In 1938 schreef Wickham Steed in The Press, een prachtige Penguin Special; ‘The press is the central problem of modern democracy’. Steed beschrijft in dit boek de pers als de belangrijkste manier om ‘vrije volkeren’ inzicht te geven in publieke informatie, publieke opinie en publieke kritiek. Een vrije, onafhankelijke en kritische pers is de enige manier om een democratie in stand te houden. Democratie is niet eenvoudig en vraagt om een grote mate van beschaving. Verdwijnt de vrije pers dan ligt de dictatuur op de loer. Corruptie en inefficiëntie groeien  totdat de samenleving het niet langer accepteert en rebelleert. Aldus Steed. 

The Press staat vol met nog steeds herkenbare analyses over de belangrijke rol van de pers en ik moest er aan denken bij het volgen van alle WikiLeaks ontwikkelingen de afgelopen week.   

Op de website van WikeLeaks lezen we; in the years leading up to the founding of WikiLeaks, we observed the world's publishing media becoming less independent and far less willing to ask the hard questions of government, corporations and other institutions. We believed this needed to change.
Publishing improves transparency, and this transparency creates a better society for all people. Better scrutiny leads to reduced corruption and stronger democracies in all society's institutions, including government, corporations and other organisations. A healthy, vibrant and inquisitive journalistic media plays a vital role in achieving these goals. We are part of that media.
In 1938 werd de toename van het aantal persoonlijke nieuwsbrieven gezien als een teken dat het publiek het vertrouwen in de pers als vrije organisaties aan het verliezen was. Er werd te veel niet geschreven of onderzocht. Commerciële belangen gekoppeld aan de kosten om een krant uit te brengen zouden toen de belangrijkste redenen zijn waardoor de vrijheid verloren dreigde te gaan. Nu ruim 70 jaar later is het aantal persoonlijke nieuwsbrieven in de vorm van blogs niet meer te tellen. De meeste blogs geven echter net als veel commerciële en publieke media vooral oppervlakkige feiten en opinies. Wat me missen zijn organisaties a la WikiLeaks die, liefst niet anoniem, substantie geven aan wat er wordt geschreven. FactFinding naar de werking van de democratie en beweringen van politici en bestuurders op alle niveaus bij de overheid, het bedrijfsleven en andere organisaties vindt veel te weinig plaats.

WikiLeaks gooit weer een steen in een vijver die veel te lang heeft stil gestaan en verdient al onze steun. De opkomst van BrusselsLeak, BalkanLeak en op korte termijn vast ook ThehagueLeak levert weer journalistiek op waar je de krant voor koopt en dat had Wickham Steed graag mee willen maken.