezoogdier naar Tenerife gaat vliegen. En er was niet over één nacht ijs gegaan. Want Morgan "..had van tevoren zestien keer geoefend in de hangmat..". Niet op eigen verzoek, neem ik aan.

Het dier spoelde ooit aan in de Waddenzee, had gewoon dood kunnen gaan, is gered, en werd symbool en inzet van bittere strijd. Geef een dier een naam, en opeens kun je niet meer normaal doen. We slachten van dodo tot siberische tijger alles af wat we tegen komen, maar voor de orka Morgan vechten we tot het bittere eind.

Als je dit allemaal meemaakt, dan weet je in ieder geval één ding zeker: dit leven is het waard om geleefd te worden.

Morgen is het een mooie dag voor Mark Rutte. Morgen is 'prime minister Roete' te gast bij Barack Obama op het Witte Huis. Een dolle dinsdag dus, of Super Tuesday, om in Amerikaanse termen te blijven.

Obama en Rutte schudden elkaar al eerder de hand, maar het bezoek van Rutte morgen is het eerste aan The White House. En dat is niet niks. Het Parool had er vorioge week een alleraardigste pagina aan gewijd met ook veel foto's van vorige bezoeken van vorige prime ministers van The Netherlands.

En wie kan zich niet het bezoek van Balkenende en De Hoop Scheffer herinneren,"'JenCase en Jeep" zoals George Bush ze op z'n lekker plat Texaans welkom heette. Het leken twee jongetjes op schoolreis, maar De Hoop Scheffer wilde dat beeld wel even corrigeren.

"Natuurlijk ben je de eerste keer dat je de machtigste man de wereld in de Oval Office ontmoet onder de indruk", legt Jeep uit. "Dat is heel normaal. Wie dat niet is, moet zich laten nakijken. De eerste keer is gewoon bijzonder." Het lijkt potjandrie wel sex.

Een half uurtje heeft Rutte morgen, misschien drie kwartier, hij is één van de lijst van velen die morgen op audiëntie gaan bij de chef van de wereld.

Waarover spreken zij? Niet over het internationale strafhof waar de V.S. maar niet aan wil. Maar de economie ongetwijfeld wel, we zijn immers warme handelspartners die elkaasr geld goed kunnen gebruiken. En dan gaat het ook over de Euro, de EU, en Afghanistan. En dan is het "bye, Mark, see yoü'. Next please..."

Het is de nieuwe tijd, toeval, of de hand van God, wie zal het zeggen. Cees van der Staaij weet het wel. De jonge veteraan in de Tweede Kamer gelooft ".. in de leiding van God in mijn leven." In de Volkskrant werd de 'junior-gedoger' van de SGP aan de tand gevoeld.

Kees van der Staaij is net als ik behept met Vlaardingse geboortegrond, maar het bracht ons volstrekt andere kanten op. Van der Staaij is nu het boegbeeld van de SGP, de club die het niet zo heeft op vrouwen in openbaar bestuur en die wel schertsend de poldertaliban wordt genoemd.

Waar de SGP tot voor kort het lachwekkende buitenbeentje aan de rafelranden der vaderlandse politiek was, is de rechtstandige christenpartij nu een factor van belang.

Rutte heeft de SGP vaak nodig om een meerderheid te formeren in de Tweede Kamer. Ideaal voor Van der Staaij om voor zijn partij en achterban punten binnen te halen en andere punten te scherpen of juist af te vlakken. De SGP heeft invloed, zo niet macht.

God zag dat het goed was, maar ik vraag me dan altijd af waarom het opperwezen zijn mannen niet meer electorale armslag geeft. Xonder stembusfraude te plegen, zou God toch wel wat zeteltjes erbij kunnen doen om zijn woord beter ingang te doen vinden in de kleidelta.
 
Maar het blijft toch wet vreemd, die rechtschapen heren in stemmig grijs en zwart nu dansend rond het pluche. Juist zij waren van de rechte lijn, het strakke pad, en toch zeker niet van gedogen. Het zijn andere tijden, het is de nieuwe tijd voor de SGP, en Van der Staaij gaat daar als zondagskind uiterst kundig mee om. Dat kun je wel aan Vlaardingers overlaten...

