|
Ons adres:
Posthoornkerk
Haarlemmerstraat 124 A
1013 EX Amsterdam
Postbus 14551
1001 LB Amsterdam
Telefoon: 020 305 94 44
Fax: 020 305 94 22
Mail BBK
|
In 1938 schreef Wickham Steed in The Press, een prachtige Penguin Special; ‘The press is the central problem of modern democracy’. Steed beschrijft in dit boek de pers als de belangrijkste manier om ‘vrije volkeren’ inzicht te geven in publieke informatie, publieke opinie en publieke kritiek. Een vrije, onafhankelijke en kritische pers is de enige manier om een democratie in stand te houden. Democratie is niet eenvoudig en vraagt om een grote mate van beschaving. Verdwijnt de vrije pers dan ligt de dictatuur op de loer. Corruptie en inefficiëntie groeien totdat de samenleving het niet langer accepteert en rebelleert. Aldus Steed.
The Press staat vol met nog steeds herkenbare analyses over de belangrijke rol van de pers en ik moest er aan denken bij het volgen van alle WikiLeaks ontwikkelingen de afgelopen week.
Op de website van WikeLeaks lezen we; in the years leading up to the founding of WikiLeaks, we observed the world's publishing media becoming less independent and far less willing to ask the hard questions of government, corporations and other institutions. We believed this needed to change.
Publishing improves transparency, and this transparency creates a better society for all people. Better scrutiny leads to reduced corruption and stronger democracies in all society's institutions, including government, corporations and other organisations. A healthy, vibrant and inquisitive journalistic media plays a vital role in achieving these goals. We are part of that media.
In 1938 werd de toename van het aantal persoonlijke nieuwsbrieven gezien als een teken dat het publiek het vertrouwen in de pers als vrije organisaties aan het verliezen was. Er werd te veel niet geschreven of onderzocht. Commerciële belangen gekoppeld aan de kosten om een krant uit te brengen zouden toen de belangrijkste redenen zijn waardoor de vrijheid verloren dreigde te gaan. Nu ruim 70 jaar later is het aantal persoonlijke nieuwsbrieven in de vorm van blogs niet meer te tellen. De meeste blogs geven echter net als veel commerciële en publieke media vooral oppervlakkige feiten en opinies. Wat me missen zijn organisaties a la WikiLeaks die, liefst niet anoniem, substantie geven aan wat er wordt geschreven. FactFinding naar de werking van de democratie en beweringen van politici en bestuurders op alle niveaus bij de overheid, het bedrijfsleven en andere organisaties vindt veel te weinig plaats.
WikiLeaks gooit weer een steen in een vijver die veel te lang heeft stil gestaan en verdient al onze steun. De opkomst van BrusselsLeak, BalkanLeak en op korte termijn vast ook ThehagueLeak levert weer journalistiek op waar je de krant voor koopt en dat had Wickham Steed graag mee willen maken.
Platform Beta Techniek roept bij monde van Jeroen van der Veer op om meer Beta's op te leiden. Hij verwoordt mijn verbazing dat we hier blijkbaar niet toe in staat zijn ondanks het feit dat de economische noodzaak hiervan al vele malen door verschillende organisaties naar voren is gebracht. MKB-Amsterdam vraag ook al langere tijd om jongeren toch vooral te sturen naar opleidingen met een baankans. We sturen ze nu te vaak naar opleidingen zonder perspectief.
Het wordt kouder en daarmee verandert het modebeeld. Bont doet zijn intrede. En niet alleen bij mensen zien we deze modegril terug.
Voor wie het nog niet wist wij leven in het holoceen en dat delen wij met hunnebedbouwers en andere primitieve jagers. Allen nog niet digitaal aangesloten maar toch. De Amsterdamse jeugd kleedt zich in grote getalen in een stijl die 7000 voor christus door de eerste mensen ook al heel populair was.
Na de hunnebedbouwers kwamen o.a. rond de begin van de jaartelling de Batavieren met hun hoofdgod Hercules. Ook zij aanbaden de god van het bont.
