Het Team-Rutte is goed bezig. Het kabinet is 'op stoom', zoals de spin over één jaar kabinet luidt. De handschoenen zijn af, de mouwen opgerold, Nederland wordt weer geregeerd door echte mannen die echte keuzes durven te maken voor de 'hardwerkende Nederlander'.

Wat een armoede, zult u zeggen. Helemaal eens. Maar wat dan? Je kunt wel zeggen dat dit kabinetsbeleid de gotspe der gotspen is, maar wat haalt dat uit? Team-Rutte is op een missie en dan vallen er spaanders en slachtoffers, jhet is en kan niet anders. 

Maar is er dan geen alternatief, hoor ik u zuchten. Nou, uh, eigenlijk niet. De oppositie is oorverdovend stil, in een jaar murw getikt door een marginaal meerderheidskabinet met kleurspoeling. Maar serieuze oppositie tegen deze advocaten van de grootbankiers die hun wanbeleid gratis bij ons mogen afboeken? Nou, nee. het zit er (nog) niet in. Konijnen in de koplamp.

René Cuperus riep de linkse massa vanochtend nog meers op om een alternatief te bieden voor dit kabinetsbeleid. Er moeten nieuwe antwoorden komen, zo stelde ook Lodewijk Asscher in Amsterdam al. Maar het is te weinig, het Malieveld staat onder de modder en ondanks dat hij voor boekverbrander en sloper is uitgemaakt zit Zijlstra ook nog heerlijk naar Metallica te luisteren. Dikke pech, die kunstenmakers.

Geen serieuze oppositie. Geen alternatief plan. Geen tegenbegorting. Geen bezetting van ministeries. Geen massale stakingen. Zo erg zal het dan dus allemaal wel niet zijn, denk ik dan. En moet het eerst nog veel rotter voordat we wakker worden.
En op het randje reces gooit Rutte er nog even uit dat de Tweede Kamer best van 150 naar 100  volksvertegenwoordigers terug kan. Al dat volk is ook maar lastig als je op een missie bent. Het geeft maar even fijntjes aan wat voor dit kabinet het zwaarste weegt. Maar vooralsnog komen ze overal mee weg.

Het Museumplein is een grote paradox. Het is het hemelse plein waaraan de mooiste muziek wordt gemaakt en de duurste schilderijen ter wereld tentoon worden gesteld. Maar het is ook het plein van de lelijke leegte en het altijd platgetrapte gras, van volkslol, bierzuipen, wildplassen en grote overlast.

Het Museumplein is heel veel open ruimte en dus mooi bruikbaar voor grote feesten en partijen, voor de Uitmarkt, voor 538, voor Ajax en wat voor leuks allemaal nog meer. Maar zo leuk is het niet altijd. En het ene feest is nog niet afgebroken, of het volgende staat alweer voor de deur.

De omwonenden en ombuurtigen hebben de handen ineen geslagen en bij het stadsbestuur een demping van het aantal grootschalige evenmenten gevraagd. Voor hen loopt en pist het de spuigaten uit, en de nog maar net 'goed' verlopen huldiging van Ajax staat velen nog zeer op het netvlies en had heel erg verkeerd kunnen aflopen.

Natuurlijk, Amsterdam is niet hartje Veluwe, maar 'oprotten als je er niet tegen kunt' is vaak het excuus van de provinciaal die zich hier een stuk in de reet zuipt, alles onderpist en de hele nacht brallend de boel afbreekt. Vinden we dat nu zo leuk, net als die folkloristische Wallen, of moest Amsterdam nu net toch iets meer zijn dan een open riool? Het is een duivels dilemma waar voor- en tegenstanders elkaar maar matig zullen kunnen vinden.

Maar toch. Nu de Museumpleinvrees er zo diep inzit, zal het stadsbestuur er wijs aan doen om naar andere plekken te gaan kijken voor dit grote vermaak op niveau. Ajax weer kampioen? Mooi. Dat kan dus bij de ArenA. Daar is de politie het van harte mee eens. En vele Amsterdammers ook. Het is niet alleen maar een verhaal van 'not in my back yard', maar ook van 'not in my front yard.'