Het Stedelijk Museum in Amsterdam is al bijna acht jaar dicht. Het is ongelooflijk maar waar, en zo enorm triest. Het ooit prestigeuze museum is nu het lachertje met een reputatieschade van heb-ik-jou-daar. Je zou er bijna giechelig van worden als het niet zo in-en-in-triest zou zijn.

Mooi dat Parooljournalisten Hugo Logtenberg en Bas Soetenhorst hun tanden hebben gezet in de geschiedenis van deze onttakeling en bouwramp. Het beeld dat zij naar boven brengen is niet fraai, om het maar eens eufemistisch uit te drukken.

In hun vijfdelige 'Gesloten wegens verbouwing' houden ze het keurig en beschaafd, maar wie goed kan lezen leest een diep tranendal van wensdenken, misverstanden, doordouwerij en een onbegrensd geloof in het scheppend en beheersned vermogen van de stad Amsterdam.

Ik ga nu niet weer die opmerking van Job Cohen over wat een amateurs wij allen toch zijn uit de kast halen, maar het is helaas wel zo, en we schamen ons niet en modderen verder. Maar nu de opening toch eindelijk in zicht komt, wacht nog een aardige ruzie tussen huurder en huisbaas, tussen museumdirectie en de gemeente.

Over een maand of acht (toch?) moeten de kurken knallen en slaat iedereen elkaar op de schouders over hoe mooi het geworden is en hoe blij Amsterdam mag zijn met zo'n musuem. Ach ja. Zo gaat het. Altijd. Operatie geslaagd, patiënt blijvende infuusschade, maar ach, dat is de slimme jongen uithangen met 'de kennis van nu.'

Het Stedelijk Museum leek de agelopen lange jaren zelf wel rijp voor het museum. Dat het niet zo ver is gekomen is de verdienste van weinigen in de hoofdrollen en te verwijten aan velen die geloofden, hoopten, baden en wat al niet en er in ieder geval voor hebben gezorgd dat het verbouwproces een schandvlek van Amsterdam is geworden.  

"Jij zit hier alleen maar omdat je zwart bent" of woorden van gelijke strekking zou Johan Cruyff afgevuurd hebben op zijn medecommissaris bij Ajax Edgar Davids. Natuurlijk (hoezo natuurlijk?) is Cruyff geen racist, maar iemand die zegt waar het op staat. Tsja.

Kenneth Vermeer is niet de eerste keeper van Ajax omdat hij zwart is, maar omdat hij na het vertrek van de grote Maarten Stekeleburg de beste is. De eerste de beste, precies. En dat bewees hij maar eens gisteravond in Lyon toen hij zijn matige team op de rand van de volgende ronde van de Champions League bracht.

Het was een bijzondere avond voor Kenneth Vermeer. Afgelopen zaterdag werd jij zwart gemaakt en kreeg hij de schuld in de schoenen geschoven van de door Ajax knullig en sullig weggeven 2-0 thuisvoorsprong tegen NAC.

Toegegeven, Vermeer blunderde opzichtig bij de 2-1, maar de heisa en het lynchgehuil daarna ging alle perken te buiten. Gisteravond was het aan Vermeer om te laten zien dat hij een hele goede keeper is. En dat deed hij. Vermeer was The Lyon King.

Keepers hebben het lastig. Ik weet het. De lof kan groot zijn, maar elke fout wordt genadeloos aangerekend, en vraagt vier sublieme reddingen om weer serieus genomen te worden. Maar keepers kiezen er zelf voor. Niet omdat ze niet kunnen voetballen, maar omdat keepen het mooiste is dat er is.

En zo is het verschil tussen top en flop, tussen briljant en afgeboekt, een kwestie van enkele fracties van seconden. Vermeer heeft nu weer krediet. Bijna letterlijk ook. Want door zijn twee briljante saves gisteren in Lyon, liggen de miljoenen al te gloren voor Ajax.

Nederland werd recent wereldkampioen honkbal. Maar in de V.S., de bakermat van het honkbal, telt dat helemaal niet. Daar tellen alleen de Major League baseball, en de World Series. En daarin speelt de nieuwe film 'Moneyball' met Brad Pitt.

'Moneyball' gaat over honkbal, maar het is geen honkbalfilm. Het helpt natuurlijk als je van sport houdt, maar je hoeft honkbal niet te snappen om van 'Moneyball' te genieten. En genieten is het zeker.