En dan nu 2010. Deze oerhollandse dracht is de bindende schakel tussen de allochtone en autochtone mode. In grote getalen lopen deze jongeren met steeds grotere bontkragen op hun jas en aan de laarzen. De Partij van de Dieren zal het lastig krijgen met deze doelgroep.
En deze doelgroep zal het lastig krijgen in onze tijd waar vleeseters en bontdragers de nieuwe rokers worden genoemd.
Mijn bijdrage deze week aan www.newropeans-magazine.org
Holland looks very much divided between right and left. But the main division is between an open and closed society argues Veronique Swinkels from Newropeans.
Coalition talks in the Netherlands have resulted in right-wing government supported by the far right. Negotiators reached agreement on the details of a coalition agreement between the liberal VVD and Christian Democrats (CDA). A second agreement on parliamentary support by the Freedom Party has also been finalised. VVD and CDA have only 52 of the 150 seats in Dutch Parliament. Together with the PVV they have 76.
All eyes were on the CDA, as many members of the party have expressed grave concerns about the cooperation with the anti-Islam Freedom Party. Two dissident CDA MPs threatened the coalition's one-seat majority. After an emotional party congress these two MP’s gave up their reservations.
They must have done so under enormous pressure. In their press conference they comforted their followers by saying they will be very critical on safeguarding Christian Democratic values.
Holland looks very much divided between right and left. But the main division is between an open and closed society. The conservative parties like PVV, VVD, CDA and also the socialist (SP) choose for a narrow Dutch perspective. In their views Europe and the world only have a pure economic function. Even though the PVV only supports the parts of the coalition agreement on immigration, security and elderly care they enormously influenced the total coalition agreement. CDA and VVD were so eager to govern that the PVV could literally dictate certain passages in the agreement. (Holland
will get f.e. 500 animal cops????) Because of CDA’s insecurity (CDA was the party that lost the most seats in the elections) and because they completely lost touch with their voters their presence in the agreement is hardly felt. More liberal and innovative reforms suggested in the political programmes of the VVD are difficult to find. In this coalition the PVV is treated as the expert, as the only party that has the real solutions to the problems of today. But no solution that equals Islam with all the social problems can help us get anywhere.
Professor Aarts explains in Radio Netherlands Worldwide that "PVV is not, as the critics suggest, stirring up or exaggerating social problems in order to score points with his radical solutions. The unrest already existed." Research in Holland shows that voters have regarded security, immigration and asylum seekers as the most important problems since the early 1990s. Back then politicians "hardly" reacted to this. The professor points out that "the established parties failed to reflect the views of this section of the population in parliament. In that sense, the PVV has a well-defined role within the democratic system.”
Professor Aarts has a point. The social problems are realistic. The crisis increases social problems because we will have to make choices in which certain groups in society will receive less or pay more. An open and international society worries people because they see they we will have to share prosperity. We should not deny these feelings. We have to learn from the popularity of right wing politicians. It is important to understand what they offer to their voters especially in the acknowledgment of their worries and problems.
The first rule in conflict resolution is to show people they are listened to and taken seriously. In Holland the negative reactions of the mainstream parties towards the PVV-voters show they still have some lessons the learn on this topic.