Brad Pitt is een grootheid, maar ook dan- of juist dan -  ben je zo goed als je laatste film. En goed is Pitt in 'Moneyball', een film waar nu al de geur van Oscars omheen hangt. Eindelijk ook weer een V.S.-film die echt meesleept en overtuigt, iets wat 'Margin Call' recent helaas toch niet echt voor elkaar kreeg.

Pitt speelt Barry Beane, general manager (GM) van de Oakland As. Die Beane bestond en bestaat echt, ofschoon het verhaal over de honkbalrevolutie die hij ontketende - als vanzelfsprekend - versimpeld is en geschikter gemaakt voor het grote doek en een time frame van 133 minuten.

Je krijgt een goed gevoel en energie van de film, maar 'Moneyball' heeft ook een donkere kant, somber, zwart zelfs, treffend verwoord in Beane's dochters liedje waarin ze zingt 'you're such a loser, dad.' Beane is ook eigenlijk een loser, hoeveel hij ook wint. Hij weet ook dat er maar één wedstrijd is die telt, en dat is de allesbeslissende.

Ja, het gaat over honkbal, over succes en falen, over David tegen Goliath, er zitten genoeg thema's en mooie lijntjes in, en er valt ook heel veel te lachen. Zoals om de tot eerste honkamen omgeschoolde Scott Hatteberg die op de vraag waar hij nu eigenlijk bang voor is "..a ball hit in my general direction.." antwoordt. Honkbalangst.

'Moneyball' is een home run, volgens CNN één van de 'classiest movies of the year.'

In Het Parool is deze zaterdag de klapstoel voor Ferry Mingelen, al veertig jaar verslaggever aan het Binnenhof en daarmee de nestor van de parlementaire journalistiek in oneindig laagland.

Er is niemand die zo hilarisch Ferry Mingelen kan nadoen als Thomas van Luyn - 'aan de ene kant, maar aan de andere kant..', maar er is ook niemand die zo goed Ferry Mingelen is als Ferry Mingelen zelf.

Mingelen is betrokken, maar heeft ook enige afstand, hij is heel serieus, maar neemt niet alles en iedereen serieus, en dat is op en rond het Binnenhof maar goed ook. Naast alle toppers zijn er heel wat dwaallichten en dozijnen domme ideeën.

Voor Ferry Mingelen dus niet de snelle scoops, het hit-and-run van de nieuwe tijd, maar enige afstand, iets meer de grote lijnen graag, iets minder hijgerigheid en iets meer duiding dan driemaal-dagelijkse-daadkracht. Het lijkt nu wat a-typisch, maar hij komt er al veertig jaar heel goed mee weg.

Zijn boekje 'Graven rond het Binnenhof - verhalen over Den Haag' doet ook niet direct denken aan grote schandalen, hitserige rellerigheid of de onthullingen van de eeuw. Het zal op een vriendelijke, rustige, niet van humor en enige zelfspot gespeende manier geschreven zijn, zo schat ik. Ik ben benieuwd.

Johan Cruyff. Jopie uit Betondorp. Held. Wereldvoetballer. Wereldmerk. Maar ook altijd een enfant terrible, dwars, tegendraads, eigenzinnig, nors en vol van het eigen gelijk.

Jopie werd groot bij Ajax, maar hij is natuurlijk niet die hele grote clubman waar iedereen hem zo graag voor verkoopt. Hij knakte mijn tienerziel door in 1973 voor veel geld naar Barcelona te verterkken, een transfer die zijn eigen portemonnee ook heel goed deed.

Hij kwam nog wel terug naar Ajax - altijd weer die prachtige stiftgoal tegen Haarlem -, maar hij deinsde er ook niet voor terug om zijn gram te halen en zijn rancune bot te vieren door aartsvijand Feyenoord kampioen te maken.

Jopie was briljant, maar het moest wel gaan zoals Jopie het bedacht had en wilde. Bij Oranje had hij altijd een uitzonderingspositie - als 'ie al zin had om mee te doen en geen ruzie had over schoenmerken - en 'dankzij' Cruyff hield mijn echte jeugdheld Jan van Beveren het wel gezien bij het Nederlands Elftal, weggetreiterd door Cruyff en zijn volgers.

Jopie was wereldklasse. Op het veld. Daarna was en werd het steeds meer de nukker, de eigenzinnige die het altijd beter wist, al moest je wel heel erg je best doen om te zien wat hij zag en wat hij op zijn Cruyffiaans zo barok placht te duiden.