Populisme is de ziekte waar we aan lijden. Dat werd ons de afgelopen dagen vooral duidelijk uit analyses van buitenlandse kranten. Die observatie werd vervolgens in de Nederlandse media ook breed gerecycled. Andersom zal dat niet vaak gebeuren want Nederland heeft op dit moment nauwelijks media die vanuit Nederlands perspectief schrijven voor de internationale gemeenschap. Ben Bot oud-Minister van Buitenlandse zaken riep al eerder op om vooral nu te werken aan goede communicatie in het buitenland over wat er allemaal in Nederland aan de hand is. Waar mogelijk, zei hij, moet Nederland zelf het heft in hand nemen en uitleggen hoe het er bij ons voorstaat. Ik ben het hartgrondig met hem eens. Door een gebrek aan internationale berichtgeving ontwikkelt het beeld van Nederland zich erg eenzijdig en wordt ons imago bepaald door een welbespraakte minderheid. Opvallende media optredens in het buitenland versterken dit beeld. Waar kunnen niet-nederlandstaligen terecht om de situatie in Nederland te begrijpen? Waar vertellen Nederlandse journalisten en columnisten hun eigen verhaal aan de internationale gemeenschap? De NRC is onder druk van dalende omzetcijfers en advertentie inkomsten gestopt met het internationale deel van hun website. Voor het informeren van mijn buitenlandse vrienden over de staat van Nederland bevatte NRC international vaak goed geschreven en goed vertaalde artikelen. Tot aan de tweede kamer verkiezingen was het een dankbare bron van informatie. Een week na de verkiezingen stopte de berichtgeving. Wie informatie over politieke ontwikkelingen in Nederland over de taalgrens wil rondsturen is nu aangewezen op de website van Radio Netherlands Worldwide ( www.rnw.nl). Nuttig voor het directe nieuws. Als ik recente discussies volg over het komende omroepbeleid dan weet ik ook niet of deze dienst binnenkort nog bestaat. En dan heeft de site www.expatica.com/nl korte Nederlandse nieuwsberichten....... ........Ik word hier wel erg droevig van, hopelijk heb ik iets gemist, laat het me weten.
Nederland gaat weer naar school of aan het werk. Met nieuwe energie er tegenaan. Dat is ook hard nodig want de crisis vraagt van iedereen dynamiek en inventiviteit. Hou je goede voornemens vast, schrijf ze op, voer ze uit. Je zult het echt zelf moeten doen! Ons land wordt immers al maanden op de automatische piloot bestuurd.
Dynamiek is in bestuurlijk Nederland op dit moment ver te zoeken. De kranten van de afgelopen 4 weken doorkijkend lijkt Nederland op een bekraste langspeelplaat. De koppen en foto’s over de formatie verschillen van dag tot dag nauwelijks van elkaar. Uiteindelijk kwam er dan toch een konijn uit de voddige hoge hoed van het CDA notabene. Het Nederlandse kabinet wordt over rechts gevormd. VVD-, CDA- en PVV-mannen onderhandelen nu al weken met elkaar. Een VVD/CDA-kabinet met gedoogsteun van de PVV. Klinkt als een behoorlijke nachtmerrie.
De PVV heeft in het samenstellen van het regeerakkoord een belangrijke stem zonder verantwoordelijkheid te hoeven dragen. En vervolgens zal de invloed in de kamer ook enorm zijn. Gedoogsteun wat is dat nu helemaal. Ik dacht juist dat de PVV al dat gedogen wil afschaffen. Helderheid en transparantie daar ging het toch om. Gedogen is een ander woord voor willekeur. 'Je mag doen wat je wilt zolang ik het er mee eens ben. Ik doe alleen wat jij wilt zolang het mij wat oplevert'. Iedere overwinning of ongewenste ontwikkeling kan naar eigen goeddunken worden geclaimed. Veel handjeklap, achterkamertjes en gesloten deuren.
Maar het regeerakkoord en het bijbehorend kabinet hebben we nog niet. En of ze er gaan komen hangt af van vele variabelen. De belangrijkste variabelen zijn toch de fracties van VVD en CDA in de tweede kamer. Samen met de PVV hebben ze precies 76 van de 150 stemmen. Twee afwezigen of een dissident en het feestje van de meerderheid gaat niet door. Verplichte griepprik voor de oppositie zou ik zeggen.
Aan alle kanten is de huidige route een kwetsbare en voldoen mijns inziens niet aan het criteria van een stabiele regering. Er wordt nu al druk gespeculeerd wie de dissidenten gaan zijn. Een nieuwe fractie is zo te vormen. Voor CDA-ers met idealen een mooie daad. Op naar het minderheidskabinet met gedoogsteun uit bedenkelijke hoek dat uiteindelijk geen meerderheid zal hebben. Zat er nou echt niets anders in die hoed?