Jopie wordt bewierrookt, maar Jopie heeft nooit echt vuile handen willen maken. Langs de zijlijn richtte hij zijn pijlen op de Adriaanses en de Van Gaals die er niets van snappen volgens de nummer 14.

En nu, nu is het High Noon, nu is Louis van Gaal ingevlogen voor de ultieme shoot out tussen icoon Cruyff en zijn 'collega'-commissarissen. Ik denk dat Jopie vertrekt, bonkig, norsig, boos, onbegrepen, voor altijd naar Barcelona waar hij nog steeds die Verlosser is die wij - afvalligen van de Spaanse kroon - maar niet kritiekloos in hem willen zien.

Oh ja, en die foto, die begintijd, zwart-wit, Cruyff scoort voor Ajax op Anfield Road, de terugwedstrijd tegen Liverpool (2-2) nadat de Britten van Bill Shankley in de Amsterdamse mist met 5-1 klop hadden gekregen. Het is een bijna een halve eeuw geleden. Dat was het begin. En dit wordt het einde.

Paul Schnabel, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, was gisteren een geziene gastspreker in de Amsterdamse Amstelkerk bij het 75-jarig bestaan van de Stichting Samenwerking voor Bijzondere Noden Amsterdam.

Schnabel mocht daar ook even een 'reclamespotje' doen voor het deze week verschenen tweejaarlijkse rapport 'De Sociale Staat van Nederland'. Dat rapport geeft een beeld van aandrijvende sombere wolken. Sombere vooruitzichten, en de vaak stapelende bezuinigingen gaan vrijwel iedereen raken.

Gek genoeg maakt vrijwel niemand zich zorgen over de eigen financiéle situatie. De crisis is voor de buren en de overkant en de buitenwijk. Maar somber zijn we wel over de toekomst van Nederland, en daarin zijn we hardnekkig stabiel. We klagen graag, luidruchtig en hardnekkig, en misschien zijn we wel wat 'realiteitsresistent'; hoe goed het ook gaat, het gaat gewoon nooit goed. Zoiets.

Zorgwekkend is de staat van het onderwijs, terwijl onderwijs - zo weten we - de bepalende factor is voor je toekomstige leefsituatie. Te veel leerlingen missen volgens het SCP essentiéle taal- en rekenkennis. De lat kan hoger, zo klinkt het beschaafd.

Oh ja, en dat lachen over die dikke Amerikanen kan wel iets minder. Bijna de helft van de oneindig laaglanders heeft overgewicht, en bij ongeveer één op tien is dat (zeer) ernstig. Maar ja, gelukkig zijn dat de buren, de overkant en de buitenwijk. Mij gaat het best goed, maar dat Nederland...

Gisteren geen gezeur meer over fietsen die nu eindelijk terug moesten. Geen gestrekte rechterarmen. Geen wijsvinger horizontaal onder de neus. Geen gestrekte middelvinger. Geen shirtje van de tegenstander dat soepel en met smaak langs de bilnaat wordt geveegd. Gisteren was de oorlog over.

Gisteren won Duitsland van Nederland. Met 3-0. Het ging zogenaamd nergens om, vriendschappelijk, zo heet dat. Maar Duitsland - Nederland is sinds 10 mei 1940 niet vriendschappelijk geweest. Want de Duitsers hadden ons bezet, bestolen en vermoord.

Tegen die Duitsers kon je natuurlijk niet vriendschappelijk voetballen. Tegen Duitsers was voetbal oorlog. En vanaf de verloren finale van 1974 wisten we het zeker. Die Duitsers waren onbetrouwbaar - zie de versierde strafschop van Hölzenbein - en wij waren eigenlijk de betere ploeg, het betere land. Qua voetbal. En moreel. Zo zat dat.

Nu gaat er een heel dik boek dicht. Het ging gisteren niet meer over de oorlog. En de Duitse mythe dat zij minder zijn dan wij, is nu ook doorgeprikt. We werden gisteren in 'ons' Hamburg keurig en met prachtig voetbal op onze plaats gezet en op onze tekortkomingen gewezen. Voetbal was geen oorlog, maar eerder Duits totaaltheater. We stonden erbij en keken er naar, en ik klapte stilletjes in mezelf.