De besprekingen om een Paars-Plus (PvdA, VVD, groen Links, D66) kabinet te vormen zijn mislukt. Niet verwonderlijk want de verschillen waren en blijven groot. De heikele punten die door rechts (VVD) en links (PvdA) worden aangevoerd laten zien dat beide zijden de urgentie van het huidige tijdsgewricht niet voelen.
In heel Europa moet er enorm worden bezuinigd. Geen land ontkomt er aan. De herkomst van het bedrag van 18 miljard ken ik niet maar het lijkt me zinvol snel onze centjes weer op orde te hebben. Tenzij we het bankroet van een aantal Amerikaanse Staten willen copieren. In veel Europese landen worden belastingen verhoogd, salarissen bevroren, pensioenleeftijden verhoogd, ambtenaren ontslagen en wordt er gezocht naar nieuwe antwoorden voor een veranderende realiteit. Sociale onrust is het gevolg en onvermijdbaar. In Nederland denken we nog steeds dat we kunnen kiezen voor een langzame route om de pijn te kunnen verzachten. Iedere economische opleving wordt begroet alsof Nederland weer een wedstrijd heeft gewonnen. Ondertussen staan we stil en kunnen we ons straks op eenzame achterstand afvragen hoe het zo gekomen is.
Net als in de verkiezingscampagne, die nergens over ging, gaat het nu ook weer over details die niet de kern raken van waar het over zou moeten gaan; innovatie, werkgelegenheid, onderwijs en ondernemerskracht moeten worden gestimuleerd. En de overheid moet efficienter worden met behoud van invloed en regie op maatschappelijke thema's zoals veiligheid, duurzaamheid, energie, zorg en onze leefomgeving.
De hypotheekrente aftrek lijkt alleen voor de VVD een heilig huisje. Verder hoor ik er eigenlijk niemand over. Mij wordt ook niet duidelijk welk doel er mee is gediend om zo vast te houden aan een verworvenheid waarvan iedereen weet dat het op enig moment afgelopen zal zijn.
Door de suggestie te wekken dat we er met minder bezuiningen ook wel gaan komen wordt er voorbij gegaan aan de huidige economische realiteit.We hebben veel te ruim geleefd onder de bezielende leiding van PvdA en het CDA. Terecht dat de VVD hieraan vast blijft houden. Laat deze partijen zelf het mes er maar inzetten en de bevolking uitleggen dat dit de consequentie is van het jaren lang niet opletten.
De status-quo handhaven werd ooit als een veilige keuze gezien. Maar nu zeker niet meer. Het is een keuze die in deze tijd achteruitgang betekent.
Het vergeten draagvlak voor Europa
In de huidige politieke campagnes lijkt Europa wel doodverklaard. Waar in andere Europese landen Europees beleid van de verschillende partijen ook tijdens de nationale verkiezingen een belangrijk onderwerp zijn geworden, blijft dit onderwerp in Nederland bijna geheel buiten het politieke debat. En dat is gevaarlijk, betoogt Veronique Swinkels van Newropeans.
De Europese samenwerking en de euro zullen de komende jaren nog heel wat hoofdbrekens gaan kosten voor het nieuwe Nederlandse kabinet en parlement. Europa is in het Nederlandse politieke debat ver te zoeken. De Stemwijzer en het Kieskompas hebben het onderwerp zelfs niet opgenomen in hun vragenlijsten, behalve over de weinig actuele vraag of Turkije mag toetreden of niet. De politiek loopt weg van het onderwerp en dat is bijzonder onverstandig.
De samenwerking binnen Europa zal eerder gaan toenemen dan afnemen, tenzij we accepteren dat het project Europa en de muntunie tot mislukken zijn gedoemd. De tijd is voorbij dat we naïef konden denken dat een monetaire unie niet hoeft te worden omgeven door een politiek kader. En dat kader kan zich alleen ontwikkelen als de burgers van Europa mee willen doen en zich begrepen en gehoord voelen. De afwezigheid van Europa in het verkiezingsdebat brengt dit niet naderbij.
Reality check
Europa zou op drie manieren onderdeel moeten zijn van het nationale politieke debat. Ten eerste heeft de kiezer het recht te weten wat partijen gaan promoten of tegenhouden in de Europese politieke arena. Ten tweede is er behoefte aan een reality check. Zijn voorstellen van partijen wel realistisch in de internationale en Europese context. Ten derde kan en moet de Europese democratie worden verstevigd en dat kan alleen door initiatieven vanuit de lidstaten.
Wat willen de Politieke partijen met Europa? Veel Europees beleid wordt niet bepaald in het Europees Parlement, maar aan de onderhandelingstafels van de verschillende Europese ministerraden. De parlementen keuren deze beslissingen in de meeste gevallen achteraf goed. In sommige landen wordt van tevoren veel steviger gediscussieerd over de onderhandelingsruimte van de minister bij Europese besluiten. Nederland kent deze traditie niet. Niet gekozen ambtenaren doen veelal de voorbereiding. De kernvraag in dit verband staat dus nog volledig open: wat gaat het nieuwe kabinet de komende 4 jaar voor ons in Brussel beslissen?
Breekpunt? Ja, duh!
Het is best leuk om te weten dat de hypotheekrenteaftrek een breekpunt is. Maar hoe staan partijen tegenover de toenemende invloed van de Europese interne markt op onze publieke sector en ons sociaal beleid? Hoe actief gaat men aan de slag met de Lissabon-agenda? Wat is de houding tegenover verregaand Europees toezicht op banken en de nationale begroting? Of een partij nu wel of niet een pro-Europese houding heeft, doet er hier eigenlijk niet toe. Het gaat om het duidelijk uitspreken van intenties vooraf. Er staat wel het een en ander in de programma´s, maar de partijen profileren zich er niet op.
De geloofwaardigheid van partijen staat op het spel als verkiezingsbeloftes niet blijken te kloppen, omdat we in Europees of internationaal verband gebonden zijn aan afspraken. Een reality check van de programma’s ten opzichte van Europese verdragen, wetgeving en voorgenomen beleid is hard nodig. Het wordt tijd dat de kiezer erop kan vertrouwen dat de politieke programma’s geen luchtfietserij bevatten omdat voorstellen binnen de bestaande Europese afspraken gewoon niet haalbaar zijn. Het is wel even schrikken dat op het gebied van immigratie de standpunten van een groot aantal partijen in tegenspraak zijn met internationale en Europese afspraken. Deze Europese reality check zou hetzelfde gewicht moeten krijgen als de financiële reality check van het CPB.
Blijft Europa doormodderen met een structuur die ooit bedacht is voor 10 landen zonder euro of versterken we de Europese democratie zodat deze past bij de huidige situatie? De staat van de Europese democratie heeft alles te maken met de staat van onze nationale democratie. Alle partijen hebben de mond vol over het verkleinen van de kloof tussen burger en politiek. Maar noch het verstevigen van het democratische proces bij Europese besluiten op nationaal niveau, noch democratische vernieuwingen op Europees niveau worden ingebracht als majeure politiek wensen. De Nederlandse politiek loopt achter de feiten aan. Daarmee zijn onze belangen duidelijk niet gediend.
Achterhoeks
Europa wordt gedepolitiseerd. Het belang van Europa wordt gemarginaliseerd en nationale belangen worden voorop gesteld. Nationale politici profileren zich niet met Europa en ontberen vaak ook de kennis om het proces goed te doorzien. Deze tijd vraagt om leiders die Europa begrijpen, meer talen spreken dan alleen Achterhoeks en zich weer actief durven opstellen. Politici die begrijpen wat Nederlanders en andere Europeanen verwachten van de Europese Unie. Het uitblijven van een serieuze en inzichtelijke discussie heeft als consequentie dat er ook geen draagvlak wordt opgebouwd voor Europese beslissingen. Nederlandse politici blijven zo hangen in een buitengewoon oppervlakkige voor of tegen Europa discussie. Die afwezigheid van een nationale discussie werkt door op allerlei maatschappelijke terreinen. Neem bijvoorbeeld ons onderwijs dat niet wordt getoetst aan noodzakelijke voorwaarden die we nodig hebben om in Europa goed te functioneren. Of ons innovatiebeleid dat niet van de grond komt door gebrek aan Europese samenwerking.
De crisis is nog lang niet voorbij en de oplossing vraagt om die samenwerking op Europees en internationaal niveau. Of de politieke partijen dat nu willen of niet. De komende jaren zullen wij onze ministers alleen maar vaker in Europees verband zien opereren. Jammer dat ze zichzelf en de Nederlanse kiezers daar zo slecht op voorbereiden.
'Wat kijk je lief' zegt een in het nauw gedreven en voor zijn hachje vechtende JP tegen interviewster Marielle Tweebeeke. Hopelijk schaamt Balkenende zich zo erg over deze sexistische opmerking tijdens het lijsttrekkersdebat op woensdagavond dat we hem voorlopig niet meer in de campagne hoeven te zien. Geen stijl noemde het een billenknijpmoment en dat was het ook echt, inclusief kromme tenen. Femke Halsema heeft JP een knietje beloofd. Van mij mag ze er twee uitdelen.
Wat bezielt een gepokt en gemazelde debater om zo op de persoon te spelen? Volgens mij zagen wij hier de ware aard van Balkenende. Een man die vrouwen niet serieus neemt, normen en waarden alleen in het belang van de man uitlegt en niet gewend is door vrouwen kritisch te worden aangepakt. Ik ben benieuwd of hij vaker met dit soort opmerkingen virtueel in billen heeft geknepen. Het kwam er zo zoepel uit dat ik me niet kan voorstellen dat het pas de eerste keer was.
Dus CDA-vrouwen van Nederland straf dit gedrag genadeloos af met een stem op Femke.
De stadsreining staak inmiddels 11 dagen. Ik schaam me rot voor alle toeristen die ik manmoedig door de puinhopen zie baggeren. Gelukkig is het fris buiten.
Staken mag en ik meng me liever niet in de discussie over wie er al dan niet gelijk heeft. De vraag is relevant wanneer de effecten van een staking buiten proporties zijn en er maatregelen moeten worden genomen om de staking te breken of de effecten op een andere manier te verzachten.
Ik begrijp dat de gemeente opnieuw naar de rechter kan als de situatie gevaarlijk wordt. Wanneer dit precies is wordt niet echt duidelijk. Het heeft vooral te maken met de volksgezondheid. Ratten komen nu sneller naar boven uit het riool, eten zich rond en gezond en planten zich met 15/20 ratjes per jaar voort.
In Napoli heeft de mafia de vuilnis in handen. In Amsterdam is het vuilnis op dit moment blijkbaar van niemand. Toch heeft de gemeente formeel een zorgplicht en moet regelen dat het vuil wordt opgehaald. Dat mag je blijkbaar zelf niet eens doen al mocht je het willen. Op welk moment uitzendkrachten mogen worden ingezet om aan deze plicht te voldoen blijft ook in de stank gehuld.
Ondernemers klagen steen en been. En gelijk hebben ze. Terassen blijven leeg. Mensen komen de stad niet meer in. Wie wil er ook shoppen op een vuilnisbelt. Er wordt nergens melding gemaakt dat onevenredig economische schade een reden zou kunnen zijn om een einde te maken aan de staking. Wanneer de grens wordt overschreden van wat onder gewoon ondernemersrisico kan worden gerekend is blijkbaar geen onderwerp van discussie.
Een foto van twee vegende hoteldirecteuren voor het Americain laat de wanhoop zien. Het gaat toch al niet zo goed in de toeristenbranche en mei zou een van de topmaanden moeten zijn. Alle stakingsrechten, I Amsterdamgelden, de Giro en crisisinvesteringen ten spijt. Dit kost de Amsterdamse ondernemer veel geld en Amsterdam veel goodwill.
foto Fleur Maljers
|
|
RSS Feed